Χαφ άλλης εποχής

Τον γνωρίσαμε στις αρχές της δεκαετίας. Στον Βόλο. Γιατί στη Μαγνησία, γνώριζαν και γνωρίζουν να βρίσκουν αλλά και να πείθουν «μπαλάτους» ποδοσφαιριστές να έρχονται στα μέρη μας. Επενδύουν διαχρονικά στους Λάτιν και ελάχιστα λαθεύουν.

Τότε, λοιπόν, ο Ούμπιντες έμοιαζε με έναν άγνωστο Χ. Ουδείς γνώριζε τι θα μπορούσε να δώσει. Κι όμως, αυτός ο κοντούλης μεσοκυνηγός, που μόλις ξεπερνά το 1.70, απέδειξε πως το λέει η καρδιά του. Χάιδευε την μπάλα, χόρευε ώρες ώρες, γοήτευε αρκετούς. Αργότερα, ένα πέρασμα στον Αρη δεν τα λες και επιτυχημένο, αλλά στο Περιστέρι λες και βρήκε την Ιθάκη του. Από το 2013 και δώθε ρίζωσε στη δυτική όχθη. Σήμα κατατεθέν μιας ομάδας που πάντα φροντίζει να ενοχλεί, σαν καλοκαιρινή μύγα, τους ισχυρούς του εγχώριου ποδοσφαίρου.

Ο Χαβιέρ Ούμπιντες θυμίζει χαφ άλλης εποχής. Κολλά την μπάλα στα πόδια του, βρίσκει λύσεις εκεί που άλλοι βραχυκυκλώνουν, ανοίγει σωστά το παιχνίδι και όταν του δίνεται η ευκαιρία, σημαδεύει σωστά στα δίχτυα. Το έκανε και στο πρώτο ευρωπαϊκό ματς για τον εφετινό Ατρόμητο. Ο Αναστασίου επένδυσε στην εμπειρία του αργεντινού μαέστρου. Δεν πόνταρε λάθος τα χρήματά του. Είναι ξεκάθαρο. Σε σύγκριση με τις προηγούμενες περιόδους, στο Περιστέρι έχασαν κάποιους παίκτες – στηρίγματα. Ο Ούμπιντες, ωστόσο, εκεί. Η ανανέωση του συμβολαίου για κάποιους θεωρήθηκε ως πράξη χαριστική, κάτι σαν «τιμής ένεκεν». Πόσο λίγο αντιλαμβάνονται τον ψυχισμό ενός παίκτη που πάντα θέλει να πρωταγωνιστεί και στραβώνει, ακόμη και τώρα, στα 37 του, όταν δεν συγκαταλέγεται στη βασική ενδεκάδα. Το ραντεβού με τη διάκριση του Ατρομήτου έφερε τη σφραγίδα του Ούμπιντες. Μια δικαίωση για τον παίκτη που ψάχνει ένα μεγάλο μπαμ, μια λάμψη σε αυτές τις τελευταίες στροφές της καριέρας του. Μα, τι είπα; Τελευταίες στροφές; Ελάτε τώρα, μπορεί ξανά να μας διαψεύσει. Λίγοι τον υπολογίζουν, λιγότεροι εκτιμούν ότι θα αντέξει αυτό το γέρικο σκαρί. Κι όμως, βάζει σε πολλούς τα γυαλιά. Το γκολ πριν από λίγες ημέρες, ένα βολέ παλιάς κοπής και μεγάλης κλάσης, έφερε στο νου μια νοσταλγία για τους υπέροχους παίκτες που σταδιακά χάνονται. Και δίνουν τη θέση τους σε ρομπότ και μαραθωνοδρόμους, ενώ ορισμένοι επιχαίρουν επειδή το ποδόσφαιρο δήθεν άλλαξε.

Μπορεί. Αλλά οι νοσταλγοί, όχι του ροκ εντ ρολ, αλλά του ωραίου θεάματος,  πάντα θα θέλουν να σεργιανάει στα μέρη μας και στο χορτάρι ένας παίκτης με την τεχνική του Ούμπιντες. Να τον απολαμβάνουν. Και να περιμένουν τη ρεβάνς με την Ντουνάισκα, ώστε να τον δουν να πανηγυρίζει. Πολύ απλά επειδή το αξίζει όλη του η καριέρα.