Ποιος σκότωσε τον Βάλτερ Λιούμπκε;

Τον έλεγαν Βάλτερ Λιούμπκε, ήταν 65 χρόνων, χριστιανοδημοκράτης, πρόεδρος εδώ και 10 χρόνια της περιφέρειας του Κάσελ, στην Εσση της Γερμανίας, δολοφονήθηκε με μία σφαίρα στο κεφάλι τη νύχτα του Σαββάτου, 1ης Ιουνίου, θύμα του ίδιου μίσους που κόστισε τη ζωή της εργατικής βουλευτού Τζο Κοξ στη Βρετανία το 2016 και του φιλελεύθερου δημάρχου του Γκντανσκ Πάβελ Αντάμοβιτς, τον περασμένο Ιανουάριο. Θύμα της Ακροδεξιάς.

Ηταν χριστιανοδημοκράτης – από νεαρή ηλικία, τα μέσα της δεκαετίας του 1980 – με έμφαση στο πρώτο συνθετικό της λέξης ο Βάλτερ Λιούμπκε. Οταν αποφάσισε η Ανγκελα Μέρκελ να κρατήσει ανοιχτά τα σύνορα της Γερμανίας στους πρόσφυγες που προσπαθούσαν να γλιτώσουν από τους πολέμους της Μέσης Ανατολής, υπεραμύνθηκε της απόφασης αυτής με νύχια και με δόντια. Πήγαινε στις μικρές πόλεις της περιφέρειάς του και εξηγούσε στους πολίτες πως το να καλοδέχεσαι αυτούς που βρίσκονται σε κίνδυνο, αυτούς που έχουν ανάγκη, είναι ζήτημα γερμανικής και χριστιανικής αρχής. Δέχθηκε αμέσως απειλές αλλά δεν πτοήθηκε. «Οσοι δεν συμμερίζονται αυτές τις αξίες μπορούν να εγκαταλείψουν αυτή τη χώρα ανά πάσα στιγμή», δήλωσε. Τα υβριστικά μέιλ έπεφταν βροχή, το όνομά του εμφανίστηκε στο Ιντερνετ σε μία νεοναζιστική μαύρη λίστα στόχων, η ιδιωτική του διεύθυνση δημοσιεύτηκε σε ένα ακροδεξιό μπλογκ. Ειδικά οι Reichsbürger, αυτή η οργάνωση νοσταλγών του Γ’ Ράιχ που δεν αναγνωρίζουν την ύπαρξη της Ομοσπονδιακής Δημοκρατίας της Γερμανίας, αρνούνται να πληρώσουν φόρους και φτιάχνουν δικές τους ταυτότητες (κάπου 20.000 τους υπολογίζει η Ομοσπονδιακή Υπηρεσία Προστασίας του Συντάγματος) απειλούσαν τακτικά να σκοτώσουν «αυτόν τον μπάσταρδο». Τέθηκε υπό αστυνομική προστασία, για αρκετούς μήνες. Ηταν το 2015.

«Αυτό το καθίκι έφαγε τη χαριστική βολή. Ρισπέκτ!». «Τι καλά που αυτός ο προδότης μας άφησε, χα χα χα, με μια σφαίρα στο κεφάλι, χα χα χα». «Ενοχος, κανένα έλεος, αυτά θα πάθουν και η Μέρκελ και οι άλλοι».

Είναι μερικά μόνο από τα σχόλια που πυροδότησε η είδηση της δολοφονίας του Βάλτερ Λιούμπκε στα γερμανικά σόσιαλ μίντια, και δη σε λογαριασμούς προσκείμενους στην Ακροδεξιά, στις αρχές του Ιουνίου. «Δεν γνωρίζουμε ακόμα τίποτα για τα αίτια του εγκλήματος, υπάρχει όμως κάτι το κυνικό, το απεχθές, το αποκρουστικό και το ειδεχθές στην ικανοποίηση που εξέφρασαν κάποιοι στα σόσιαλ μίντια πληροφορούμενοι τον θάνατό του», δήλωσε τότε ο πρόεδρος της Γερμανίας, Φρανκ-Βάλτερ Σταϊνμάγερ. «Η δολοφονία του Βάλτερ Λιούμπκε με σόκαρε, όπως σόκαρε πολύ κόσμο. Αναρωτήθηκα τι συμβαίνει στη χώρα μας; Αν δείτε πόσο πολύ μίσος και παρενόχληση υπάρχει στο Ιντερνετ – πολύ από αυτό κατευθυνόμενο σε τοπικούς πολιτικούς, γραφειοκράτες, αθλητικές και πολιτιστικές λέσχες – τότε νομίζω πως πρέπει να ορθώσουμε το ανάστημά μας και να πούμε πως αυτό είναι απαράδεκτο», δήλωσε μόλις πρόσφατα ο Χάικο Μάας, ο υπουργός Εξωτερικών της χώρας. Στο ενδιάμεσο, τέλη Ιουνίου, είχε συλληφθεί και ομολογήσει για τη δολοφονία του Λιούμπκε ένας 45χρονος γερμανός νεοναζί, ο Στεφάν Ερνστ.

