Το γελαστό παιδί

Βλέπεις ένα παλικάρι δύο μέτρα (2.03 έχει φτάσει) και με το χαμόγελο πάντα στα χείλη. Κάτι σαν τον Σπύρο Γιαννιώτη, που το 2016 στο Ρίο είχε χάσει στη χεριά (και λιγότερο) το χρυσό μετάλλιο στην ανοιχτή θάλασσα από τον αντίπαλό του και ήταν πανευτυχής που πήρε το (ασημένιο) ολυμπιακό μετάλλιο την ώρα που οι δημοσιογράφοι κλαίγαμε για τη μεγάλη χαμένη ευκαιρία!

Ετσι ακριβώς και ακόμα περισσότερο είναι το γελαστό παιδί της ελληνικής κολύμβησης, ο Κριστιάν Γκολομέεβ. Πάντα με το χαμόγελο της αισιοδοξίας στο πρόσωπό του να σου φτιάχνει τη διάθεση και τη μέρα γενικότερα.

Σε έναν πρωταθλητή της ζωής, στον οποίο υποκλίνεσαι για το πώς ο ίδιος στα 26 του χρόνια (και το κάνει πάνω από μια δεκαετία αυτό) διαχειρίζεται τις δυσκολίες των αγώνων του, αλλά και της ζωής γενικότερα.

Πώς μπορείς να συνοφρυωθείς επειδή δεν έχεις εξοφλήσει ακόμα ένα λογαριασμό ή επειδή σου χάλασε το ψυγείο, όταν έχεις γνωρίσει αυτό το παλικάρι που από τα 17 του χρόνια είναι ορφανός και παλεύει με τις δικές του δυνάμεις για να γίνει επαγγελματίας κολυμβητής – και μάλιστα στην Ελλάδα!

Στη χώρα που έχει κλειστό με λουκέτο να μαραζώνει, το πιο όμορφο κολυμβητήριο της Ευρώπης αν όχι του κόσμου για δεκαετίες (το ιστορικό Ολυμπιακό κολυμβητήριο στο Ζάππειο με την απαράμιλλη θέα στην Ακρόπολη).

Και παρατηρείς αυτόν τον γίγαντα του ιστορικού Εθνικού, να κολυμπάει με τέτοιο πάθος, με τέτοιο κέφι, με τέτοια δύναμη, δίπλα στον Αμερικανό Ντρέσλερ (που σάρωσε τα χρυσά μετάλλια στο Παγκόσμιο της Γκουαντζού) το νέα μεγάλο αστέρι της κολυμβητικής ομάδας των ΗΠΑ.

Τον οποίο όμως αν τον υποχρεώσεις να έρθει για ένα μήνα προετοιμασία στην Ελλάδα, το πιθανότερο είναι άμεσα να αλλάξει άθλημα και να πέσει σε βαθιά κατάθλιψη.

Και ο Κριστιάν, δεύτερος στο Παγκόσμιο Πρωτάθλημα της Νοτίου Κορέας στο ολυμπιακό (πλέον) αγώνισμα των 50 μέτρων ελεύθερο, συνεχίζει να χαμογελάει λες και τα έχει βρει όλα πρίμα και ρόδινα στον αθλητισμό και στη ζωή του. Κάθε άλλο, απλά έχει γαλουχηθεί από τον αείμνηστο πατέρα του (ο οποίος είχε πιστέψει πρώτος απ’ όλους στο ταλέντο αυτού του τρομερού πιτσιρικά). Σε αυτή την πορεία από τα 17 του και μετά, είχε συμμάχους τους δεύτερους γονείς του, τη θεία του (Ασια) και τον θείο του (Κώστα) οι οποίοι ήταν αρωγοί στο όνειρό του για να συνεχίσει την τρέλα του με την πισίνα.

Παράλληλα είχε την τύχη να συναντηθεί (πριν από μια δεκαετία περίπου) με έναν άλλο «τρελό» του υγρού στοιχείου, τον προπονητή του Ακη Οικονόμου με τον οποίο πλέον έχουν ξεφύγει από την απλή σχέση παίκτη – προπονητή. Ταίριαξαν αμέσως και μαζί έχουν βάλει πλώρη για να φτάσουν στο ταβάνι των ονείρων τους, τα οποία όμως όπως δείχνουν τελικά δεν έχουν οροφή ή μάλλον είναι ικανοί να την τρυπήσουν !