Από κοτόπουλα, ύαινες!

Mε το που γύρισε στο σπίτι της και έφαγε ετεροχρονισμένα τα κομμάτια από τις τούρτες των σαββατιάτικων γενεθλίων του συζύγου και της κόρης της, βάλθηκε να ξαναγίνει γυναίκα!

«Το βασίλειό μου για ένα κομμωτήριο. Τόσες μέρες στην Πολωνία και προηγουμένως με τις προπονήσεις άφησα τα μαλλιά μου και έχω γίνει σαν την… κατσιβέλα» αυτοσαρκάζεται γελώντας η Αθηνά Ζέρβα, για να συμπληρώσει «μπρος στα κάλλη του χρυσού μεταλλίου τι είν’ τα φυσικά κάλλη»!

Κανονικά βεβαίως η προπονήτρια της dream team της Εθνικής Κωφών Γυναικών δεν έπρεπε να περιποιείται τα μαλλιά της, αλλά τα φτερά και τα πούπουλά της! Ο λόγος; «Οι κωδικοί που έχουμε στην ομάδα είναι κότες και κοτόπουλα. Αυτή η ιστορία άρχισε από μια πλάκα πριν από χρόνια και έγινε καθεστώς. Τα κορίτσια είναι τα κοτοπουλάκια, εγώ η μαμά κότα, το γκρουπάκι μας στο Facebook το αποκαλούμε κοκο-ομάδα και όταν θέλω να τις προγκήξω λέω ότι κάνουν κοκοκό»!

Εδώ βεβαίως διαπράχθηκε μια οβιδιακή μεταμόρφωση διότι προϊόντος του χρόνου, «τα αθώα κοτοπουλάκια έγιναν αιμοδιψείς ύαινες» τονίζει η Ζέρβα. «Οπως συμβαίνει γενικώς με τις γυναίκες στον αθλητισμό, το ζητούμενο και στη δική μας περίπτωση από την πρώτη στιγμή ήταν να βρουν ώθηση, έμπνευση και τόνωση ώστε να κυνηγήσουν τους μεγάλους στόχους. Αυτή την αυτοπεποίθηση την κτίσαμε βαθμιαία και τη στηρίξαμε στην αμοιβαία εμπιστοσύνη. Τολμώ να πω ότι αν ζητήσω από τις κοπέλες να πηδήξουν από το παράθυρο θα το κάνουν με προθυμία και θα είναι σίγουρες ότι πέφτοντας θα βγάλουν φτερά σαν το Red Bull και θα ξαναπετάξουν»!

Στον θρόνο

Από την πρώτη στιγμή που ανέλαβε τα ηνία (το 2011, έπειτα από την παρότρυνση του προπονητή της Εθνικής Κωφών Ανδρών Διονύση Γαζή) η Λαρισαία πρώην παίκτρια της Ολύμπιας και του Ηρακλή και καθηγήτρια φυσικής αγωγής έδωσε έμφαση στον τομέα της ψυχολογίας. «Μάλλιασε η γλώσσα μου να λέω “ναι ρε φιλενάδα, δεν πειράζει που δεν ακούς, μπορείς να παίξεις” και αποδείχθηκε ότι δεν απευθυνόμουν προς… ώτα μη ακουόντων»!

