Αλλη ομάδα {LF}με τον Γιάννη!

Το καλοκαίρι του 2014 μοιάζει πλέον πολύ μακρινό. Σε εκείνο το Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Ισπανίας, ένα νέο παιδί που δεν είχε κλείσει καλά καλά τα 20 του χρόνια έκανε το όνειρό του πραγματικότητα, πραγματοποιώντας το ντεμπούτο του στην εθνική ομάδα.

Ο Γιάννης Αντετοκούνμπο ήταν λογικό να είναι ψαρωμένος και όσο γρήγορα ενθουσιάστηκε με το εντυπωσιακό 5-0 στον όμιλο της Εθνικής, τόσο και ακόμα περισσότερο απογοητεύτηκε από τη συντριβή από τη Σερβία στο πρώτο νοκάουτ παιχνίδι μας στους 16.

Η Εθνική με μόλις ένα κακό ματς απέτυχε, την ώρα που οι πολύ κακοί (στον όμιλό τους) Σέρβοι είχαν ξυπνήσει και έφτασαν τρένο μέχρι τον τελικό χάνοντας καθαρά εκεί από τις ΗΠΑ το τρόπαιο.

Ο 19χρονος φόργουορντ, που είχε έρθει με όνειρα από το Μιλγουόκι, «μεγάλωσε» μέσα από αυτό το τουρνουά.

«Είμαι πολύ ευχαριστημένος από την Εθνική και από τα παιδιά, για τις στιγμές που ζήσαμε αυτό το καλοκαίρι, οι οποίες ήταν φανταστικές, αλλά και για τη δουλειά που κάναμε. Εμαθα πολλά πράγματα αυτό το καλοκαίρι και ελπίζω του χρόνου με το ίδιο προπονητικό τιμ να πετύχουμε κάτι καλύτερο» είχε πει τότε στις πρώτες απολογιστικές δηλώσεις του.

«Πάνω από όλα»

«Οποτε θα με καλεί η Εθνική, εγώ θα είμαι εδώ αν είμαι υγιής, γιατί αυτό είναι πάνω από όλα. Εζησα μια στιγμή με τον Ζήση, που είναι έμπειρος παίκτης κι έχει ζήσει πολλά με αυτή την ομάδα και τον είδα μετά το παιχνίδι να δακρύζει. Ειλικρινά, για μένα άλλαξε όλη η εικόνα και κατάλαβα τι σημαίνει Εθνική για κάποια παιδιά και ελπίζω έπειτα από κάποια χρόνια να είμαι και εγώ στη θέση του και να σημαίνει και για μένα τόσα πολλά. Ηδη σημαίνει πάρα πολλά για μένα αυτή η ομάδα» συμπλήρωσε ο Greek Freak, που συγκλονίστηκε βλέποντας ένας εκ των πιο έμπειρων παικτών να δακρύζει κάποια στιγμή. Ο Ζήσης, με τον Πρίντεζη, τον Μπουρούση και τον Καλάθη αλλά και τους υπόλοιπους είχαν αγκαλιάσει – σαν τον μικρό τους αδελφό – τον Γιάννη, που ήταν παίκτης του ΝΒΑ αλλά στο ξεκίνημα.

Πλέον, πέντε χρόνια μετά, είναι ο Γιάννης αυτός που αγκαλιάζει τους συμπαίκτες του με τα τεράστια χέρια του. Διότι ουσιαστικά ανοίγει σαν ομπρέλα πάνω από την Εθνική σαν να λέει ό,τι και να γίνει είμαι εγώ εδώ, μη φοβάστε τίποτε.

Δεν το λέει, διότι δεν θα του το επέτρεπαν ποτέ η σεμνότητα και η ταπεινότητα που τον διακρίνουν, κληρονομιά από τους υπέροχους γονείς του, που του έμαθαν, όπως και τα αδέλφια του, να ζει με τα λίγα και να απολαμβάνει τις απλές χαρές της ζωής.

Πλέον έχει ενδιαφέρον να δει κανείς πώς τον βλέπουν τώρα οι τότε συμπαίκτες του στην Εθνική. Δεν κρύβουν τον θαυμασμό τους, όχι μόνο για τα αγωνιστικά προσόντα του (αυτά τα βλέπει και ο πιο αδαής), αλλά για αυτόν τον αδαμάντινο χαρακτήρα που ζουν καθημερινά και τη συμπεριφορά του.

Ενας παίκτης που θα μπορούσε να μη… βλέπει κανέναν και όμως είναι ο πιο ταπεινός και ο τελευταίος που θα φύγει από την προπόνηση.

«Μη ζαλίσετε τον Γιάννη, αφήστε τον να αναπνεύσει» ζήτησε μέσω συνέντευξής του στα «ΝΕΑ» ο αρχηγός της ομάδας Γιάννης Μπουρούσης, ενώ ο Νικ Καλάθης σε ανάλογη συνέντευξη πρόσθετε: «Μπορούμε και πρέπει να τον κάνουμε ευτυχισμένο με τις πάσες μας, εγώ και ο Κώστας (Σλούκας)».

Τεράστια επίδραση

Η επίδραση που έχει πλέον ο Γιάννης Αντετοκούνμπο στην ομάδα είναι τεράστια και τη βλέπεις σε κάθε κίνηση, ακόμα και σε κάθε φιλικό.

Οπου πάει η Εθνική (Ηράκλειο, Αθήνα, Σουτσόου) γίνεται το αδιαχώρητο και ο κόσμος παραληρεί.

Οι αντίπαλοι πότε του ζητούν αυτόγραφο (οι Ούγγροι) και πότε προσπαθούν να τον σταματήσουν με κάθε τρόπο (πρόσφατα οι Δομινικανοί) και αυτός με την ίδια απλότητα υπογράφει είτε με στιλό είτε με τα καρφώματά του στο παρκέ.

Είναι δεδομένο ότι το παιχνίδι της εθνικής ομάδας επηρεάζεται για πρώτη φορά τόσο πολύ από έναν παίκτη από την εποχή του μεγάλου Νίκου Γκάλη και φαντάζει απόλυτα φυσιολογικό η συγκεκριμένη ομάδα να έχει γεμίσει τον κόσμο με τόσες προσδοκίες.

Δεν μπορεί να κρυφτούν το ταλέντο και η προσωπικότητα του Γιάννη, αλλά και το πόσο παρασύρει όλους τους συμπαίκτες του να βγάλουν τον καλύτερό τους εαυτό, το… 101%.

Στο φιλικό κόντρα στη Δομινικανή Δημοκρατία έφαγε το… ξύλο της αρκούδας και αυτός απάντησε με ρεκόρ καριέρας (26 π.) στην Εθνική.

Είναι απίστευτο το πώς προσαρμόζεται σε κάθε συνθήκη παιχνιδιού και παρασύρει με την αύρα του όλη την ομάδα.

Θέλει όσο τίποτε άλλο να μη χάσει μια δεύτερη ευκαιρία  έπειτα από αυτήν να βρεθεί με το Μιλγουόκι στους τελικούς του ΝΒΑ μετά το προβάδισμα με 2-0 επί των Ράπτορς στους τελικούς της Ανατολής.

Εδώ ο Γιάννης – και όλη η ομάδα – θέλει το μετάλλιο, αν και όπως είπε μιλώντας πριν από λίγες μέρες στα «ΝΕΑ» θα άλλαζε τον τίτλο του MVP στο ΝΒΑ μόνο με το χρυσό μετάλλιο!

Μακάρι να χρειαστεί να το κάνει.