Από άμυνα σε άμυνα

Αλλιώς φανταζόταν η αξιωματική αντιπολίτευση τις πρώτες μέρες της στον νέο της ρόλο και αλλιώς είναι. Το ποσοστό που απέσπασε ο ΣΥΡΙΖΑ στις εθνικές κάλπες τον καθιστά δυνητικά κυρίαρχο στην επικράτεια της δημοκρατικής παράταξης. Η συζήτηση για τα χαρακτηριστικά του νέου κόμματος ή τέλος πάντων του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία της νέας εποχής θα μπορούσε να γίνει σε ένα θετικό φόντο – και παρά την επίσης άνετη επικράτηση της ΝΔ. Κι όμως αυτός ο πρώτος μήνας που έχουμε τον ΣΥΡΙΖΑ στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης φαίνεται πως δεν είναι τόσο ένα βήμα προς τα μπροστά αλλά ένα άλμα προς τα πίσω, αφού σε μικρό διάστημα και λόγω της στρατηγικής της κυβέρνησης έχει φέρει τον Αλέξη Τσίπρα και τους συντρόφους του σε γραμμή άμυνας.

Και, ταυτόχρονα, εσωστρέφειας που διαμορφώνει ένα κλίμα αμηχανίας στον ευρύτερο σχεδιασμό του για το επόμενο διάστημα – που συν τοις άλλοις θα είναι διάστημα όπου θα υπάρξει μπαράζ νομοθετικού έργου από τον Κυριάκο Μητσοτάκη. Για παράδειγμα, η άρση ασυλίας του Παύλου Πολάκη και όπως εξελίχθηκε η όλη συζήτηση – ανεξάρτητα αν ο ίδιος ο πρώην αναπληρωτής υπουργός Υγείας μίλησε διεξοδικά για τις 21 υποθέσεις του ΚΕΕΛΠΝΟ  – αποτέλεσε μια πρώτη μικρή ήττα για τον ΣΥΡΙΖΑ. Επιπροσθέτως επειδή όλο το κόμμα και πρώτα απ’ όλα ο Τσίπρας πήραν πάνω τους την υπεράσπιση του Πολάκη και έφτιαξαν από κοινού μια γραμμή Μαζινό, που πάντως δεν ήταν και τόσο ανθεκτική.

Τα πεπραγμένα της κυβέρνησης, όπως λένε γνώστες του χώρου, θα είναι στρατηγικά πλεονεκτήματα για τον ΣΥΡΙΖΑ (η γραμμή είναι να υπερασπίζονται συνολικά τα όσα έπραξαν για τον κόσμο), θα είναι όμως και βαρίδια αφού θα τους υποχρεώνουν να επιστρέφουν και να απολογούνται για αυτά. Ακόμη και η σύμπραξη με τον Πάνο Καμμένο θα τεθεί επί τάπητος αν τελικώς η κυβέρνηση προβεί σε Εξεταστική για την υπόθεση των βλημάτων στη Σαουδική Αραβία και εδώ το μεγάλο θέμα είναι πώς θα το χειριστεί ο ίδιος ο Αλέξης Τσίπρας.

ΔΙΑΦΟΡΕΤΙΚΕΣ ΟΠΤΙΚΕΣ. Από την άλλη και η ίδια η συζήτηση για τον νέο ΣΥΡΙΖΑ μοιάζει να σκοντάφτει στην πραγματικότητα. Και δεν είναι μόνον οι διαφορετικές οπτικές για τα χαρακτηριστικά που πρέπει να λάβει – π.χ. ο Πάνος Σκουρλέτης και μεγάλη ομάδα στελεχών του ΣΥΡΙΖΑ είναι πολύ επιφυλακτικοί με την κεντροαριστερή πλεύση. Είναι το πώς προχωράει η όλη διαδικασία εσωκομματικά (το συνέδριο έχει πάει αόριστα πίσω προς τον Μάρτιο του 2020) και πώς δένεται το όλο εγχείρημα στο τρίγωνο ΚΟ του ΣΥΡΙΖΑ – Προοδευτική Συμμαχία – Κουμουνδούρου. Σχέσεις ασθενείς με μόνο συνεκτικό παράγοντα τον Αλέξη Τσίπρα. Σίγουρα ο ίδιος θα ήθελε αλλιώς την επόμενη μέρα του. Μακριά από «πολακειάδα», από απολογητικές γραμμές για την τετραετία του, μακριά από πολύωρες συζητήσεις εσωστρέφειας για τον ΣΥΡΙΖΑ και τον νέο του ρόλο. Και πολύ περισσότερο δεν φαίνεται σήμερα πιθανό εκείνο το αφήγημα που θα βγάλει μπροστά το κόμμα και θα του επιτρέψει να παραγάγει νέες ηγεμονίες αλλά και να αποδομεί πολιτικά και προγραμματικά, όπως ήθελαν αρχικώς, το κυβερνητικό έργο.

Το επόμενο διάστημα εξάλλου η κυβέρνηση θα επανέρχεται με ζέση στα έργα και τις ημέρες των συριζαίων, κάτι που έγινε ευκρινές από το πώς εξελίχθηκε η συζήτηση στην Ολομέλεια για τον Παύλο Πολάκη. Μια λογική στενού μαρκαρίσματος δε, θα έχουν και οι μικρότερες δυνάμεις του Κοινοβουλίου, όπως το Κίνημα Αλλαγής και το ΜέΡΑ25 του Γιάνη Βαρουφάκη, πρεσάρισμα που επίσης προξενεί πονοκέφαλο στην Κουμουνδούρου.