Το «άλλο Γούντστοκ» που βάφτηκε με αίμα

Σαν σήμερα πριν από 50 χρόνια, στην Πολιτεία της Νέας Υόρκης τα Παιδιά των Λουλουδιών διένυαν τη δεύτερη από τις τέσσερις συνολικά ημέρες του Woodstock Festival. «Make love – not war», «Freedom», «Peace» ήταν μερικά από τα συνθήματα της τετραήμερης γιορτής των χίπις. Καμιά πεντακοσαριά χιλιάδες θεατές απόλαυσαν άκρατη ελευθερία, έκαναν σεξ, χρήση ναρκωτικών, ερωτεύθηκαν, πειραματίστηκαν και τραγούδησαν για την ελευθερία και την ισότητα. Ολα ωραία και καλά, μόνο που ήταν ιδιαιτέρως φιλόδοξα για να γίνουν αληθινά. Και δεν έγιναν.

Τη χαριστική βολή για να τελειώσει η αστική τάξη των Ηνωμένων Πολιτειών (κυρίως αλλά εν μέρει και της Ευρώπης, μην ξεχνάμε τον Μάη του 1968) με το κίνημα της αμφισβήτησης των χίπις, την έδωσαν τέσσερις μαχαιριές σε αφροαμερικανό θεατή του Αλταμοντ στην Καλιφόρνια. Το Γούντστοκ είχε τρομερή απήχηση και οι Grateful Dead ήταν την ιδέα να δημιουργήσουν το Γούντστοκ της Δυτικής Ακτής. Παράλληλα, οι Rolling Stones, οι οποίοι ήταν απόντες από τη Γιορτή της Ουτοπίας, στην Ανατολική Ακτή, ήθελαν να κλείσουν την περιοδεία τους με έναν εμφατικό τρόπο. Τα μιλήσανε, τα συμφωνήσανε και η δωρεάν αυτή γιορτή στήθηκε μέσα σε έναν μήνα.

Μέσα σε έναν μήνα όμως δεν είναι ό,τι καλύτερο να διοργανωθεί μια συναυλία, η οποία μάλιστα θα ήταν και δωρεάν. Δεν είχε προβλεφθεί τίποτα. Ούτε τουαλέτες, ούτε ιατρεία, ούτε φαγητό. Καμία παροχή. Αυτό δεν εμπόδισε όμως χιλιάδες νέους, χιλιάδες χίπις να παραβρεθούν. Μουσική ήθελαν να ακούσουν και να επικοινωνήσουν. Μόνο που η πασίγνωστη μοτοσικλετιστική συμμορία των Hell’s Angels είχε διαφορετική άποψη. Προσκεκλημένοι δεν ήταν αλλά με τη σύμφωνη γνώμη Rolling Stones και Grateful Dead ανέλαβαν την προστασία του φεστιβάλ. Και μάλιστα δωρεάν. Ζήτησαν μόνο, μπίρες αξίας 500 δολαρίων. Και τις ήπιαν. Ενδεχομένως δεν ήπιαν μόνο μπίρες.

Γνωστοί και μη εξαιρετέοι οι Αγγελοι της Κολάσεως για τη βία που ασκούσαν, δολοφονίες, ναρκωτικά, μπραβιλίκια κ.ο.κ., ήταν σαν να βάλει κάποιους τους λύκους να φυλάνε τα πρόβατα. Και έτσι έγινε: «Η ατμόσφαιρα ήταν άσχημη από την αρχή. Οι συμπλοκές άρχισαν λόγω της βιαιότητας των Αγγέλων και όλα εξελίχθηκαν τόσο γρήγορα που δεν μπορέσαμε να αντιδράσουμε. Μπροστά στα μάτια μας παιδιά μαχαιρώνονταν και κεφάλια έσπαγαν χωρίς να μπορούμε να κάνουμε τίποτα. Ολόκληρο το απόγευμα τα φορεία περνούν ασταμάτητα από το πλήθος στη σκηνή και από εκεί στο τραγικά ανέτοιμο ιατρείο» δήλωσε ο Κάρλος Σαντάνα.

