Ο πεντάλογος μιας επιτυχημένης αποστολής

Εβαλε τον πήχη ψηλά. Οπως ταιριάζει σε κάθε ομάδα που ξέρει ότι ο μοναδικός τρόπος για να πετύχει είναι να ξεπεράσει τον ίδιο της τον εαυτό. Δούλεψε μεθοδικά για ένα ολόκληρο καλοκαίρι. Προσέφερε την αρτιότερη συνολική παρουσία ελληνικού κλαμπ σε καλοκαιρινούς προκριματικούς. Και εν τέλει δικαιώθηκε με κάτι που αρχικά έμοιαζε αν όχι ανέφικτο, σίγουρα πολύ δύσκολο για την υλοποίησή του. Ο Ολυμπιακός του καλοκαιριού 2019. Η μία από τις δύο ομάδες που έφτασαν έως το Τσάμπιονς Λιγκ από το δύσβατο μονοπάτι των μη πρωταθλητών. Η ομάδα που για άλλη μια φορά κρατά ψηλά την ελληνική σημαία στο διεθνές ποδόσφαιρο.

Πώς το έκανε; Προφανώς οι πρωταγωνιστές ξέρουν. Πώς φάνηκε να το κάνουν; Η ιστορία των πέντε εβδομάδων που στέλνουν σήμερα τους Ερυθρόλευκους στην κλήρωση των ομίλων της κορυφαίας διασυλλογικής διοργάνωσης είναι αν μη τι άλλο διδακτική από την παρατήρησή της. Και αν θα έπρεπε να εστιάσουμε σε συγκεκριμένους τομείς, πέρα από την επιμονή, το χαμηλό προφίλ, την τεράστια συγκέντρωση απλώθηκαν στο χορτάρι μια σειρά από ποδοσφαιρικά «δεδομένα» άξια αναφοράς. Ενας σπουδαίος πεντάλογος για τα παιδιά του Πειραιά. Για τον Ολυμπιακό που δεν σταματά να ονειρεύεται.

Σαν να λέμε:

1) Τρέξε Θρύλε, τρέξε…

Ο Ολυμπιακός του Πέδρο Μαρτίνς έχει την όψη ευρωπαϊκής ομάδας. Και αυτό λογικά φαίνεται πιο καθαρά στις ευρωπαϊκές αποστολές του. Από το περασμένο καλοκαίρι έως εδώ: Οι δύο προκρίσεις σε ομίλους Γιουρόπα (2018) και Τσάμπιονς Λιγκ (2019), το κατόρθωμα επί της Μίλαν τον Δεκέμβριο, το αήττητο Γεώργιος Καραϊσκάκης (7 νίκες, 2 ισοπαλίες). Ποιο είναι το κυρίαρχο αγωνιστικό στοιχείο που έχει επιβάλει αυτό το νέο προφίλ; Η δημιουργία ενός άκρως αθλητικού συνόλου, με πάρα πολλά τρεξίματα χωρίς την μπάλα. Μια ομάδα που ξεκινά να αμύνεται από τον σέντερ φορ της (με τον Γκερέρο να αποδεικνύεται μετρ του είδους) και επιτίθεται με επτά ποδοσφαιριστές χάρη στο πλάτος που της προσφέρουν οι ταχύτητες των ακραίων μπακ. Του κλασικού Ομάρ. Και του καταπληκτικού στα φετινά προκριματικά Τσιμίκα. Καμία ομάδα σε αυτό το μίνι καλοκαιρινό τουρνουά δεν έτρεξε περισσότερο από τον Ολυμπιακό. Για να συμβεί αυτό προφανώς προηγήθηκε μια άκρως επιτυχημένη προετοιμασία. Για να διατηρηθεί στους ομίλους, χρειάζεται μια πολύ προσεκτική δουλειά μες στη διακοπή του Σεπτεμβρίου.

2) Εν αρχή ο κορμός.

Πέρυσι το καλοκαίρι οι Πειραιώτες ξεκίνησαν από την αρχή. Φέτος εμπιστευόμενοι τον περσινό κορμό τους είχαν ως σημαντικότερο πλεονέκτημα την ομοιογένεια. Εννέα παλιοί στην εντεκάδα (Σα, Ομάρ, Μεριά, Τσιμίκας, Γκιγέρμε, Μπουχαλάκης, Ποντένσε, Μασούρας, Γκερέρο) συν τον Καμάρα σε ρόλο 12ου. Από εκεί ξεκίνησαν όλα. Ο Ολυμπιακός παίζει κάθετα, βγάζει αυτοματισμούς, έχει προσθέσει κομπίνες και αποτελεσματικότητα στις στημένες μπάλες. Και το κυριότερο. Δίνει μονίμως την αίσθηση συνόλου. Εναν ενιαίο τρόπο σκέψης και αντίδρασης. Στις στιγμές που πιέζεται, σε εκείνες που επιτίθεται. Μια πραγματική ομάδα που αποδείχθηκε καλύτερη από όσες βρήκε στο διάβα της αυτό το τόσο απαιτητικό καλοκαίρι. Την Κράσνονταρ των 150 εκατ. ευρώ. Την Μπασακσεχίρ του Ρομπίνιο και του Αρντά. Τη Βικτόρια των 7 βαθμών στους ομίλους Τσάμπιονς Λιγκ της περασμένης σεζόν. Δεν το λες και εύκολο!

