Το πολύ και {LF}το καθόλου

Οι αξίες έχουν τις εποχές τους, όπως συμβαίνει με τα φρούτα.

Τον Νοέμβριο του 1991 ένας από τους πιο ταλαντούχους έλληνες ποδοσφαιριστές, ο Πάρης Γεωργακόπουλος, συναντήθηκε με τον πρόεδρο του Παναθηναϊκού Γιώργο Βαρδινογιάννη. Πλησίαζε το τέλος του συμβολαίου του με τους Πράσινους και θα συζητούσαν τις λεπτομέρειες της νέας συμφωνίας. Ο Πάρης ήταν 26 ετών, στην παραδείσια ηλικία για έναν ποδοσφαιριστή. Σπούδαζε παράλληλα πολιτικός μηχανικός και είχε βάλει στόχο να σταματήσει το ποδόσφαιρο στα 29 του χρόνια για να αφιερωθεί αποκλειστικά στις σπουδές και την επιστήμη του.

Ο Πρόεδρος (ένας ήταν ο Πρόεδρος) έκανε την κίνησή του. Πενταετές συμβόλαιο και 75 εκατ. δραχμές. Ο Πάρης διαφώνησε και στα δύο. Ο Νόμος Μπόσμαν δεν υπήρχε σαν σκέψη. Οι χαλκάδες στα «θέλω» των ποδοσφαιριστών θα συνέχιζαν να σκουριάζουν. Στον Πάρη δεν απέμεναν πολλές επιλογές. Εριξε τους τίτλους τέλους στην κορύφωση της καριέρας του αφήνοντας στον Πρόεδρο το δελτίο του για αναμνηστικό.

Σήμερα, 24 χρόνια μετά την απελευθέρωση των αθλητών από τον αλκοολικό πλέον Μπόσμαν, ο Γκριεζμάν, ο Νεϊμάρ παίκτες που κερδίζουν όσο το μισό ΑΕΠ μιας φτωχής αφρικανικής χώρας απεργούν για να επιβάλουν τη δική τους ατζέντα.

Εχουν επιλέξει τον επόμενο προορισμό τους χωρίς να δώσουν σε κανέναν λογαριασμό και τώρα πιέζουν ώστε οι ομάδες τους να τους δώσουν μεταγραφή κάνοντας «σκόντο» στην τιμή και προσφέροντας ευκολίες πληρωμής στην επόμενη ομάδα τους που τυγχάνει να είναι και των δύο η Μπαρτσελόνα.

Από τις αλυσίδες φτάσαμε στην ασυδοσία. Από την παντοδυναμία των προέδρων, στην κραταιότητα των μάνατζερ. Το ποδόσφαιρο χάνει το μέτρο και τα δεσμά μπορεί να επανέλθουν υπό άλλη μορφή. Γιατί το πολύ και το καθόλου δεν το αγαπάει ούτε η φύση.