Ερωτήματα και σπαζοκεφαλιές

Η επιστροφή σε κανονικούς ρυθμούς φέρνει τη μεν κυβέρνηση σε ετοιμότητα για ένα μπαράζ σοβαρών νομοθετημάτων, τον δε ΣΥΡΙΖΑ στην έναρξη των εσωκομματικών διεργασιών και διαδικασιών που στόχο έχουν τη διεύρυνση στα εναπομείναντα χωρικά ύδατα της Κεντροαριστεράς. Το ερώτημα είναι, λοιπόν, πώς θα κινηθεί το ΚΙΝΑΛ την περίοδο αυτή, ανάμεσα σε μια πραγματικότητα που διαμορφώνεται από δυο ισχυρούς παίκτες και μοιάζει, ενίοτε, να δημιουργεί έναν κλοιό τριγύρω του.

Σε ό,τι αφορά τα αντιπολιτευτικά καθήκοντά του και το Κοινοβούλιο, το ΚΙΝΑΛ θα πρέπει να επιλέξει τη στάση που θα ακολουθήσει σε ζητήματα όπως το Ελληνικό, το φορολογικό νομοσχέδιο και, κυρίως, ο εκλογικός νόμος, που μοιάζει αυτή τη στιγμή να είναι και το μεγάλο του στοίχημα. Τα δείγματα γραφής στην περίπτωση της νομοθετικής ρύθμισης για το πανεπιστημιακό άσυλο έβγαλαν ορισμένα ενδιαφέροντα συμπεράσματα.

Το πρώτο ήταν πως το ΚΙΝΑΛ επιθυμεί όντως να είναι ο τρίτος πόλος ανάμεσα στη Νέα Δημοκρατία και τον ΣΥΡΙΖΑ. Το δεύτερο είναι πως η αναζήτηση της ισορροπίας αυτής δεν θα είναι μια απλή υπόθεση, αφού κάθε φορά θα απαιτείται το κατάλληλο εκείνο μείγμα θέσης και πολιτικού λόγου που θα συμβιβάσει τις τάσεις της βάσης του, τα πεπραγμένα και την ευθύνη της προϋπηρεσίας του στην κυβέρνηση της χώρας και την ιδεολογική του κληρονομιά.

Με απλά λόγια, να οριοθετεί τον αντιδεξιό χώρο του ανάμεσα στον Τσίπρα που φιλοδοξεί να του τον αλώσει πλήρως και τον Μητσοτάκη τον οποίο, ασχέτως πολιτικής συμπάθειας ή όχι, ένα μέρος της κιναλίτικης βάσης τον ακούει ως λογικό και συζητήσιμο, παρά ως τυπικό δεξιό, σε μια σειρά από ζητήματα.

Και γι’ αυτό σημειώνεται ως χαρακτηριστική η περίπτωση του ασύλου, γιατί δείχνει πως τα ζητήματα που μετατράπηκαν σε ιδεολογικές μάχες συνθημάτων με τους μανιχαϊστικούς όρους της πόλωσης του ΣΥΡΙΖΑ δεν είναι πεδίο που ευνοεί τους λεπτούς χειρισμούς.

ΣΤΗ ΒΑΣΗ. Εξω από τη Βουλή, στη βάση, βρίσκονταν, άλλωστε, τα συγκριτικά πλεονεκτήματα που είχε το ΠΑΣΟΚ έναντι του ΣΥΡΙΖΑ, το οργανωτικό του προτέρημα στην Αυτοδιοίκηση, τον συνδικαλισμό κ.λπ. Κι εκεί τα πράγματα έχουν αρχίσει να ζορίζουν. Οι εκλογές, που λειτουργούν σαν μοχλός κινητοποίησης σχεδόν αντανακλαστικά, τελείωσαν, και τώρα μερίδα αυτού του κόσμου διατυπώνει το αιώνιο πολιτικό ερώτημα: «Τι κάνουμε;». Πρόκειται για μικρά και μεσαία στελέχη βάσης που είχαν μάθει, όλα αυτά τα προηγούμενα χρόνια, να αντιλαμβάνονται την πολιτική εντός των τάξεων ενός ηγεμονικού κόμματος που έχει πιο εύκολες απαντήσεις στα προβλήματά τους, που είδαν και βλέπουν πρώην συντρόφους τους να κινούνται με τη σιγουριά της εξουσίας μέσα από τις τάξεις του ΣΥΡΙΖΑ και, σε τοπικό επίπεδο τουλάχιστον, δεν θέλουν και πολύ για να πάνε «με αυτόν που ξέρουν».

Μεγάλη μερίδα της βάσης και των στελεχών, επίσης, διατυπώνουν, λιγότερο ή περισσότερο εμφανώς, την απορία τι είναι τελικά το πρότζεκτ «ΚΙΝΑΛ», δεν νιώθουν ιδιαίτερη συναισθηματική και πολιτική εγγύτητα με το κόμμα αυτό και αναζητούν απαντήσεις από το κόμμα τους που είναι το ΠΑΣΟΚ. Από την πραγματικότητα αυτή (γιατί είναι πραγματικότητα) προκύπτουν οι διάφορες, όχι και τόσο υπόγειες πια, συζητήσεις, για την ανάγκη να γίνει άμεσα το συνέδριο του ΠΑΣΟΚ, όχι μόνο για να τακτοποιήσει διάφορα τυπικά εκκρεμή θέματα, αλλά και για να συζητήσει τον βηματισμό του κόμματος και του πολυκομματικού (ή ολιγοκομματικού) φορέα.

Τα ερωτήματα για το συνέδριο είναι βασικά τρία. Το ένα είναι το πώς θα επιλεγούν οι σύνεδροι, δεδομένου ότι οι περισσότερες οργανώσεις έχουν αποψιλωθεί και παρουσιάζουν συμπτώματα διάλυσης.

Το δεύτερο, το «καυτό», είναι αν θα τεθεί θέμα ηγεσίας του ΠΑΣΟΚ. Γι’ αυτό όμως αξίζει να τονίσουμε πως κανένας από όσους θα μπορούσαν, με πραγματικούς ή τελείως υποθετικούς όρους, να τη διεκδικήσουν, δεν δείχνουν να επιθυμούν (ή και το διαψεύδουν ευθέως) αυτή την ώρα μια σύγκρουση που θα βάλει σε σοβαρό κίνδυνο το κόμμα.

Η απροθυμία αυτή ίσως εξηγείται κι από το τρίτο ερώτημα, το πιο ουσιαστικό, που είναι το τι συνέδριο θα είναι αυτό που θα γίνει και πότε. Κι αυτό γιατί κάποιοι επιμένουν σιωπηλά πως κανείς από την ηγετική ομάδα δεν επιθυμεί ένα κανονικό οργανωτικό συνέδριο αυτή τη στιγμή και πως θα το εμποδίσει, ακόμη κι αν χρειαστεί να το καθυστερήσει.