Μόνο οι τρελοί επιβιώνουν!

«Οι νεκροί δεν πεθαίνουν» (The dead don’t die, ΗΠΑ, 2019). Ξεκαθαρίζω από την αρχή ότι η τελευταία ταινία του πάλαι ποτέ βαρόνου της αμερικανικής ανεξάρτητης κινηματογραφικής σκηνής δεν είναι από τις καλύτερές του, αλλά συγκριτικά με την πλειοψηφία των όσων βλέπουμε από νέες ταινίες αυτή την περίοδο, δεν το συζητώ ως πρόταση εβδομάδας.

Ο Τζιμ Τζάρμους προσκαλεί τον θεατή σε μια δική του, απολαυστική εκδοχή του κόσμου των ζωντανών-νεκρών και βασικό όπλο του είναι το χιούμορ που πηγάζει από εκκεντρικούς ήρωες με τα πρόσωπα ηθοποιών εξοικειωμένων σε ταινίες του: Μπιλ Μάρεϊ, Ανταμ Ντράιβερ, Τομ Γουέιτς, Ιγκι Ποπ κ.ά.

Η μικρή αμερικανική πόλη αποσυντονίζεται από την εισβολή των  ζωντανών-νεκρών, όμως η ταινία είναι του Τζιμ Τζάρμους, άρα τα ζόμπι δεν θα μπορούσαν παρά να είναι το πρόσχημα για έναν ευρύτερο σχολιασμό. Μπροστά στην ξενοφοβία της αμερικανικής κοινωνίας του Ντόναλντ Τραμπ, τα ζόμπι εδώ μοιάζουν με τα πιο ευαίσθητα, τα πιο απελπισμένα πλάσματα του κόσμου. Η διαδρομή της ταινίας θα έχει διασκεδαστικούς σταθμούς, ακόμη και το λουτρό αίματος έχει κάτι το χαριτωμένο, αφού είναι γεμάτο αναφορές σε άλλες ταινίες (η Τίλντα Σουίντον ως… Ούμα Θέρμαν από τις ταινίες «Kill Bill» είναι απόλαυση). Αυτή τη φορά ο Τζάρμους παίζει πολύ με το σινεμά, αυτοσαρκάζεται, βάζει τους ήρωες της ταινίας να μιλούν για την ίδια την ταινία στην οποία παίζουν. Οσο για το φινάλε, αυτό κι αν είναι απρόβλεπτο, αφού σύμφωνα με τον Τζιμ Τζάρμους μόνον οι τρελοί έχουν ελπίδα να επιβιώσουν!

Βαθμολογία: 7

«Ο βασιλιάς των λιονταριών»{ARXTR} (The lion king, ΗΠΑ, 2019). Ο θρύλος του «Βασιλιά των λιονταριών» επιστρέφει θριαμβευτικά σε παραπάνω από 250 αίθουσες, όχι ως το γνωστό κινούμενο σχέδιο αλλά μέσα από έναν συνδυασμό live-action και τεχνολογίας φωτορεαλιστικού CGI. Μπορεί η νέα εκδοχή να μην έχει την παραμυθένια ατμόσφαιρα του κινούμενου σχεδίου, όμως διατηρεί ζωντανό το πνεύμα του γιατί ο σκηνοθέτης Τζον Φαβρό – διόλου τυχαία ο δημιουργός του «Βιβλίου της ζούγκλας» – ολοφάνερα αγαπά το επιτυχημένο καρτούν της Ντίσνεϊ και μπορεί να σε ταξιδέψει.
Βαθμολογία: 6

«Η κόκκινη Τζόαν» (Red Joan, Αγγλία, 2018). Η ιστορία αυτής της ταινίας είναι πραγματική και έγινε βιβλίο από την Τζένι Ρούνι και σενάριο από τη Λίντσεϊ Σαπίρο. Κεντρικό πρόσωπο είναι μια γυναίκα με ιδανικά που πριν από το ξέσπασμα του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου έγινε πράκτορας των Ρώσων προσφέροντας μυστικά της βρετανικής κυβέρνησης – ανάμεσά τους και για την ατομική βόμβα – στην ΚGB. Ομως τα κίνητρά της δεν ήταν πολιτικά όσο ηθικά, δίλημμά της «προδίδω την πατρίδα μου ή σώζω τον κόσμο;». Και όταν πολλά χρόνια αργότερα η γυναίκα αυτή, η Τζόαν Στάνλεϊ, έχει φτάσει τα 80 και ο κομμουνισμός αποτελεί πια παρελθόν, έρχεται και το πλήρωμα του χρόνου: οι βρετανικές μυστικές υπηρεσίες θα τη συλλάβουν με την κατηγορία της προδοσίας.

