Οι οιωνοί φάνηκαν {LF}από το… τάβλι

Ακου εκεί hashtag (σαν το επίκαιρο #15years challenge) Facebook, Twitter, Instagram, social media και δεν συμμαζεύεται…

Στην Ελλάδα του 2004 και στην Εθνική που σαν χθες πριν από 15 χρόνια έγραψε (και κληροδότησε στις επόμενες γενιές) το μνημειώδες έπος στο Euro της Πορτογαλίας, όλα αυτά ήταν αδιανόητα και ξεπέρναγαν τη φαντασία!

«Εμείς ταβλάκι παίζαμε και με αυτό περνάγαμε την ώρα μας» ανατρέχει γελώντας σε εκείνα τα αλησμόνητα μερόνυχτα στην Πορτογαλία ο Γιώργος Καραγκούνης. «Και από το ταβλάκι μας ήρθαν οι οιωνοί» συμπληρώνει αποκαλύπτοντας μια ιστορία που απέβη όντως προφητική…

«Τότε για πρώτη φορά στα χρονικά, δεν μέναμε δυο δυο στα δωμάτια, αλλά μόνοι μας και προσπαθούσαμε να μην αγχώνουμε ο ένας τον άλλον. Τις ελεύθερες ώρες, όταν δεν είχαμε προπόνηση ή αγώνα, μαζευόμασταν στο δωμάτιο του Ζαγοράκη και δίναμε ομηρικές μάχες στο τάβλι. Mάλιστα για να έχει ενδιαφέρον η υπόθεση διοργανώσαμε ένα τουρνουά στο οποίο εκτός εμάς τους δυο, έπαιζαν ακόμα ο Ντέμης, ο Χαριστέας, ο Βενετίδης και ο Γεωργιάδης. Καμώνομαι για καλός ταβλαδόρος και το απέδειξα φτάνοντας στον τελικό όπου αντιμετώπισα τον Βενετίδη και μάλιστα του γύρισα την παρτίδα με τσαμπουκά και την κέρδισα μαρς» διηγείται ο «Τυπάρας», αλλά η ιστορία έχει και συνέχεια…

«Την άλλη μέρα παίζαμε με τη Γαλλία και εγώ που είχα πάρει φόρα πρότεινα να διοργανώσουμε κι ένα δεύτερο τουρνουά. Πετάχτηκε τότε κάποιος συμπαίκτης μας – που δεν θέλω να πω το όνομά του για ευνόητους λόγους – και είπε «δεν θα προλάβουμε ρε Γιώργο να το ολοκληρώσουμε αφού αύριο το βράδυ θα τα μαζέψουμε και θα φύγουμε»!

Τα παιδία παίζει, λοιπόν. Ο καθένας με τον τρόπο του, με το στυλ του, με τις συνήθειες, ακόμη και με τα γούρια του. «Εγώ δεν είμαι προληπτικός, αλλά εκείνες τις μέρες το μυαλό μου γύρισε έξι χρόνια πίσω όταν με την Εθνική Ελπίδων παίξαμε στον τελικό του Ευρωπαϊκού Πρωταθλήματος στο Βουκουρέστι και χάσαμε από την Ισπανία. Τότε, λοιπόν, τα είχα βάψει μαύρα και έλεγα «αφού δεν το πήραμε τώρα, δεν θα το πάρουμε ποτέ», αλλά να που αποδείχθηκε ότι έκανα λάθος».

«Το είχα πιστέψει»

Ο Καραγκούνης δεν ένιωσε την ανάγκη να τσιμπιέται την ώρα που ο Ζαγοράκης έπαιρνε το ιερό δισκοπότηρο από τα χέρια του μακαρίτη του Εουσέμπιο και το σήκωνε στον ουρανό. «Δεν παριστάνω τον μετά Χριστόν προφήτη, αλλά το είχα πιστέψει μερικές μέρες νωρίτερα. Είμαι φύσει αισιόδοξος άνθρωπος και συχνά έχω άγνοια κινδύνου, αλλά – για να πω την αμαρτία μου – εάν μας έλεγε κάποιος, προτού αρχίσουν οι αγώνες, ότι θα βγούμε πρωταθλητές, θα του κρεμάγαμε κουδούνια. Εγώ μπήκα στο τριπάκι μόλις έληξε ο προημιτελικός με τη Γαλλία. Πετάξαμε έξω την κάτοχο του τροπαίου, είχε αποκλειστεί νωρίτερα η Ισπανία που από εκεί και πέρα σάρωσε τα πάντα στο διάβα της και έλεγα “γιατί όχι;”. Θυμάμαι μάλιστα σαν να συμβαίνει τώρα μια σκηνή μέσα στο λεωφορείο, όταν πηγαίναμε να παίξουμε τον ημιτελικό στο Πόρτο. Ασυναίσθητα αναλογίστηκα «εδώ νικήσαμε τη Γαλλία του Ζιντάν, θα μας σταματήσει η Τσεχία;». Δεν το σκέφτηκα από αλαζονεία, αλλά επειδή ένιωθα ότι είχαμε γιγαντωθεί τόσο πολύ, ώστε κανείς δεν θα μπορούσε να μας φράξει τον δρόμο».

