Σπάσαμε όλα τα ρεκόρ σε μεταρρυθμίσεις

Αριθμό – ρεκόρ μετράει η εκπαιδευτική κοινότητα της χώρας σε υπουργούς Παιδείας που εισηγήθηκαν σειρά μεταρρυθμίσεων τα τελευταία 44 χρόνια, από τις οποίες ωστόσο καμία δεν ρίζωσε. Είκοσι οκτώ υπουργοί Παιδείας, σε περίοδο τεσσάρων δεκαετιών, δεν κατόρθωσαν να βρουν ένα σημείο στο οποίο να συμφωνήσουν! Με κυρίαρχη βέβαια διαφωνία τους και πεδίο πολιτικών διαξιφισμών, το εξεταστικό σύστημα.

Η Νίκη Κεραμέως ανέλαβε… 29η το ανώτερο αξίωμα στον χώρο της Παιδείας, με τα προβλήματα πολλά, τα ανοικτά μέτωπα περισσότερα, με προσδοκίες ίσως που την ξεπερνούν, αλλά και τα εδάφη αχαρτογράφητα. Κατ’ επέκταση, τίποτα δεν μπορεί να προβλεφθεί, αλλά και όλα μπορούν να γίνουν.

Τι προηγήθηκε όμως; Δεκαετίες αναστάτωσης! Οι υπουργοί με τη μεγαλύτερη θητεία ως σήμερα στον χώρο της Παιδείας στη χώρα μας ήταν ο Γεράσιμος Αρσένης, που εισηγήθηκε μια μεταρρύθμιση η οποία έφερε «στους δρόμους» εκατοντάδες μαθητές (από 25 Σεπτεμβρίου 1996 έως 13 Απριλίου 2000), και ο «διάδοχός» του Πέτρος Ευθυμίου (θήτευσε στο υπουργείο από τις 13 Απριλίου 2000 έως τις 10 Μαρτίου 2004).

Στη διάρκεια των τελευταίων 44 ετών ο χώρος της παιδείας έδωσε συχνά την εικόνα «βομβαρδισμένου τοπίου». Από τον Ιούλιο του 1974, όταν πρώτος ανέλαβε το τιμόνι του υπουργείου Παιδείας επί κυβέρνησης Εθνικής Ενότητας του Κωνσταντίνου Καραμανλή ο ομότιμος καθηγητής του Πανεπιστημίου Αθηνών, πολιτικός και ποιητής Νικόλαος Λούρος (που συνέδεσε το όνομά του και με την ίδρυση των Ιατρικών Σχολών της Πάτρας, των Ιωαννίνων και της Αλεξανδρούπολης), έως τον Κώστα Γαβρόγλου, η ιστορία της εκπαιδευτικής κοινότητας της χώρας υπήρξε συχνά επεισοδιακή.

Oι μεγαλύτερες κινητοποίησεις

Αλησμόνητη είναι βέβαια η περίοδος της υπουργίας του Βασίλη Κοντογιαννόπουλου το 1990, όταν ο ίδιος επιχείρησε να περάσει ένα πολυνομοσχέδιο που χαρακτηρίστηκε αναχρονιστικό και συντηρητικό, προκάλεσε αντιδράσεις και οδήγησε στις μεγαλύτερες μαθητικές και φοιτητικές κινητοποιήσεις που είχαν πραγματοποιηθεί ως τότε στην Ελλάδα, ενώ τελικά παραιτήθηκε τον Ιανουάριο του 1991 μετά τη δολοφονία Τεμπονέρα σε σχολείο που βρισκόταν υπό κατάληψη.

Περίοδος μεγάλης έντασης ήταν κι εκείνη της υπουργίας Γεράσιμου Αρσένη, ο οποίος επίσης προσπάθησε να εφαρμόσει μια μεταρρύθμιση που οδήγησε σε κινητοποιήσεις, καταλήψεις εκατοντάδων σχολείων σε δεκάδες πόλεις της χώρας και συλλαλητήρια. Με τη μεταρρύθμιση αυτή οι πανελλαδικού τύπου εξετάσεις θα γίνονταν σε 14 μαθήματα στη Β’ και στη Γ’ Λυκείου, ενώ «εισιτήριο» για την εισαγωγή των υποψηφίων του νέου συστήματος στα ΑΕΙ και ΤΕΙ θα ήταν πλέον μόνο το απολυτήριο του Ενιαίου Λυκείου. Ο Γεράσιμος Αρσένης έμεινε στο υπουργείο Παιδείας από τις 25 Σεπτεμβρίου 1996 ως τις 13 Απριλίου 2000.

Ενδιαφέρον έχει να επισημανθεί ότι τα ΤΕΙ που φέτος καταργήθηκαν, είχαν ιδρυθεί το 1983 επί υπουργίας του Απόστολου Κακλαμάνη που ίδρυσε ακόμη, κατά την περίοδο της υπουργίας του, τα Πανεπιστήμια Αιγαίου και Θεσσαλίας.

Επίσης, ως υπουργός Παιδείας, ο Γιώργος Παπανδρέου ήταν ο πρώτος που το 1994 επιχείρησε να καθιερώσει το Εθνικό Απολυτήριο σε αντικατάσταση του απολυτηρίου του Λυκείου.

Η εκκλησιαστική περιουσία

Στα παλαιότερα κεφάλαια του βιβλίου των εκπαιδευτικών χρονικών στη χώρα, να θυμηθούμε ότι ο Αντώνης Τρίτσης ανέλαβε το υπουργείο Παιδείας από τον Απρίλιο του 1986 ως τον Μάιο του 1988 και την περίοδο εκείνη έγιναν οι πρώτες διαπραγματεύσεις για την εκκλησιαστική περιουσία, αλλά και οι πρώτες μεγάλες απεργίες των εκπαιδευτικών μέσα στις Πανελλαδικές Εξετάσεις για μισθολογικούς λόγους, κάτι που τελικά οδήγησε και στην παραίτησή του.

Και στα νεότερα κεφάλαιά του, ότι η Μαριέττα Γιαννάκου ήταν η πρώτη που άλλαξε τον αρχικό Νόμο Πλαίσιο για τα ΑΕΙ, του 1982, τον Σεπτέμβριο του 2007. Στη θητεία της ψήφισε τον νέο Νόμο Πλαίσιο που επαναπροσδιόριζε το πανεπιστημιακό άσυλο και εισήγαγε τετραετείς ακαδημαϊκές – αναπτυξιακές συμφωνίες μεταξύ ΑΕΙ και υπουργείου.

Στη συνέχεια, μερικά χρόνια μετά, η Αννα Διαμαντοπούλου ήταν εκείνη που πέρασε σειρά νόμων, με πιο προβεβλημένο εξ αυτών τον Νόμο 4009 για την Ανώτατη Εκπαίδευση που ψηφίστηκε από τη μεγάλη πλειοψηφία του Κοινοβουλίου και έφερε τα Συμβούλια Ιδρυμάτων στη διοίκησή τους, καταργούσε το άσυλο και απομάκρυνε από τις πρυτανικές εκλογές τις φοιτητικές παρατάξεις.