Παλιές φωτογραφίες…{CR}

Είναι μπροστά μου, μπροστά σε όλους μας. Σαν παλιές φωτογραφίες αυτές οι θύμησες. Αλλά η (αθλητική) ζωή είναι ροή και κανείς δεν πρέπει να το ξεχνά. Τρέχει με θαυμαστή συνέπεια.

Δύο εθνικές μας ομάδες προσπάθησαν τις προηγούμενες ημέρες να ισορροπήσουν ανάμεσα στο παρελθόν και το παρόν. Να δουν το μέλλον. Ανέφικτο. Γιατί η ταχύτητα των γεγονότων είναι τέτοια που το παρόν τούς γλίστρησε χωρίς καν να αποτυπώσει το ένδοξο παρελθόν. Η μνήμη του χρόνου, ωστόσο, είναι εδώ, έτοιμη να μιλήσει. «Γιατί τόσο άσχημα; Πώς δεν μπήκατε καν στην τετράδα;» θα μπορούσε να αναρωτηθεί.

Ο παφλασμός των κυμάτων λες και έπνιξε δύο ομάδες που μας συντροφεύουν σε ταξίδια συνήθως τα καλοκαίρια. Τις αγαπάμε, αλλά αυτόν τον Ιούλιο δεν… Τα ημιτελικά αποδείχθηκαν όνειρο θερινής νυκτός σαν κι αυτά που πάντα αναζητούν οι ερωτευμένοι. Κι εμείς, ερωτευμένοι με τα παιδιά του πόλο, τα κορίτσια και τα αγόρια, δεν βρίσκουμε απάντηση στα ερωτήματα που αναδύονται. Το 2011 στη Σαγκάη, χρυσές οι κοπελιές. Τώρα, πάλι κάπου στην Ανατολή, οι προσδοκίες ήταν όντως υψηλές. Φρούδες αποδείχθηκαν, όμως, οι ελπίδες. Το χειρότερο; Λες και τα χέρια δεν έβγαιναν από το νερό. 14-4 ήττα βαριά από την Ισπανία, ομάδα που κάποτε μας απέκλειε μόνο στα πέναλτι, 15-5 από τις ΗΠΑ και 13-4 από τη Ρωσία. Συμπέρασμα; Επαψαν σκληρή ομάδα να θυμίζουν, ενώ τα γκολ στην επίθεση έρχονταν με το σταγονόμετρο.

Οι άνδρες, όχι ακριβώς μία από τα ίδια, αλλά δεν τους λες και επιτυχημένους. Η ήττα στο γκολ από την Ιταλία ήταν αυτή που τους έφραξε τον δρόμο για τα ημιτελικά και το τσούξιμο στα μάτια μάλλον δεν ήταν από το χλώριο της πισίνας. Αλλά για μια ευκαιρία που χάθηκε, μια ευκαιρία να φτάσει σε ελληνικά χέρια ένα ολυμπιακό εισιτήριο. Η τρίτη θέση στο παγκόσμιο πρωτάθλημα του 2015 είχε συνέχεια το 2017 με την τέταρτη θέση, αλλά τώρα μείναμε έξω από το κόλπο. Το 2020 θα διεκδικήσουμε την πρόκριση για το Τόκιο είτε μέσω ευρωπαϊκού πρωταθλήματος είτε μέσω προολυμπιακού τουρνουά.

Δύο ομάδες που έτρεφαν όνειρα δεν τα κατάφεραν. Μπράβο για την προσπάθεια, αλλά απέχει το αποτέλεσμα από το να χαρακτηριστεί επιτυχημένο. Οταν οι μικρές εθνικές ομάδες πάνε καλά, όταν Ολυμπιακός (κυρίως) και Βουλιαγμένη κάνουν άλματα και φτάνουν ψηλά στις διασυλλογικές ευρωπαϊκές διοργανώσεις, η απορία για ένα παγκόσμιο τουρνουά χωρίς διάκριση παραμένει.

Τα καλοκαίρια συνήθως τρέφουν ψευδαισθήσεις. Μια τέτοια αποδείχθηκε η ελπίδα για κάτι μεγάλο. Ας είναι. Το επόμενο ραντεβού μπορεί να αποδειχθεί καλύτερο. Γιατί το πόλο πάντα το αγαπάμε, μοιάζει με έναν έρωτα που έρχεται και φεύγει και στο τέλος γίνεται η καλύτερη συντροφιά…