Μονοκομματισμός με… ολίγη!

Να πάρουμε τα πράγματα από την αρχή.

Στις 26 Μαΐου, ο Μητσοτάκης κέρδισε τις ευρωεκλογές με 9,5 μονάδες διαφορά. Ταυτοχρόνως εξασφάλισε απόλυτη ηγεμονία στη ΝΔ  και την ευρύτερη Κεντροδεξιά.

Οι ψιθυριστές του δόγματος «ο Κούλης δεν τραβάει!» κατάπιαν τη γλώσσα τους, ίσως και ολόκληρη οδοντοστοιχία.

Στις 26 Μαΐου και 2 Ιουνίου ο Μητσοτάκης κέρδισε επίσης τη συντριπτική πλειοψηφία των δήμων κι όλες τις περιφέρειες πλην Κρήτης.

Στις 7 Ιουλίου πήρε τις βουλευτικές εκλογές με οκτώμισι μονάδες διαφορά και 39,9%. Είναι το υψηλότερο ποσοστό δεξιού ή κεντροδεξιού κόμματος στην Ευρωπαϊκή Ενωση μετά τον Βίκτορ Ορμπαν στην Ουγγαρία.

Στις 9 Ιουλίου σχημάτισε κυβέρνηση με κοινοβουλευτική αυτοδυναμία 158 εδρών – κάτι που είχε να συμβεί από το 2009…

Στο προσεχές διάστημα θα αλλάξει τον εκλογικό νόμο, θα ενισχύσει τις εξουσίες περιφερειαρχών και δημάρχων, θα επιλέξει τη νέα ηγεσία της Δικαιοσύνης, θα ορίσει επίτροπο στην Κομισιόν για πέντε χρόνια, διοικητή της ΤτΕ για την περίοδο 2020-2026 και θα ολοκληρώσει την αναθεώρηση του Συντάγματος.

Η καθιέρωση της εξ αποστάσεως ψήφου για τους Ελληνες του εξωτερικού θα προσθέσει περισσότερο από ένα εκατομμύριο νέους ψηφοφόρους στο εκλογικό σώμα της περασμένης Κυριακής. Περιττό να διευκρινίσω ποιον ευνοεί.

Εως τον Δεκέμβριο θα εκλεγεί με νέα διαδικασία ο νέος Πρόεδρος της Δημοκρατίας. Οι επόμενες εκλογές προβλέπονται για τον Ιούλιο 2023 – δηλαδή σε τέσσερα χρόνια…

Από την επομένη όμως της περασμένης Κυριακής ακούω διάφορα για «νέο δικομματισμό» ή «διπολισμό» και άλλα συναφή. Κάπως δηλαδή σαν να έχουμε ισοπαλία. Τρίχες.

Στις 8 Ιουλίου ανέτειλε ένας «μονοκομματισμός με… ολίγη!» – προσθέτω το «ολίγη» για λόγους δημοκρατικής ευπρέπειας.

Ποτέ άλλοτε από το 1974 δεν έχει γνωρίσει η χώρα τέτοια πολιτική κυριαρχία. Κι ως εκ τούτου, ο Μητσοτάκης διαθέτει την απόλυτη ευχέρεια να διαμορφώσει την Ελλάδα της επόμενης δεκαετίας.

Τη στιγμή μάλιστα που η αντιπολίτευση είναι ηττημένη, διχασμένη, φθαρμένη κι ουσιαστικά ανίσχυρη, με ελάχιστα ερείσματα στην κοινωνία, την Αυτοδιοίκηση και τα συνδικάτα. Τα περίφημα «συμφέροντα» (ακόμη κι όσα στάθηκαν μέχρι τελευταίας στιγμής στο πλευρό του Α. Τσίπρα…) διαγκωνίζονται ήδη να βρουν άκρες στη νέα κατάσταση.

Αναμενόμενο. Και φυσιολογικό. Υποθέτω πως ούτε ο ΣΥΡΙΖΑ δεν θα περίμενε από τους κ.κ. Σαββίδη, Μελισσανίδη ή Βαρδινογιάννη να σύρουν τον χορό της αντιπολίτευσης στον νέο Πρωθυπουργό. Ούτως ή άλλως, το οικονομικό κλίμα στο οποίο προσβλέπει η κυβέρνηση είναι γενικά ευνοϊκό για τον επιχειρηματικό κόσμο πέρα από αντιδικίες κι ανταγωνισμούς.

Σημειωτέον ότι σε τέτοιες περιπτώσεις θυμάμαι πάντα έναν παλαιό πολιτικό που συνήθιζε να λέει ότι στην Ελλάδα «οι επιχειρηματίες ψηφίζουν τη Δευτέρα των εκλογών» – προφανώς όταν έχουν ήδη πληροφορηθεί ποιος νίκησε την Κυριακή…

Ο παλαιός πολιτικός ονομαζόταν Κωνσταντίνος Μητσοτάκης κι ήταν ο πατέρας του σημερινού Πρωθυπουργού.

Εκ των πραγμάτων λοιπόν και το μιντιακό τοπίο θα μεταβληθεί εντυπωσιακά τους προσεχείς μήνες και πάντως όχι σε βάρος της νέας πλειοψηφίας. Ελλείψει χρημάτων, κινήτρων αλλά και ακροατηρίου οι μιντιακές προσπάθειες στήριξης της προηγούμενης κατάστασης θα συναντήσουν σοβαρές δυσκολίες – τουλάχιστον στη μεγάλη πλειοψηφία τους.

