Στην άλλη πλευρά {LF}του πάγκου

Ο Γουέσλι Σνάιντερ μπορεί να αναπολεί την καριέρα του και να αισθάνεται ευτυχισμένος. Εστω κι αν σε συλλογικό επίπεδο ίσως θεωρήσει τον εαυτό του αδικημένο. Πάντως πέτυχε πολλά όλα αυτά τα χρόνια. Κατέκτησε τίτλους με κάθε ομάδα της οποίας φόρεσε τη φανέλα, αγωνίστηκε σε δύο τελικές φάσεις Παγκοσμίου Κυπέλλου, σήκωσε ένα Τσάμπιονς Λιγκ.

Γεννήθηκε στην Ουτρέχτη, ωστόσο «σπούδασε» το ποδόσφαιρο στη μεγάλη σχολή του Αγιαξ, έζησε στη Μαδρίτη, στο Μιλάνο, στην Κωνσταντινούπολη, δεν ταίριαξε με τη γαλλική Ριβιέρα, ενώ για τελευταίο σταθμό επέλεξε το Κατάρ.

Ο 35χρονος Ολλανδός βάζει πλέον στο ράφι τα αθλητικά του ρούχα και φοράει κοστούμι, καθώς ετοιμάζεται να αναλάβει διοικητικό πόστο στην Ουτρέχτη, την ομάδα της πόλης που γεννήθηκε. Το οικογενειακό παρελθόν δεν αρχίζει στην Ουτρέχτη αλλά σε μια ελληνική πόλη. Την Καβάλα. Η γιαγιά του ήταν Ελληνίδα και μετακόμισε στην Ουτρέχτη προτού ξεσπάσει ο Β’ Παγκόσμιος Πόλεμος.

Ο Γουέσλι Σνάιντερ θεωρήθηκε τοπ ιδανικό «δεκάρι». Εκανε πολλά πράγματα σε υψηλό επίπεδο, αγωνιζόταν με μυαλό, ήταν ο ιθύνων νους της Ιντερ, τη χρυσή περίοδο που ήταν στον πάγκο ο Ζοζέ Μουρίνιο. Κι αν τον ρωτήσει κάποιος τι θυμάται περισσότερο, θα απαντήσει χωρίς δισταγμό: Τη σεζόν 2009-2010. Εκείνη τη χρονιά κάθε τρόπαιο που υπήρχε είχε βρει θέση στο Σαν Σίρο. Το ανεπανάληπτο τρεμπλ, το κερασάκι στην τούρτα με την κατάκτηση του Παγκοσμίου Κυπέλλου Συλλόγων, η ανάδειξή του ως κορυφαίου μέσου της χρονιάς.

Ατυχη συνέχεια

Ο 35χρονος μέσος εκπροσωπεί μια σημαντική γενιά ολλανδών ποδοσφαιριστών, μεταξύ αυτών οι Φαν Πέρσι, Ρόμπεν. Μια γενιά που έφερε την Εθνική Ολλανδίας στον τελικό του Μουντιάλ της Ν. Αφρικής το 2010 και στην τρίτη θέση στα γήπεδα της Βραζιλίας τέσσερα χρόνια αργότερα. Είναι ο παίκτης με τις περισσότερες συμμετοχές με τους Οράνιε, όμως δεν κατάφερε να εξαργυρώσει αυτές τις εμφανίσεις με συμβόλαιο σε μεγάλο ευρωπαϊκό σύλλογο. Είχε κάποιες συζητήσεις με τη Μάντσεστερ Γιουνάιτεντ όταν έφυγε από το Μιλάνο, ωστόσο επέλεξε τη Γαλατάσαραϊ σε μια περίοδο που ακόμη ήταν σε θέση να αγωνιστεί σε υψηλό επίπεδο. Μπορεί ακόμα να αισθάνεται και αδικημένος. Το 2010 δεν ήταν ούτε στην τριάδα για τη Χρυσή Μπάλα. Ενας παίκτης που είχε κατακτήσει το τρεμπλ με την ομάδα του, ήταν κορυφαίος πασέρ στο Τσάμπιονς Λιγκ, αγωνίστηκε σε τελικό Μουντιάλ.

Η αλήθεια είναι πως ύστερα από εκείνη την καταπληκτική περίοδο η ατυχία τον χτύπησε αρκετές φορές. Οι τραυματισμοί δεν του επέτρεψαν να συνεχίσει με τον ίδιο τρόπο στην Ιντερ, από την οποία τελικά αποχώρησε τον Ιανουάριο του 2013. Οταν είχε μεταγραφεί στη Ρεάλ, το 2007, ο Αγιαξ έβαλε στο ταμείο του 27 εκατ. ευρώ. Ηταν τότε ο δεύτερος πιο ακριβός ολλανδός ποδοσφαιριστής. Μπορεί να μη φόρεσε ποτέ τη φανέλα της Ουτρέχτης, όμως είναι δεμένος με την πόλη. Γι’ αυτό και επέστρεψε εκεί. Κι όπως εξήγησε, «πάντα θα ήθελα να έχω ένα όμορφο μέρος όπου θα μοιράζομαι τις εμπειρίες μου».