5 ηθοποιοί, 80 θεατές, 30 αυτοκίνητα

Ομίχλη; Σκόνη που αιωρείται; Η απάντηση ήταν δύσκολο να δοθεί από όσους περνούσαμε το βράδυ του Σαββάτου στον χώρο Α2 της Πειραιώς 260, όπου δινόταν η πρώτη παράσταση της καινούργιας παραγωγής του Ρομέο Καστελούτσι «Νέα Ζωή». Και δεν ήμασταν πολλοί. Γύρω στους 80. Τόσοι ώστε να χωρέσουμε σε έναν ορισμένο από μαύρη μοκέτα διάδρομο και να σταθούμε ο ένας πλάι στον άλλον σε δυο σειρές. Μπροστά μας περί τα 30 αυτοκίνητα, παρκαρισμένα με τάξη και κουκουλωμένα με λευκά καλύμματα, που θυμίζουν φαντάσματα.

Μέσα στο απόλυτα αυτό λευκό – σχεδόν αποστειρωμένο – σκηνικό αρχίζουν να αναδύονται πέντε ανδρικές φιγούρες. Μόνο ο ένας φορά φόρμα που θα παρέπεμπε σε στολή σχετική με τον χώρο, γκαράζ ή συνεργείο. Και αυτός γρήγορα απαλλάσσεται από αυτήν και ακολουθεί τον ενδυματολογικό κώδικα των υπολοίπων: μακριές, λευκές κελεμπίες που έρχονται σε αντίθεση με το μαύρο χρώμα του δέρματός τους, ενώ τα ήδη πανύψηλα κορμιά τους καλούνται να ισορροπήσουν σε λευκά πέδιλα με τακούνι.

Μετά από ορισμένες τελετουργικές κινήσεις που παραπέμπουν σε λιτανεία και κάτω από τα παιχνίδια του ψυχρού από τις λάμπες φθορίου φωτός, ο ήχος ενός πολυσύχναστου δρόμου με μαρσαρίσματα και κορναρίσματα εισβάλλει στον χώρο. Και δευτερόλεπτα αργότερα ένα από τα προστατευμένα αυτοκίνητα βρίσκεται τουμπαρισμένο με το σασί να κοιτάζει προς το μέρος μας και να μετατρέπεται σε προθήκη άλλοτε για να φιλοξενήσει ένα αντίγραφο αρχαίας ελληνικής κεφαλής, άλλοτε μια νεκροκεφαλή κι άλλοτε ένα δίχτυ με πορτοκάλια. Μέχρι να βρεθεί να κυλά αναποδογυρισμένο, όπως και ένα διπλανό του, και να σταματά μια ανάσα από τον χώρο των θεατών.

Επειτα από 40 λεπτά όπου μόνον ήχοι αλλά καθόλου λόγος δεν διέκοπταν τη σιωπή, έφτασε η στιγμή που ο ένας μόνο από τους πέντε ερασιτέχνες ηθοποιούς αφρικανικής καταγωγής άρχισε να μιλά για τις διακοσμητικές τέχνες, τη σχέση τεχνιτών και καλλιτεχνών και τον τρόπο πρόσληψης της τέχνης σε έναν μονόλογο-μανιφέστο εμπνευσμένο από τη φιλοσοφική πραγματεία του Ερνστ Μπλοχ «Το πνεύμα της ουτοπίας» με σαφή στόχο την αποδόμηση του κόσμου της σύγχρονης τέχνης, η οποία δεν εκφράζεται μόνο μέσω του λόγου, αλλά και της παράλληλης σκηνικής δράσης: ένα στρογγυλό χαλί που έχει απλωθεί στο πάτωμα λειτουργεί ως βωμός πάνω στον οποίο οι ανθρώπινες μορφές μεταμορφώνονται σε γλυπτά και δέχονται προσφορές από κιτς τουριστικά αγγεία. Η εικόνα που οδηγεί στο φινάλε είναι τα αναποδογυρισμένα σαν νεκρές κατσαρίδες αυτοκίνητα με τις ρόδες στον αέρα, ακίνητες, ενώ ο κινητήρας ακόμη είναι σε λειτουργία, σαν τη φωνή κάποιου που ψυχορραγεί. Και είναι η τελευταία από τις εμμονικές και ποιητικές συνάμα εικόνες ενός δημιουργού, που αν και λατρεύει να «ενοχλεί» τους θεατές του, έχει φανατικό κοινό που ακολουθεί τις εικαστικές παραστάσεις του. Απόδειξη πως και στην Αθήνα, παρά τις διπλές παραστάσεις έως και απόψε, τα εισιτήρια έχουν εξαντληθεί.