Τρέχοντας στο κενό

«Ο έκπτωτος» («El reino», Ισπανία / Γαλλία, 2019). Δραματική περιπέτεια του Ροντρίγκο Σορογκόγεν. Ο (αντι)ήρωας του τίτλου αυτής της ταινίας και κέντρο βάρους της είναι ένας ισπανός πολιτικός παράγοντας, ο Μανουέλ. Εξυπνος, ταλαντούχος, ατρόμητος, καλός οικογενειάρχης, ευφάνταστος στη δουλειά του, φέρνει τις λύσεις στο πιάτο, λύνει και δένει στο Κόμμα. Αξιοζήλευτη καριέρα, με λαμπρό μέλλον μπροστά του στα πολύ ψηλά. Μανουέλ σημαίνει πολιτική δύναμη.

Μόνο που είναι ένας… στυγνός απατεώνας. Ο,τι έχει καταφέρει στη ζωή του οφείλεται στη διαφθορά, στις μίζες, στο λάδωμα, στην παραοικονομία, στην κατάχρηση εξουσίας. Και κάποια μέρα τον πιάνουν. Ο κόσμος του Μανουέλ, γυάλινος όπως αποδεικνύεται, ξαφνικά θρυμματίζεται…

Επιτέλους μια νέα ταινία μέσα στο καλοκαίρι που μπορεί να σε αρπάξει από τον λαιμό και να μη σε αφήσει ήσυχο ούτε δευτερόλεπτο! Μια ταινία που βρίσκεται διαρκώς «στην πρίζα», επίκαιρη, πολιτική, με ιδέες, πολύ δυνατό θέμα και συναρπαστική κινηματογράφηση. Το σενάριο – κέντημα του Ροντρίγκο Σορογκόγεν (σεναριογράφος της «Στοκχόλμης» που είδαμε προσφάτως και σκηνοθέτης του εξαίσιου θρίλερ «Κανείς δεν μπορεί να μας σώσει») μιλά για καταστάσεις τις οποίες όλοι έχουμε ζήσει τα τελευταία χρόνια, όλοι έχουμε δει στην τηλεόραση και διαβάσει στις εφημερίδες, όλοι έχουμε σιχαθεί και όλοι έχουμε καταδικάσει.

Αν κάτι χάρηκα με αυτήν την ταινία, είναι που ο σκηνοθέτης δεν θα μας επιτρέπει ούτε λεπτό να «συμπαθήσουμε» τον Μανουέλ για χάρη της δραματουργίας. Ο ήρωας, τον οποίο υποδύεται καταπληκτικά ο Αντόνιο ντε λα Τόρε (ο αυτιστικός αστυνομικός στο «Κανείς δεν μπορεί να μας σώσει»), παραμένει αρνητικός από την πρώτη μέχρι την τελευταία στιγμή. Ενα στυγνό κάθαρμα που καταβάλλει κάθε προσπάθεια για να σώσει το τομάρι του και που με πλοηγό τον εγκέφαλο του Σορογκόγεν οδηγεί την ταινία στα όρια του θρίλερ· είδος που συνάδει με το γενικότερο υστερικό κλίμα της υπέροχης αυτής ταινίας.

Bαθμολογία: 8

«Χαλαρώστε, κύριε Αλέν!» («Un homme pressé», Γαλλία, 2018). Δραματική κομεντί του Ερβέ Μιμράν. Μια ταινία στην οποία οι λέξεις «μήνυμα για να γίνετε καλύτεροι άνθρωποι» μοιάζουν χαραγμένες στο μέτωπό της. Ωστόσο, οφείλω να πω ότι ένιωσα να συγκινούμαι παρακολουθώντας την και τελικά ο λόγος είναι ο Φαμπρίς Λουκινί, ο πολύτιμος αυτός γάλλος ηθοποιός που τα τελευταία χρόνια βρίσκεται πολύ στα πάνω του (και πολύ δικαίως). Αψογος στον ρόλο τού διευθύνοντος σύμβουλου μιας εταιρείας αυτοκινήτων, ο οποίος θα χρειαστεί να περάσει εγκεφαλικό για να ανακαλύψει ότι οι αληθινές χαρές της ζωής είναι άλλες.

Βαθμολογία: 6

«Ερωτας α λα ιταλικά» («Little Italy», ΗΠΑ, 2018). Αισθηματική κομεντί του Ντόναλντ Πέτρι. Ενας εντυπωσιακά ανιαρός έρωτας ξεδιπλώνεται με ταχύτητα σκαντζόχοιρου στην τελευταία ταινία του Ντόναλντ Πέτρι, σκηνοθέτη που, αν και έχει εντρυφήσει στην αισθηματική κομεντί, έχει δώσει και φόλες (ποιος θυμάται με κάτι άλλο πέραν του τρόμου τον «Ερωτα α λα ελληνικά» με τη Νία Βαρντάλος;). Αυτό το ρουτινιάρικο ρομαντζάκι ανάμεσα στον Xέιντεν Κρίστενσεν και την Εμα Ρόμπερτς που παίζουν τα παιδιά πιτσαδόρων στην ιταλική συνοικία Little Italy της Νέας Υόρκης θέλει να γίνει για τους Ιταλούς της Αμερικής αυτό που είχε γίνει για τους Ελληνες ο «Γάμος α λα ελληνικά». Και τελικά, ούτε αυτό δεν καταφέρνει.