3) Το bonus του… πέρυσι

Και όταν έχεις μια έτοιμη ομάδα, έχεις και την άνεση να περιμένεις με υπομονή για να πάρεις κάτι από όλους. Από τους παλιούς, αλλά και τους άλλους που ήρθαν για να ενταχθούν σε κάτι ήδη δομημένο. Οι έμπειροι και ποιοτικοί Βαλμπουενά και Σεμέδο αποκτήθηκαν νωρίς από το μεταγραφικό παράθυρο και μπήκαν στην εξίσωση από την πρώτη στιγμή. Οσο τα προκριματικά προχωρούσαν όμως τους ακολούθησαν και άλλοι. Ο Ραντζέλοβιτς και ο Ελ Αραμπί, σκόρερ στα τέσσερα από τα έξι γκολ κόντρα στην Κράσνονταρ, είναι τα πιο χαρακτηριστικά παραδείγματα. Ο Πέδρο Μαρτίνς τους περίμενε να ετοιμαστούν. Δεν βιάστηκε. Δεν είχε λόγο να ρισκάρει. Η εντεκάδα ήταν ήδη θωρακισμένη. Και όταν πλέον έφτασε το πλήρωμα του χρόνου, υπήρξε και αυτό το πολύτιμο bonus. Που ειδικά κόντρα στους Ρώσους, στην τελευταία μεγάλη αποστολή, έκανε και τη διαφορά.

4) Από όλους κάτι

Σε αυτές τις πέντε εβδομάδες και τις έξι δύσκολες αγωνιστικές υποχρεώσεις ο Ολυμπιακός είχε μια πολυτέλεια για την οποία πρέπει ο προπονητής Μαρτίνς να καμαρώνει. Το πλεονέκτημα να πάρει κάτι από όλους. Και αν τα φώτα έπεσαν στον Βαλμπουενά, τον Σα, τον Σεμέδο, τον Ποντένσε, τον Γκιγέρμε, τον Ραντζέλοβιτς κ.λπ.; Τα ματς και η αθόρυβη δουλειά που έκαναν ο Μεριά, ο Τσιμίκας, ο Μπουχαλάκης, ο Μασούρας, αλλά και οι λύσεις που έδωσαν όταν και όσο χρειάστηκε ακόμη και ο Αβραάμ με τον Μπα που μοιράστηκαν στο Πλζεν τον χρόνο της μιας θέσης στόπερ, λένε πάρα πολλά για την «οικονομία» αυτής της επιτυχίας. Αν το καλοσκεφτεί, ο μοναδικός που δεν εναρμονίστηκε ήταν ο Μπρούνο, που τα δέκα λεπτά συμμετοχής στην Πόλη έφεραν μια παράβαση πέναλτι. Και εκεί όμως «καθάρισε» ο Σα. Ο Ολυμπιακός κράτησε το παθητικό του στο μηδέν έως το τελευταίο βράδυ, πήρε γκολ από οκτώ διαφορετικούς σκόρερ, είχε τη λύση στο ξαφνικό πρόβλημα με τον Γκερέρο στην Πόλη και τον τραυματισμό του Αβραάμ στο Πλζεν. Είχε το βάθος που χρειαζόταν για μια τέτοια επιτυχία. Ηταν σταθερά μια ομάδα «κόμπακτ» που δεν έδινε θάρρος στον αντίπαλο. Ηταν φαρμάκι στις κόντρες. Και είχε κάποιες εκρήξεις μέσα στο Γεώργιος Καραϊσκάκης που ο αντίπαλος πλήρωσε τοις μετρητοίς. Τρία γκολ σε δώδεκα λεπτά με τη Βικτόρια, που έκαναν το 1-0, 4-0. Αλλα τόσα για το ταξίδι 1-0, 4-0 στην Κράσνονταρ σε έντεκα λεπτά λίγες εβδομάδες μετά!

5) Δύναμη την… αδυναμία

Δέκα ημέρες πριν από την έναρξη των προκριματικών ο Ολυμπιακός έχασε τον MVP της περσινής σεζόν Κώστα Φορτούνη. Τον ποδοσφαιριστή πάνω στις ικανότητες του οποίου ο Μαρτίνς είχε ξεκινήσει και φέτος να σχεδιάζει το μεσοεπιθετικό παιχνίδι της ομάδας του. Εδειξε αντανακλαστικά ο Πορτογάλος σε τούτη τη δύσκολη άσκηση και κυρίως μέσα από την ποιότητα και την προσωπικότητα του Ματιέ Βαλμπουενά βρήκε τη λύση. Ο Γάλλος δεν σκοράρει όπως ο Φορτούνης. Πασάρει όμως όπως λίγοι στην Ευρώπη. Και θυσιάζεται για την ομάδα σε πράγματα μες στο παιχνίδι που δύσκολα τα παρατηρείς. Τα μέτρα που κάνει χωρίς την μπάλα, οι θέσεις στις οποίες βρίσκεται στο γήπεδο όταν δεν τον περιμένεις. Η τρομερή ικανότητά του να ελέγχει τον ρυθμό, είτε πατώντας το γκάζι, είτε το φρένο: πέντε ασίστ και 1 γκολ στα 13 των προκριματικών. Πιθανότατα ο MVP αυτού του μίνι τουρνουά.