«Η Ελλάδα έχει πολύ πεσμένο ανοσοποιητικό»

Oλα ξεκίνησαν από την πρόθεσή του να υποδυθεί τον Οιδίποδα σ’ ένα κορυφαίο αρχαίο θέατρο όπως της Επιδαύρου. Πέρυσι άργησε να υποβάλει την πρότασή του. Φέτος όμως τα κατάφερε και έτσι ο Δημήτρης Λιγνάδης θα υποδυθεί τον τραγικό ήρωα στην παράσταση «Οιδίπους τύραννος» που παρουσιάζεται αυτό το Σαββατοκύριακο στην Αργολίδα, στο πλαίσιο του Φεστιβάλ Επιδαύρου, σε παραγωγή των Αθηναϊκών Θεάτρων. Τη σκηνοθεσία κάνει ο Κωνσταντίνος Μαρκουλάκης, ενώ μεταξύ άλλων επίσης πρωταγωνιστούν οι Αμαλία Μουτούση, Νίκος Χατζόπουλος και Κωνσταντίνος Αβαρικιώτης.

«Ηθελα να παίξω τον Οιδίποδα γιατί είναι ένας από τους σημαντικότερους ρόλους του παγκόσμιου ρεπερτορίου και του αρχαίου δράματος. Κατά τον Αριστοτέλη, είναι πλήρης τραγωδία, όπως όλοι ξέρουμε, με ένα εξαιρετικά βαθύ και εκρηκτικό κείμενο. Από εκεί και πέρα, είμαι σε μια ηλικία που όλα τα αδιέξοδα του Οιδίποδα, όλες του τις υπαρξιακές αναζητήσεις, όλο το παιχνίδι του με τη μοίρα, με μια υπερκείμενη πραγματικότητα, τα αντιμετωπίζω κι εγώ στη ζωή μου. Είμαι σε μια ηλικία ας το πούμε αναστοχασμού, που κοιτάει κανείς τι έχει μπροστά του και τι αφήνει πίσω του, ψάχνει το πίσω του για να χαράξει το μπροστά του, επαναδιατυπώνει το εγώ του. Ηταν αντικειμενικά τα κίνητρά μου σχέση με τι είναι ο ρόλος και υποκειμενικά σε σχέση με τι είμαι εγώ» αναφέρει ο ηθοποιός μιλώντας στο «Νσυν».

Η ΠΡΟΚΛΗΣΗ. «Προσπαθώ να συνδέσω το επικό και λυρικό μέγεθος του Οιδίποδα. Δηλαδή σαν να λέμε τη φόρμα, το σχήμα, με την πολύ ανθρώπινη πλευρά του. Σαν να παίρνω μια πολύ ηχηρή μορφή και να την ενώνω με ένα πολύ ανθρώπινο περιεχόμενο. Προσπαθώ να παίζω ανθρώπινα, αλλά με μια μεγάλη ανοικείωση. Δεν θέλω να γίνω Μήτσος ο περιπτεράς. Δεν θέλω να συγκινήσω διά αυτού του τρόπου. Οι ήρωες της τραγωδίας ναι μεν είναι ανθρώπινοι, αλλά στο πλαίσιο μιας τραγωδίας. Το κοινό δεν είναι χαζό. Δεν χρειάζεται να δει ιδρώτα, αίμα και δάκρυα για να καταλάβει» τονίζει ο πρωταγωνιστής.

Ακόμα κι έτσι, ωστόσο, δεν σημαίνει ότι η καταβύθιση στο σύμπαν του Οιδίποδα δεν κρύβει προκλήσεις. «Ο ρόλος, αν και δείχνει ότι είναι απλός, είναι κατά τη γνώμη μου εκρηκτικός, περίκλειστος, άλλα λέει και άλλα εννοεί. Είναι σαν να πρέπει ν’ αποκωδικοποιήσεις πίσω ένα ολόκληρο σύστημα, μια σφηνοειδή γραφή. Αυτή λοιπόν η αποκωδικοποίηση είναι πάρα πολύ δύσκολη για να μην παίξεις τον ρόλο στο πρώτο επίπεδο. Δηλαδή έναν φωνακλά που τσαντίζεται με τα πάντα και κατηγορείται. Το δύσκολο των τραγικών ρόλων είναι η πολυσημία τους. Και η αληθοφάνεια, χάριν της οποίας δεν πρέπει να πατήσω την πεπονόφλουδα του νατουραλισμού. Γιατί είναι μυθικά αυτά τα πρόσωπα. Είναι καταστάσεις ψυχής που πήραν ένα ανθρώπινο προσωπείο» επισημαίνει ο Λιγνάδης.

ΠΟΙΟΣ ΕΙΜΑΙ, ΠΟΥ ΠΑΩ. Αν και οι Αγγλοσάξονες χαρακτηρίζουν το συγκεκριμένο έργο ως θρίλερ, εδώ τελικά η προσέγγιση προσομοιάζει σε μια τελετή θεατρικής μύησης με αρκετές αναγωγές στο σήμερα. «Ειδικά στις μέρες μας, ειδικά στο ελληνικό κοινό, μια τέτοιου είδους σύναψη του ποιος είμαι, από πού προέρχομαι και πού πάω και κυρίως τι είμαι αναδύεται από την παράσταση. Ο Οιδίποδας σε κάποια στιγμή απαντάει “δεν με ενδιαφέρει από πού προέρχομαι, είμαι θεός. Δεν υπάρχει θεός και είμαι εγώ”. Αυτό το πράγμα, αν το πολλαπλασιάσουμε σε αριθμούς, μπορούμε να φτάσουμε στη σημερινή ελληνική κοινωνία και στην πολιτεία. Εννοείται και στις κυβερνήσεις οι οποίες στέρησαν από τον σημερινό πολίτη τον σαραντάρη την αγάπη και την έρευνα του από πού προέρχεται, απορφανίζοντας δηλαδή όλες τις ανθρωπιστικές σπουδές εδώ και πάρα πολλά χρόνια. Ηρθε και η παγκοσμιοποίηση που νομίζαμε ότι είναι το πόσο εύκολα θα μαθαίνουμε πώς γίνεται το χάμπουργκερ, αλλά δεν είναι αυτό. Ειδικά στην Ελλάδα, γιατί τα είδαμε αυτά με το Μακεδονικό, υπάρχει μια τεράστια αναζήτηση ταυτότητας. Και σωστά, κατά τη γνώμη μου. Γιατί πολλά χρόνια σφυρίζαμε αδιάφορα και ξαφνικά είδαμε. Σε αυτή τη φάση λοιπόν βρίσκονται και η Ελλάδα και η ελληνική πόλις. Δηλαδή και η πολιτεία και η κοινωνία, η οποία έχει πάρα πολύ πεσμένο ανοσοποιητικό» καταλήγει ο πρωταγωνιστής.