Ο Ερνστ – που στο μεταξύ άλλαξε δικηγόρο και ανακάλεσε την ομολογία του – θα έπρεπε να βρίσκεται στα ραντάρ των Αρχών. Κυκλοφορούσε – όπως υπενθυμίζουν οι «New York Times» – στην τροχιά ενός νεοναζιστικού μορφώματος, είχε κοντέψει να μαχαιρώσει έναν μετανάστη μέχρι θανάτου το 1992, είχε κάνει φυλακή για μια βομβιστική επίθεση σε στέγη μεταναστών το 1993, ήταν κάτοχος πέντε όπλων. Δεν βρισκόταν όμως πλέον στα ραντάρ των Αρχών. Και το θύμα του δεν βρισκόταν πλέον υπό αστυνομική προστασία. Σύμφωνα με τις εκτιμήσεις της Ομοσπονδιακής Υπηρεσίας Προστασίας του Συντάγματος, υπάρχουν περίπου 24.100 γνωστοί ακροδεξιοί εξτρεμιστές στη Γερμανία, οι 12.700 από αυτούς εν δυνάμει βίαιοι. Σύμφωνα με μία έρευνα που πραγματοποίησαν δύο γερμανικές εφημερίδες, «Die Zeit» και «Taggesspiegel», ακροδεξιοί εξτρεμιστές έχουν σκοτώσει από το 1990 μέχρι σήμερα συνολικά 169 ανθρώπους στη Γερμανία. Η δολοφονία του Βάλτερ Λιούμπκε, όμως, θεωρείται ως η πρώτη ακροδεξιά πολιτική δολοφονία στη χώρα μετά την ήττα των ναζί και το τέλος του Β’ Παγκοσμίου Πολέμου. Και ως τέτοια, έχει πυροδοτήσει μία μεγάλη, επώδυνη όσο και αναγκαία δημόσια συζήτηση, μεταξύ άλλων και για την εκούσια ή ακούσια τύφλωση Αρχών και πολιτών μπροστά σε ένα επανεμφανιζόμενο, εντεινόμενο κακό.

Τον έλεγαν Βάλτερ Λιούμπκε, ήταν ένας 65χρονος χριστιανοδημοκράτης πολιτικός, δολοφονήθηκε με μία σφαίρα στο κεφάλι τη νύχτα της 1ης Ιουνίου του 2019, θύμα του ίδιου μίσους που έχει κοστίσει τη ζωή της εργατικής βουλευτού Τζο Κοξ στη Βρετανία το 2016, του φιλελεύθερου δημάρχου του Γκντανσκ Πάβελ Αντάμοβιτς τον περασμένο Ιανουάριο, του Παύλου Φύσσα στο Κερατσίνι στις 18 Σεπτεμβρίου του 2013, του Σαχζάτ Λουκμάν στα Πετράλωνα, στις 17 Ιανουαρίου του 2013, και εκατοντάδων ακόμα ανθρώπων, «επώνυμων» και «ανώνυμων», απανταχού στην Ευρώπη. Θύμα της Ακροδεξιάς. Το ίδιο μίσος είναι. Οσοι το αποστρέφονται, γιορτάζουν από προχθές μία μικρή νίκη, την απάλυνση μιας εθνικής (μόνο δική μας αυτή) ντροπής, την έξοδο της Χρυσής Αυγής από την ελληνική Βουλή. Αλλά ο δρόμος, αυτό το ξέρουμε καλά, είναι μακρύς ακόμα.