Επιστροφές, καταστροφές

Επιστρέφοντας ο κ. Τσίπρας από τις θερινές διακοπές του, επέλεξε να μας θυμίσει με ανάρτησή του την «επέτειο» του ενός χρόνου από τη δήθεν έξοδο της χώρας από τα Μνημόνια και το «αίσιο» τέλος του επίπονου ταξιδιού του ελληνικού λαού προς την «Ιθάκη». Παίζοντας για άλλη μία φορά με κοινότοπους συμβολισμούς μεταξύ της Ιθάκης του Οδυσσέα, αυτής – της πολυκακοποιημένης – του Καβάφη και της δικής του επιλογής να σκηνοθετήσει στο νησί, πριν από ένα χρόνο, μία φιέστα αυτοπροβολής του, συνεχίζει την ίδια επικοινωνιακή πολιτική που είχε υιοθετήσει και ως κυβέρνηση. Τη διαστρέβλωση της πραγματικότητας, την επίκληση των «επιτευγμάτων» των κυβερνήσεων του ΣΥΡΙΖΑ, την προπαγάνδα για τους κακούς «μνηστήρες» και τους άλλους πολλούς εχθρούς που θέλουν να ξεπουλήσουν τις κατακτήσεις και να κρατήσουν «τον λαό στα αμπάρια».

Αυτή η προπαγάνδα αυτοδικαίωσης θα είναι το διαρκές αφήγημα του κ. Τσίπρα στην αντιπολίτευση. Μία συνεχής εξωραϊστική επιστροφή στις καταστροφές που προκάλεσε στη χώρα με τη διακυβέρνησή του και η επανάληψη του παραμυθιού για την έξοδο από τα Μνημόνια. Σαν να ζούμε στη χώρα των λωτοφάγων. Σαν να μην πέρασε μία μέρα από την τυχοδιωκτική πολιτική του πρώτου εξαμήνου του 2015, το τρίτο και αχρείαστο Μνημόνιο, τον αφελληνισμό των τραπεζών, την παράδοση της δημόσιας περιουσίας σε ξένη εποπτεία για έναν αιώνα, την επιβάρυνση του χρέους, τη φοροαφαίμαξη και τη φτωχοποίηση του ελληνικού λαού, την κακοποίηση των θεσμών και ιδιαίτερα της Δικαιοσύνης. Απέναντι σε αυτή την πραγματικότητα που άφησε πίσω του, ο κ. Τσίπρας επαίρεται ότι κέρδισε όλα τα πολιτικά και ιστορικά στοιχήματα και εξαίρει τις «κατακτήσεις» του νόμου Κατρούγκαλου, τη θεσμοθέτηση της 13ης σύνταξης και τη φορολογική χαλάρωση που εξήγγειλε, αλλά ποτέ δεν εφήρμοσε.

Ο κ. Τσίπρας, επιστρέφοντας στο διάγγελμα της Ιθάκης, που θυμίζω ότι είχε κάνει προκλητικά λίγες μέρες μετά τη φονική πυρκαγιά στο Μάτι, επιδιώκει σήμερα να επαναπροσδιορίσει τον πολιτικό του ρόλο. Και αντί να κάνει ένα βήμα μπροστά με τη δική του ατζέντα, από τη θέση της αντιπολίτευσης πια, γυρνάει πίσω, «φορώντας τα παλιά του τα σκουτιά», αυτά που απέρριψε ο ελληνικός λαός στις εκλογές. Εχει λόγο που το κάνει. Η προπαγάνδα της αυτοδικαίωσης και των φαντασμάτων των εχθρών του λαού είναι μεν μία αταβιστική πολιτική διαδικασία, αλλά συντηρεί, δε, τη δική του άρνηση ότι η ανάκτηση μιας νέας κανονικότητας για τη χώρα θα σημάνει πως η ιστορία θα τον ξεπεράσει. Γι’ αυτό και τα βάζει μαζί της. Με αυτό το θολό απόφθεγμα αυτοδίδακτου διανοουμένου περί της ιστορίας που «ευτυχώς ή δυστυχώς διαρκεί πολύ», ο κ. Τσίπρας θα επιμείνει το επόμενο διάστημα να μας λέει τη δική του ιστορία, επιβεβαιώνοντας άθελά του ότι η καταστροφή που συντελέστηκε τα τελευταία τέσσερα χρόνια δεν ήταν το τέλος της ιστορίας. Το σίγουρο είναι ότι η χώρα θα φτιάξει ένα κανονικό μέλλον όταν απαλλαγεί από το χθες, τις πολιτικές της καταστροφής και από όσους αναζητούν με την επιστροφή τους αυτοδικαίωση στις στάχτες. Και ας μην ανησυχεί κανείς, η ιστορία ξέρει να προχωράει και να ξεπερνάει!

Ο Θεόδωρος Π. Παπαθεοδώρου είναι καθηγητής στο Πανεπιστήμιο Πελοποννήσου