Ο Τρέβορ Ναν, σκηνοθέτης κατά βάση του θεάτρου και με ελάχιστες ταινίες στο ενεργητικό του, εστιάζει κυρίως στον χαρακτήρα της Τζόαν αφήνοντας κατά μέρος τόσο την πολιτική όσο και το στοιχείο του θρίλερ που ενδεχομένως να έκανε την ταινία γοητευτικότερη στην παρακολούθησή της. Μόνο που η νέα Τζόαν και τα φλερτ της με διάφορους Βρετανούς, αριστερούς, και μη Βρετανούς, καταλαμβάνουν τον περισσότερο χρόνο της ταινίας την ώρα που η ηλικιωμένη Τζόαν (με χαϊλάιτ τη σχέση της με τον δικηγόρο γιο της, ο οποίος την αμφισβητεί νιώθοντας από την πλευρά του προδομένος) τη λιγότερη. Η ηλικιωμένη όμως έχει το μεγαλύτερο ενδιαφέρον διότι φέρει το πρόσωπο της Τζούντι Ντεντς, την ώρα που η νέα Τζόαν περνά – το λιγότερο – αδιάφορη γιατί προσωπικά δεν βρήκα κάποιο ελκυστικό στοιχείο στην ερμηνεία της Σόφι Κούκσον.

Βαθμολογία: 5

«Anna» (Γαλλία / ΗΠΑ, 2009). Η KGB βρίσκεται σε περίοδο κινηματογραφικής αναβίωσης αφού και στην καινούργια περιπέτεια του Λικ Μπεσόν ο ρόλος της μυστικής υπηρεσίας των Σοβιετικών είναι καίριος. Μια αποκαλυπτική Σάσα Λους (μοντέλο στη δεύτερη κινηματογραφική εμφάνισή του) στρατολογείται από την KGB και αποδεικνύεται κάτι σαν θηλυκός Τζέισον Μπορν. Η ταινία ενδείκνυται για χαλάρωση, οι Μπεσόν είναι καλός τεχνίτης και παραμυθάς αλλά, ας μη γελιόμαστε, στην ουσία η «Anna» είναι μια κόμικ επανάληψη της «Νικιτά», μιας παλαιότερης επιτυχίας του γάλλου σκηνοθέτη, την οποία η «Αννα» ακολουθεί σχεδόν κατά γράμμα.

Βαθμολογία: 4

«Στοκχόλμη» («Stockholm», ΗΠΑ, 2019). Με τις αναγκαίες υπερβολές της μυθοπλασίας αλλά και κάπως βαρετά, αυτή η ταινία μας θυμίζει από πού έχει προέλθει ο διάσημος όρος «Το σύνδρομο της Στοκχόλμης» που χρησιμοποιείται για να περιγράψει τους «ισχυρούς συναισθηματικούς δεσμούς που αναπτύσσονται μεταξύ δύο ατόμων, όπου ένα πρόσωπο παρενοχλεί περιοδικά, χτυπάει, απειλεί, κακοποιεί, ή εκφοβίζει το άλλο». Ολα ξεκίνησαν από μια ληστεία τραπέζης (στη Στοκχόλμη το 1973) η οποία, στην ταινία τουλάχιστον, εξελίσσεται σε παρωδία, σε μία από τις πιο γελοίες ληστείες που έχουμε δει ποτέ στο σινεμά. Πρωταγωνιστής κωμικός είναι ο ίδιος ο ληστής (Ιθαν Χοκ), που κομπάζει, φωνάζει, τραγουδά Μπομπ Ντίλαν, μιμείται τον Ντένις Χόπερ στον «Ξέγνοιαστο καβαλάρη», απειλεί, και παρ’ όλα αυτά η ταινία του Ρόμπερτ Μουντρό είναι κατά τέτοιον τρόπο φτιαγμένη που δεν μας προκαλεί κανένα έντονο συναίσθημα.

Βαθμολογία: 4

-Προβάλλονται και δύο επανεκδόσεις: «Η κυρία εξαφανίζεται» (1938) του Αλφρεντ Χίτσκοκ και «Ο χωροφύλακας του Σεν Τροπέ» (1964) με τον Λουί ντε Φινές.