Ο Γιάννης {CR}και τα θαύματα

Πρώτα λεπτά του πρόσφατου αγώνα της εθνικής μπάσκετ με τη Νέα Ζηλανδία. Ο Καλάθης φεύγει σαν θύελλα μπροστά, σκαστή πάσα στον Αντετοκούνμπο και ο Γιάννης κάνει ένα κάρφωμα που παραλίγο να κατεδαφίσει το ταμπλό. Η κάμερα τον σημαδεύει. Οπως τότε, το ’94 με τον Μαραντόνα στο Μουντιάλ. Αλλά ο έλληνας φόργουορντ δεν παρεκτρέπεται. Κύριος. Κοιτά και δεν λέει κουβέντα. Μόνο το πρόσωπό του μαρτυρά την ένταση της στιγμής. Το εκχειλίζον πάθος. Μα, για ένα λεπτό. Με τη Νέα Ζηλανδία ήταν ο αγώνας. Προς τι ο φανατισμός;

Δεν ήταν για το συγκεκριμένο ραντεβού. Αλλά για το αμέσως προηγούμενο. Αυτό με τους Βραζιλιάνους. Η ατάκα του αλαζόνα Αλεξάνταρ Πέτροβιτς στο φινάλε του ματς πως «ένας 40χρονος του τις… έβρεξε», ήταν γροθιά στο στομάχι του Αντετοκούνμπο. Μια προσβολή που πλήγωσε τον εγωισμό του. Τον υπερασπίστηκε από την άλλη άκρη του Ατλαντικού ο Ρικ Πιτίνο, που λες και μέσα σε λίγους μήνες έγινε παραπάνω Ελληνας από τους δικούς μας, αυτούς με την αδυναμία να βγάλουν έστω ένα κιχ. Δεν θεώρησαν καν υποχρέωσή τους να υπερασπιστούν τον MVP του ΝΒΑ. Ολοι αναζητούν ένα κίνητρο. Λες και γεμίζουν βενζίνη τα σωθικά τους. Το βρήκε ο Γιάννης σε μια δήλωση άστοχη που τον κάνει να πασχίζει να παίξει ακόμη καλύτερα. Την Πέμπτη, δεν ξεχώρισε όπως στα παρκέ του αμερικανικού πρωταθλήματος, έκανε όμως βήματα αθλητικής απελευθέρωσης. Το μεσημέρι, δεν αποκλείεται οι ελληνικές πόλεις να ζήσουν στιγμές ανάλογες της δεκαετίας του ’80 με τα βράδια της Πέμπτης που όλοι έβλεπαν Αρη και Ευρωλίγκα. Να ερημώσουν οι δρόμοι. Το τετ-α-τετ της Εθνικής μας απέναντι στους Αμερικανούς, πολύ απλά δεν χάνεται. Ο Αντετοκούνμπο ένα πρόβλημα είχε μέχρι τώρα: βρισκόταν αντιμέτωπος με άμυνες που ελάχιστα γνώριζε και συχνά είχαν μια γεύση ευρωπαϊκή, σκληρή. Το ανέμελο και ελαφρώς απρόσεκτο στυλ των Αμερικανών στα μετόπισθεν, μοιάζει με βούτυρο στο ψωμί του ορμητικού Γιάννη. Τους  ξέρει και τον ξέρουν καλά. Με την επισήμανση ότι τους έχει του χεριού και συχνά τους στέλνει αυτόγραφα για να τα κρεμάσουν στο προσκέφαλό τους! Είναι ο απόλυτος σταρ και τον παραδέχονται. Το μόνο που μένει πλέον και με την προϋπόθεση πως θα έρθει η νίκη στο σημερινό ματς, είναι να βάλει πλώρη για την κορυφή. Εκεί, έχει χρέος να τη στρογγυλέψει. Να χωρέσουν οι άλλοι όταν πατήσουν κι αυτοί. Και ακόμη, να ανοίξει τα στενά μονοπάτια που πέρασε, να γίνουν λεωφόροι για τους συμπαίκτες του!

ΜΗΔΕΝ ΠΡΟΣΔΟΚΙΕΣ. Κι αν μία σκέψη στον Αντετοκούνμπο βρίσκεται, μια άλλη ταξιδεύει στο μακρινό Τάμπερε. Εκεί, στη Φινλανδία αποδείχθηκε πως αυτή η Εθνική ομάδα ποδοσφαίρου δεν έχει μέλλον. Τουλάχιστον το άμεσο είναι ομιχλώδες. Δεν ήταν η ήττα, αλλά η πενιχρή απόδοση. Κι αν ο νέος κόουτς Τζον Φαν ‘τ Σιπ μίλησε για βελτίωση, τότε δεν έχει αντίληψη το πού βρισκόταν πριν από 15 χρόνια το εγχώριο ποδόσφαιρο. Ψηλά στην Ευρώπη θα ήταν μια πιθανή απάντηση αν ετίθετο η ερώτηση. Τώρα, μηδέν προσδοκίες και μόνο φρούδες ελπίδες για πρόκριση στα τελικά του Euro. Εκτός αν γίνει το φοβερό και φτάσουμε να διεκδικήσουμε ένα από τα τέσσερα εισιτήρια που θα απομένουν, στο final – 4 της δικής μας, της τρίτης κατηγορίας του Nations Leage. Μια χαραμάδα, ένα παράθυρο. Πιστεύει, όμως, κανείς στα θαύματα;