Οι εξελίξεις αυτές περιέχουν καταρχήν ένα θείο δώρο: προσφέρουν μια περίοδο πολιτικής σταθερότητας που αποτελεί απαραίτητη προϋπόθεση για την ανόρθωση του τόπου.

Αλλο τώρα που η σταθερότητα δεν αρκεί για την ανόρθωση. Εκτός από το ευχέλαιο, χρειάζεται και καμία γάτα.

Επί της ουσίας πάντως δεν ξέρω πολλούς πολιτικούς στη σύγχρονη ιστορία μας που είχαν την ευκαιρία να αντικρίσουν όσες δυνατότητες ανοίγονται μπροστά στον νέο Πρωθυπουργό. Αν τις σπαταλήσει θα είναι αποκλειστικά από δική του υπαιτιότητα.

Ακόμη περισσότερο που η εγκαθίδρυση αυτού του ιδιότυπου μονοκομματισμού δεν είναι τυχαία. Επιτεύχθηκε χάρη σε τρεις παράγοντες που εδραίωσαν στην επικράτησή του.

Πρώτον τη μετατόπιση των αξιακών κι ιδεολογικών παραμέτρων της ελληνικής κοινωνίας σε πολύ πιο συντηρητικές (ή φιλελεύθερες, εξαρτάται πώς το βλέπει κανείς…) κατευθύνσεις.

Οι φοβίες που υπέθαλψαν οι μαζικές μεταναστευτικές ροές, το αίτημα της τάξης και της ασφάλειας, η αναζήτηση της ιδιωτικής ευημερίας, η αναβάθμιση της επιχειρηματικότητας, η προστασία της οικογένειας, ο πατριωτισμός συγκροτούν ένα ισχυρό πλαίσιο συλλογικής αναφοράς που ξεπήδησε από την κρίση.

Δεν είναι ότι τα μεσαία στρώματα συμπιέστηκαν οικονομικά – που συμπιέστηκαν… Είναι ότι μετακινήθηκαν και πολιτισμικά.

Η ώριμη Ελλάδα του 2019 που ψήφισε τον Μητσοτάκη δεν έχει σχέση με την κακομαθημένη Ελλάδα του 2009 που ψήφιζε Παπανδρέου ή Καραμανλή. Κι ακόμη λιγότερη σχέση έχει με την υστερική Ελλάδα του 2015 που έβγαλε τον Τσίπρα.

Δεύτερον την κατάρρευση του μύθου της αντίθεσης «Δεξιά εναντίον Αριστεράς» που επί σαράντα χρόνια στοίχειωνε την Ελλάδα της Μεταπολίτευσης.

Οσοι επένδυσαν στο «αντι-Μνημόνιο» ως σύγχρονη εκδοχή της Αριστεράς δεν κατάλαβαν πως αν καταρρεύσει το «αντι-Μνημόνιο» θα καταρρεύσει και η Αριστερά. Αυτό συνέβη.

Ο Μητσοτάκης τελικά επικράτησε επειδή έπειτα από πέντε χρόνια προβληματικής διακυβέρνησης ΣΥΡΙΖΑ η Αριστερά γοήτευε λιγότερο κι η Δεξιά έθελγε περισσότερο ή πάντως δεν φόβιζε. Πρόκειται για μια ριζική μεταβολή των ιδεολογικών συσχετισμών στην ελληνική κοινωνία.

Η «αντιδεξιά» Ελλάδα έγινε μια Ελλάδα «αντι-ΣΥΡΙΖΑ».

Τρίτον η ταχεία παλαίωση του εγχειρήματος Τσίπρα.

Τη στιγμή των εκλογών η ΝΔ του Μητσοτάκη έδειξε πιο ανανεωμένη, πιο σύγχρονη, πιο «μοδάτη» από έναν ΣΥΡΙΖΑ που εμφανίστηκε να ανακυκλώνει τα πιο φθαρμένα υλικά της ύστερης Μεταπολίτευσης.

Απέναντι σε ένα συνονθύλευμα του χειρότερου παπανδρεϊκού ΠΑΣΟΚ, της βαθύτερης καραμανλικής Δεξιάς και μιας αναχρονιστικής Αριστεράς, η ΝΔ του Μητσοτάκη έλαμπε περίπου σαν φάρος φρεσκάδας και ανανέωσης.

Με άλλα λόγια η ανάδειξη ενός «μονοκομματισμού, έστω και με ολίγη» δεν υπήρξε καθόλου συμπτωματική και δεν είναι καθόλου επιφανειακή.

Το 1958 ο στρατηγός Ντε Γκολ επέστρεψε ως παράκλητος σε δραματικές συνθήκες. Τότε ο Αλέν Περφίτ προέβλεψε:

– Αν δεν κάνουμε πολλές μαλακίες, έχουμε έλθει για είκοσι πέντε χρόνια!

Επεσε έξω δύο χρόνια. Χρειάστηκαν 23 χρόνια για να εκλεγεί Πρόεδρος από την (τότε) αντιπολίτευση. Ο Μιτεράν, το 1981.

Θα δούμε τώρα πόσο θα διαρκέσει ο Κυριάκος.