Οι χορευτές του Ακραμ Καν στην Καλαμάτα

Η στρογγυλή σκηνή που μοιάζει με κομμένο κορμό δέντρου, είναι πλημμυρισμένη στον καπνό. Ανάμεσα στα «σύννεφα» που δημιουργούνται και χάνονται στον χώρο, αχνοφαίνονται ψηλά κοντάρια, μπηγμένα στο έδαφος. Μόλις σβήνουν τα φώτα της πλατείας και απομένουν οι μικροί προβολείς να φωτίζουν υπαινικτικά τη σκηνή, μια ανδρική φιγούρα που περπατάει στα τέσσερα μπαίνει με ορμή κι αρχίζει να κάνει κύκλους πάνω στη σκηνή. Βγάζει κραυγές, πηδάει με τον τρόπο που έχουμε όλοι υπόψη μας για τον πρωτόγονο άνθρωπο, αφαιρεί τα κοντάρια κι αρχίζει να χορεύει με δυνατές κινήσεις ώσπου την προσοχή του τραβάει ένα κρανίο. Αφού το εντάξει κι αυτό στη «χορογραφία» του καταλήγει να το τοποθετήσει πάνω σ’ ένα κοντάρι, στην άκρη της σκηνής, στήνοντας έναν βωμό κάτω απ’ τον οποίο συνεχίζει να χορεύει με άλματα, τινάγματα του κορμού και πτώσεις. Οχι για πολύ όμως, αφού τη μοναξιά του διακόπτει μια κοπέλα ντυμένη στα λευκά. Τον πλησιάζει κι αρχίζει να λικνίζεται κουνώντας τα χέρια της, σε μια χορογραφία που τώρα θυμίζει Μπόλιγουντ. Τα βήματά της συντονίζονται στους ήχους των τυμπάνων από την ομάδα των μουσικών με τα κρουστά που κάθεται περιφερειακά της σκηνής αλλά και οι αλαλαγμοί ενός εξ αυτών, μέχρι που ο άνδρας την παίρνει βίαια στην αγκαλιά του και διακόπτει τον χορό της, κάνοντάς τη δική του.

ΜΑΧΑΜΠΧΑΡΑΤΑ. Η πριγκίπισσα Αμπα ήταν ο βασικός χαρακτήρας της παράστασης «Until the lions» από την Akram Khan Company, με την οποία έπεσε η αυλαία του 25ου Διεθνούς Φεστιβάλ Χορού της Καλαμάτας, το περασμένο Σάββατο. Στις δύο sold out βραδιές στο Μέγαρο Χορού της πόλης, το κοινό είχε την ευκαιρία να απολαύσει τη δημιουργία ενός από τους σημαντικότερους χορευτές και χορογράφους παγκοσμίως, του Ακραμ Καν κάνοντας ένα ταξίδι στο φύλο και τον χρόνο μέσα από το έπος Μαχαμπχαράτα. Υπό το πρίσμα του ινδικού έπους, οι τρεις χορευτές που βρέθηκαν επί σκηνής σωματοποίησαν θέσεις για το φύλο, τις κοινωνικές επιταγές και την κυριότητα του κάθε κορμιού, συνοδεία μουσικών που έπαιρναν μέρος κι αυτοί στην εξέλιξη της ιστορίας με τους ήχους των οργάνων τους αλλά και τον δικό τους μικρό χορό γύρω από τη σκηνή.

Κορμιά που πάλλονταν διαρκώς στο ημίφως και ακροβατούσαν μεταξύ της ινδικής κουλτούρας, των πρωτόγονων ενστίκτων του ανθρώπου και του μοντέρνου χορού, απαλλαγμένου από στολίδια. Η απαγωγή της Αμπα και η προσφορά της ως νύφης απελευθέρωσε την πολεμική δυναμική του Μπίσμα αλλά τελικά γύρισε εναντίον του, αφού στο τέλος έχασε τη ζωή του από τα ίδια του τα κοντάρια. Η Αμπα από την άλλη, βλέποντας τη ζωή της να καταστρέφεται επιδόθηκε σ’ έναν δυναμικό χορό αυτοσυντήρησης. Εσχισε τη σκηνή στα τρία και συνοδεία της βοηθού της, ανέκτησε την κυριαρχία του σώματός της, επικαλούμενη τους θεούς. Το κυνήγι της δικαιοσύνης μετατράπηκε σε αγωνία εκδίκησης, αφήνοντας ένα ξένο σώμα να πληρώσει το τίμημα.