Βαθμολογία: 2

«Χελς Κίτσεν: Οι βασίλισσες του εγκλήματος» («The kitchen», ΗΠΑ, 2019). Βασισμένη στο δικό της graphic novel ονόματι «Vertigo», η Αντρέα Μπερλόφ έγραψε το σενάριο και έκανε το σκηνοθετικό της ντεμπούτο με αυτήν τη γυναικοκρατούμενη περιπέτεια για τη μαφία στην περιβόητη περιοχή Χελς Κίτσεν στη Νέα Υόρκη της δεκαετίας του 1970. Παίζουν: Μελίσα ΜακΚάρθι, Ελίζαμπεθ Μος, Τίφανι Χάντις.

Βαθμολογία: –

Επανεκδόσεις

«Ζιλ και Ζιμ» («Jules et Jim», Γαλλία, 1962). Οσκαρ Βέρνερ, Ζαν Μορό, Ανρί Σερ συνθέτουν ένα παράξενο – και όχι πάντα γοητευτικό – ερωτικό τρίγωνο με φόντο το Παρίσι των αρχών του προηγούμενου αιώνα. Μια σχέση που θα γίνει το εργαλείο του σκηνοθέτη Φρανσουά Τριφό για να δηλώσει αστείρευτα ρομαντικός με έναν ειρωνικό, χαριτωμένο, μα και ανεπανάληπτο τρόπο. Μην τη χάσετε (θυμίζω ότι η ταινία παίχθηκε για πρώτη φορά στην Ελλάδα με τον ευφάνταστο τίτλο «Απολαύστε το κορμί μου»).

Βαθμολογία: 9

«La strada» (Ιταλία, 1955). Συγκινητικό μελόδραμα των λασπωμένων δρόμων της Ιταλίας, στους οποίους ο Τσαμπανό (Αντονι Κουίν), ένας θηριώδης, άξεστος περιπλανώμενος μασίστας, εκμεταλλεύεται την κουκλίτσα που τον συνοδεύει στα νούμερά του (Τζουλιέτα Μασίνα). Η τελευταία είναι η ψυχή της αξιαγάπητης όσο και σκληρής αυτής ταινίας του Φεντερίκο Φελίνι, στην οποία δόθηκε το Οσκαρ καλύτερης ξενόγλωσσης ταινίας (ήταν υποψήφια και για το σενάριο γραμμένο κατευθείαν για την οθόνη από τον Φελίνι και τον Τούλιο Πινέλι).

Βαθμολογία: 8

«H συμμορία των Σικελών» («Le clan des Siciliens», Γαλλία, 1969). Κλασική αστυνομική περιπέτεια του γαλλικού κινηματογράφου, εξακολουθεί να συναρπάζει χάρη στην ατμόσφαιρα, τα μεγάλα ονόματα σε μοιρασμένους ρόλους (Λίνο Βεντούρα, Αλέν Ντελόν, Ζαν Γκαμπέν) και τη μουσική υπόκρουση του Ενιο Μορικόνε που ταιριάζει γάντι με την όλη ατμόσφαιρα. Ακολουθώντας πιστά τις σελίδες του μυθιστορήματος του Ογκίστ λε Μπρετόν, ο Ανρί Βερνέιγ τούς έδωσε αξέχαστες εικόνες.

Bαθμολογία: 7

«Πριν από την επανάσταση» («Prima della rivoluzione», Ιταλία, 1964). Ακολουθώντας το ύφος της σχολής του γαλλικού Νέου Κύματος που την περίοδο αυτής της ταινίας τον είχε βαθιά επηρεάσει, ο Μπερνάρντο Μπερτολούτσι στη δεύτερη μεγάλου μήκους ταινία του εξιστορεί την πολιτική και αισθηματική «διαπαιδαγώγηση» ενός φοιτητή (Φραντσέσκο Μπαρίλι), που στην ουσία αποτελεί «αντανάκλαση» του ιδίου. Η ταινία γυρίστηκε την εποχή των μεγάλων αλλαγών του Μάη του ’68 όταν προβληματισμοί πάνω στην ύπαρξη και την πολιτική απασχολούσαν τη νεολαία της εποχής. Σήμερα, η ηλικία της είναι διακριτή.

Βαθμολογία: 6