Επικίνδυνη αποστολή

Είναι αλήθεια ότι αυτές οι «διπλές» νίκες που πρέπει να συνδυαστούν και με διαφορά είναι από τις πιο δύσκολες, ιδιαίτερα σε τέτοιες διοργανώσεις.

Διότι εδώ δεν έχουμε να κάνουμε με μια ανατροπή διαφοράς από έδρα σε έδρα σε νοκάουτ αγώνες ευρωπαϊκών Κυπέλλων, αλλά με μια καθαρή διαφορά μιας ντουζίνας πόντων και πάνω, σε ένα και μόνο παιχνίδι σε ουδέτερη έδρα (αν και οι Κινέζοι θα είναι μαζί μας ελέω του Γιάννη, όμως δεν δημιουργούν συνθήκες έδρας).

Η πνευματική (κυρίως) και σωματική (ακολούθως) συγκέντρωση των παικτών μας θα πρέπει να ξεπεράσει το 95% για να μπορεί κάποιος να υποστηρίξει ότι κόντρα σε μια ομάδα που θυμίζει καλοκουρδισμένο ρολόι (το έδειξε κόντρα σε Τουρκία και Βραζιλία με εμφατικό τρόπο, αλλά ακόμα και κόντρα στις ΗΠΑ για ένα ημίχρονο) θα επιτευχθεί ο στόχος της νίκης με τουλάχιστον 12 πόντους. Λάθη και χαλαρότητα, όπως για παράδειγμα στο φινάλε του ημιχρόνου με τη Βραζιλία (όπου σπαταλήθηκε μια διαφορά 17 πόντων σχεδόν κατά το ήμισυ καθώς οι αντίπαλοί μας μείωσαν στους 10 στο τελευταίο δίλεπτο), δεν είναι απλώς απαγορευτικά αλλά δεν πρέπει να περνάνε καν και ως σκέψη από το μυαλό μας σε περίπτωση που το παιχνίδι κυλήσει σε καλό τέμπο για μας.

Δεν υπάρχει περίπτωση να έχουμε την παραμικρή πιθανότητα να χαμογελάσουμε στο τέλος εάν μπούμε στο παιχνίδι σκεπτόμενοι από το πρώτο λεπτό τη διαφορά. Είναι δεδομένο ότι το μόνο πράγμα που πρέπει να υπάρχει – στο τζάμπολ – στο μυαλό μας είναι το πώς να επιβάλουμε τον ρυθμό του αγώνα που θέλουμε και όχι να σκεφτούμε ότι ξεκινάμε με… 0-11 ουσιαστικά στον ηλεκτρονικό πίνακα (άσχετα εάν αυτό δεν θα καταγράφεται).

Η αποστολή των διεθνών μας και του Θανάση Σκουρτόπουλου είναι από αυτές που χαρακτηρίζοντας ως «Επικίνδυνες Αποστολές» και ουσιαστικά μας ταιριάζει ο συγκεκριμένος τίτλος στην ελληνική βερσιόν. Αρκεί στο φινάλε του αγώνα να μην έχουμε επιβεβαιώσει τον αγγλικό τίτλο («Mission Impossible»).