Με τρία χρυσά μετάλλια σε ισάριθμες απανωτές διοργανώσεις (Ευρωπαϊκό Πρωτάθλημα 2016/Θεσσαλονίκη, Ολυμπιακοί Αγώνες 2017/Σαμψούντα και Παγκόσμιο Πρωτάθλημα 2019/Λιούμπλιν) στο παλμαρέ της, η ελληνική ομάδα δεν είναι απλώς κυρίαρχη, αλλά έχει επιβάλει μια… καθεστωτική αντίληψη θεσμό στο μπασκετικό γίγνεσθαι. «Είμαι υπερήφανη όχι τόσο για τα τρία χρυσά μετάλλια, αλλά επειδή εκκινήσαμε από το μηδέν, από το τίποτα και από το πουθενά, αλλά μάθαμε καλά και σωστά το παιχνίδι» εξηγεί. «Διαβάζουμε σωστά τις φάσεις, κάνουμε αυτά που πρέπει και κυρίως δεν κάνουμε αυτά που δεν πρέπει. Νιώθω ότι θερίζουμε τους καρπούς του μόχθου μας και περνάμε καλά. Ονειρευόμασταν, αλλά σιωπηλά, χωρίς να κάνουμε βούκινο τις φιλοδοξίες μας και ξεπεράσαμε ένα σωρό από αναποδιές και αντιξοότητες. Αλλη έκανε εγχείρηση πριν από λίγο καιρό, άλλη ήταν έγκυος στο τρίτο παιδί της, άλλη έσπασε τα δάχτυλά της και της είπα ότι θα πάμε να αγοράσουμε καινούργια! Συν τοις άλλοις στην πρώτη φάση τερματίσαμε στην τέταρτη θέση, αλλά καταφέραμε να ανακάμψουμε, νικήσαμε την Πολωνία, την Τουρκία και τη Λιθουανία και ανεβήκαμε στον θρόνο». Η Ζέρβα είναι πολύ συνειδητοποιημένη στην αποστολή και στον ρόλο της. «Δεν προπονώ και δεν κοουτσάρω κωφές, αλλά μπασκετμπολίστριες που μετατρέπουν την ιδιαιτερότητα και τη φυσική αδυναμία τους σε δύναμη. Πρόκειται για κορίτσια που δεν παραδόθηκαν στο πρόβλημα, αλλά το διαχειρίστηκαν με επιτυχία. Στην ομάδα υπάρχουν σύζυγοι, μητέρες, γιατρίνες, βιολόγοι, αρχιτεκτόνισσες, ολοκληρωμένες γυναίκες οι οποίες κρατούν τη ζωή στα χέρια τους».

«Μιλάμε με τα μάτια»

Και πώς συνεννοούνται μεταξύ τους, καθότι άλλες δεν ακούνε καθόλου και άλλες δεν μιλούν; «Ολα είναι θέμα θέλησης» απαντά. «Ως γνωστόν, οι άνθρωποι μαθαίνουν να μιλούν, επειδή ακούνε. Στην ομάδα μας υπάρχουν και βαρήκοες και κωφές. Μιλάμε και συνεννοούμαστε με τα μάτια και κυρίως με τα χείλη. Κάποιες από τις παίκτριες είναι κωφές εκ γενετής, κάποιες είναι μεταγλωττικές, ενώ έχουμε δυο που λαρυγγίζουν και γι’ αυτό προτιμούν να μη μιλούν καθόλου. Επίσης δεν γνωρίζουν όλες τη νοηματική γλώσσα, αλλά φρόντισα να κάνω εγώ μαθήματα επί τέσσερα χρόνια και να τη χρησιμοποιώ. Ολες οι κοπέλες μπορούν να διαβάζουν τα χείλη μου, άλλωστε το μπάσκετ έχει τη δική του γλώσσα. Στους αγώνες δεν επιτρέπεται να φορούν ακουστικά και εκείνη την ώρα για να παίξουμε ένα σύστημα δεν φωνάζω, ούτε χρησιμοποιώ τη νοηματική γλώσσα, αλλά το δείχνω με τα χέρια μου».

Ολες οι παίκτριες της Εθνικής αγωνίζονται σε πρωταθλήματα με ομάδες ακουόντων και όχι κωφών. «Παίζουν κανονικά, είναι ανταγωνιστικές, βγάζουν τον καλύτερο εαυτό τους» σχολιάζει η προπονήτρια της dream team, η οποία δεν παραπονιέται, ούτε γκρινιάζει. «Το δηλώνω τιμίως και ειλικρινώς ότι όπου κι αν απευθύνθηκα για να ζητήσω βοήθεια βρήκα ανοικτές πόρτες και μεγάλη ανταπόκριση και αυτή είναι μια μεγάλη επιβράβευση για την προσπάθειά μας».