«Για τη ζωή που μοιραστήκαμε…»

Είναι πάντοτε άχαρη η στιγμή, όταν πρόκειται να εξακριβώσεις μια θλιβερή είδηση, όπως ήταν η χθεσινή για τον θάνατο του Λαυρέντη Μαχαιρίτσα από ανακοπή καρδιάς στο σπίτι του, στον Πτελεό Μαγνησίας. Ειδικά μάλιστα στην εποχή που ακόμη και ο θάνατος γνωστών προσώπων δίνει υλικό για διαδικτυακές φάρσες. Είναι άχαρο να απευθύνεσαι και στη γενιά του εκλιπόντος, τους τραγουδιστές και τους καλλιτέχνες με τους οποίους τον ένωσαν κάποτε οι ίδιες ελπίδες, τα ίδια άγχη για την καλλιτεχνική επιβίωση, ο προσωπικός αγώνας στην ελληνική δισκογραφία. Δύο από αυτούς, ο Γιάννης Μπαχ Σπυρόπουλος, κοντά του στον «κύκλο» των Τερμιτών και ο Αντώνης Μιτζέλος, που συνυπήρξε μαζί του στο συγκρότημα – μαζί με τους Παύλο Κικριλή, Δημήτρη Βασαλάκη, Τόλη Σκαματζούρα και αργότερα τον Φίλιππο Σπυρόπουλο – αποχαιρετούν τον φίλο τους μέσα από ιστορίες. Ισως και εξ ονόματος όλων των άλλων στους οποίους απευθυνθήκαμε χθες, αλλά δεν μπόρεσαν να ξεπεράσουν το σοκ της είδησης. Και ήταν πολλοί.

ΓΙΑΝΝΗΣ ΜΠΑΧ ΣΠΥΡΟΠΟΥΛΟΣ. «Οδηγούσα όταν χτύπησε το τηλέφωνο. Σταμάτησα στην άκρη και ακούω «Γιάννη, πέθανε ο Λαυρέντης». Σοκ. Θυμάμαι αμέσως στιγμές που ζήσαμε μαζί. Ομως κάποια περιστατικά μιλούν από μόνα τους. Πηγαίναμε συχνά στο χωριό του, τον Πτελεό Μαγνησίας. Εκεί έμενε η μητέρα του, που με αγαπούσε πολύ, η συγχωρεμένη Φιλομήλα. Μιλούσαμε για τον αποκρυφισμό που τον γνώριζε. Ο Λαυρέντης δεν έγραφε στίχους, αλλά επέλεγε σε ποιους θα βάλει τις συνθέσεις του. Ενα βράδυ ανάμεσα στις πολλές ιστορίες μου είπε και για μια λάθος μετάθεση που πήρε για τη Χίο, ενώ έπρεπε να πάει στο Διδυμότειχο. Μόλις το άκουσα αγρίεψα. Εγραψα πρώτα τον τίτλο: «Διδυμότειχο μπλουζ». Εβαλα μέσα τη δική μου περιπέτεια στον στρατό αλλά και τη δική του. Γεννήθηκε η ανάγκη της σεναριοποίησης. Στο μυαλό μου είχα ως ιδανική φωνή τον Δημήτρη Μητροπάνο, τον οποίο λάτρευα. Εφυγα για Ιταλία και όταν επέστρεψα μου λέει ο Λαυρέντης ότι το ηχογράφησαν με τον Νταλάρα. Μου άρεσε. Εκείνη την εποχή ο Νταλάρας βρισκόταν στο πικ του και με τον στίχο «αγχωμένη μαλακία» φόρεσε το underground ρούχο του. Υπάρχουν πολλά που με συνδέουν με τον Λαυρέντη ειδικά στις δύσκολες στιγμές της νεότητάς μας όταν μέναμε στο ίδιο σπίτι στη Δαιδάλου, στην Πλάκα. Ημασταν σε απελπιστική κατάσταση. Είχα σταματήσει εγώ να παίζω πλήκτρα με τον Βαγγέλη Γερμανό και τα χρήματα έγιναν δυσεύρετα. Μας είχαν κόψει το ρεύμα και όταν ερχόταν η σπιτονοικοκυρά για τα νοίκια που της χρωστούσαμε της έπαιζα Σοπέν στο πιάνο για να την κατευνάσω. Ενα βράδυ προλαβαίνω τον Λαυρέντη, τελείως μεθυσμένο πάνω από τη λεκάνη της τουαλέτας, με ένα ξυραφάκι στα χέρια έτοιμο να κόψει τις φλέβες του. Ολα όμως πήραν τον δρόμο τους. Ο Λαυρέντης ήταν το άλλο μου μισό όχι μόνο για τα τραγούδια που γράψαμε αλλά για τη ζωή που μοιραστήκαμε».

ΑΝΤΩΝΗΣ ΜΙΤΖΕΛΟΣ. «Με τον Λαυρέντη γνωριστήκαμε το 1980 στο «Σούσουρο» της Πλάκας, ένα από τα πιο ιστορικά μαγαζιά. Επειτα φτιάξαμε τους P.L.J με βλέψεις για καριέρα στο εξωτερικό. Μετά αλλάξαμε όνομα και έγιναν Τερμίτες. Το γιατί και το πώς είναι ήδη γνωστά. Από τότε που δουλεύαμε με τον Λαυρέντη και φτιάχναμε τραγούδια ως μέλη του γκρουπ μέχρι πρόσφατα, η συνεργασία μας δεν σταμάτησε. Εκανα τις περισσότερες ενορχηστρώσεις στους δίσκους του γιατί η χημεία μας έδινε ένα αποτέλεσμα ιδιαίτερο. Ο Λαυρέντης – όπως κι εγώ – δεν ήθελε να γράφει στίχους. Είχαμε την κοινή πεποίθηση ότι ο λόγος είναι μια ιδιαίτερη «επιστήμη». Ενσωματώνεται βεβαίως στη δική μας μουσική, αλλά ο ειδικός του στίχου πρέπει να έχει εντρυφήσει βαθύτατα για να μπορεί να τον κάνει έμμετρο και λειτουργικό. Είναι μια άλλη δουλειά από αυτή που κάναμε εμείς ως συνθέτες. Ο Λαυρέντης είχε πολύ μεγάλο ταλέντο στο να επιλέγει τους στίχους που θα μελοποιήσει. Πάρα πολλές φορές μου έφερνε στιχάκια που εγώ απέρριπτα. Εκείνος επέμενε και τελικά δικαιωνόταν. Το τραγούδι γινόταν επιτυχία. Ενα τέτοιο τραγούδι ήταν ο «Νότος» που πίστευα ότι δεν ταίριαζε στον δίσκο που κάναμε τότε (σ.σ.: το «Παυσίλυπον»). Είχε την τέχνη να μπορεί να διαλέγει τον αφρό από τους στιχουργούς και να κάνει επιτυχίες που θα ακουμπούσαν τις ζωές του μεγάλου κοινού».