ΞΥΛΟ ΚΑΙ ΠΡΟΚΛΗΣΗ. Οι Hell’s Angels έκαναν ακριβώς αυτό που ήξεραν. Να δέρνουν, να προκαλούν, να παρενοχλούν σεξουαλικά τις γυναίκες. Είχαν μαζί τους εκτός από αλυσίδες και ακονισμένες στην άκρη τους στέκες του μπιλιάρδου. Πόσο διαφορετικό το Αλταμοντ από το Γούντστοκ. Στο δεύτερο, ρουθούνι δεν άνοιξε. Και δεν υπήρχε ασφάλεια. Λειτούργησε απλώς η παθητικότητα των Παιδιών των Λουλουδιών απέναντι στη βία. Αρνητικοί στον Πόλεμο του Βιετνάμ, δεν θα μπορούσαν να υπερασπίζονταν την όποια μορφή βίας.

Από την μήνι των Αγγέλων της Κολάσεως δεν γλίτωσαν ούτε οι Grateful Dead. Ενας τεχνικός ήχου του γκρουπ ξυλοκοπήθηκε μέχρι λιποθυμίας μπροστά στη σκηνή ενώ ξυλοκόπησαν και τον τραγουδιστή των Jefferson Airplane Μάρτι Μπάλιν. Στα παρασκήνια τραυμάτισαν με ένα σπασμένο μπουκάλι τον ιδρυτή του συγκροτήματος, τον κιθαρίστα Πολ Κάντερ.

Ξύλο, βία και αίμα από τους «υπευθύνους ασφαλείας» και ενώ το Altamont Speedway Free Festival έφθανε προς το τέλος του – εξαιτίας όλων αυτών οι Grateful Dead δεν εμφανίστηκαν – στη σκηνή ανέβηκαν οι Rolling Stones.

Ο 18χρονος Αφροαμερικανός Μέρεντιθ Χάντερ, αψηφώντας τις ικεσίες της αδελφής του να μην πάει, πήρε τη λευκή κοπέλα του και πήγε. Είδε το κλίμα με τη βία, γύρισε στο αυτοκίνητό του και περίμενε να πέσει το βράδυ και να πάνε να δούνε τους Rolling Stones. Πήγαν και την ώρα που τραγουδούσε ο Μικ Τζάγκερ το «Under my thumb» (τι ειρωνεία, τραγουδούσε «Σε έχω υπό τον έλεγχό μου» την ώρα που δεν έλεγχε τίποτα) έτρεξε να ανέβει στη σκηνή. Ενα μέλος των Αγγέλων τον δέρνει, εκείνος βγάζει το όπλο που είχε μαζί του και ο Αλαν Πάσαρο τον μαχαιρώνει τέσσερις φορές. Στη συνέχεια τον ξυλοκόπησαν άγρια και τον πέταξαν σαν σακί πάνω στη σκηνή, στα πόδια του Κιθ Ρίτσαρντς.

Κάπου εκεί τελείωσε το Αλταμοντ. Αλλά τελείωσε και το κίνημα των χίπις. Η κοινή γνώμη των ΗΠΑ πάγωσε, οι αντιδραστικοί βρήκαν την ευκαιρία να ρίξουν με την άνεσή τους όλη τη χολή τους στους χίπις και στη συνέχεια το ροκ μεταμορφώθηκε στην – ελεγχόμενη – βιομηχανία, που όλοι γνωρίζουμε σήμερα. Η ιστορία με τους χίπις είχε παρατραβήξει. Οσο ξέδωσαν ξέδωσαν. Επρεπε να μαζευτούν και μαζεύτηκαν. Τι άλλο έμεινε; Οτι ο Μικ Τζάγκερ δεν έκανε τίποτα για να αποτρέψει όσα έγιναν. Ο ίδιος και τα μέλη του γκρουπ φυγαδεύτηκαν με ελικόπτερο και αργότερα στο ξενοδοχείο θέλησε να ξεχάσει με τη συντροφιά δύο γκρούπις. Ο καθένας έχει τον τρόπο του να σβήνει τον πόνο του.