Αυτό ήταν όντως «το λεωφορείον ο πόθος»: όχι το θεατρικό έργο του Τενεσί Ουίλιαμς και η κινηματογραφική διασκευή του Ελία Καζάν, αλλά η γοητευτική εκδοχή του Καραγκούνη!

Λίγες ώρες αργότερα, «γκολ ο Δέλλας και φύγαμε για τελικό»! Και ύστερα από 72 ώρες, όχι πια μέσα στο λεωφορείο, αλλά στα αποδυτήρια, ο Οτο Ρεχάγκελ κατευοδώνει τους παίκτες προς τον αγωνιστικό χώρο ανεβάζοντας το φρόνημά τους στο Εβερεστ. Οσα χρόνια κι αν περάσουν ο Γιώργος δεν θα ξεχάσει ποτέ τι τους είπε και περισσότερο τι τους έκανε να αισθανθούν: «Για να φτάσουμε εδώ ιδρώσαμε, μοχθήσαμε, ματώσαμε. Αφήσαμε πίσω μας την Ισπανία, πετάξαμε έξω τη Γαλλία και την Τσεχία. Πάμε λοιπόν να χαλάσουμε το όνειρο των Πορτογάλων και να δείξουμε σε όλο τον κόσμο ποιοι είμαστε».

Αμ έπος Ρεχάγκελ, αμ’ έργον Εθνικής!

Ημασταν όλοι παικταράδες

Η ερώτηση είναι μία και ο μπακλαβάς γωνία, κατά πως λέγαμε παλιά…{ARX}

Στοιχειώδης ερώτηση Γιώργο Καραγκούνη: Στ’ αλήθεια ρε γίγαντα πώς τα καταφέρατε τότε;
«Στοιχειώδης είναι και η απάντηση. Είχαμε παικταράδες, έναν κι έναν! Γράψ’ το όπως το λέω. Αυτός ήταν ο βασικότερος λόγος του θριάμβου μας. Συμπέσαμε σπουδαίοι παίκτες στην καλύτερη φάση μας, ο προπονητής έχτισε μια αληθινή ομάδα, δουλέψαμε σαν να ήμασταν σωματείο σε καθημερινή λειτουργία και όχι περιστασιακή Εθνική, είχαμε ομοιογένεια και χημεία, πιστέψαμε και έγινε αυτό που έγινε, όπως έγινε. Τι εννοώ; Αποκλείσαμε όλα τα φαβορί, νικήσαμε δυο φορές την οικοδέσποινα Πορτογαλία και κανένας αγώνας δεν κρίθηκε στα πέναλτι, όπου παίζει ρόλο και η τύχη. Το 2016 η Πορτογαλία, χωρίς να θέλω να τη μειώσω, προκρίθηκε από την πρώτη φάση με τρεις ισοπαλίες…».

Τι απαντάς σε κάποιον που δαιμονοποιεί την υπόθεση και την ανάγει στη σφαίρα του θαύματος;
«Ναι, είναι θαύμα! Απροσδόκητο, αδιανόητο, απίστευτο, αλλά το πετύχαμε με το σπαθί μας. Ο δικός μας θρίαμβος ήταν πολύ πιο απίθανος από εκείνον της Δανίας το 1992. Ισως μας μοιάζει λίγο η Λέστερ, που ήρθε από το πουθενά, όμως άλλο ένα εθνικό πρωτάθλημα κι άλλο το Euro».

Τι κουβεντιάζετε όταν συναντιόσαστε με τους συμπαίκτες σου σε εκείνη την ομάδα;
«Τα πάντα! Το άγχος, το κρυφό όνειρο, τις πλάκες με τον προπονητή. Γελώ τώρα που το θυμάμαι, αλλά με το που έβαλε το γκολ ο Δέλλας στον ημιτελικό, κάναμε ντου στο γήπεδο και χιμήξαμε πάνω του. Ο φουκαράς ο Ρεχάγκελ προσπάθησε να μας εμποδίσει και φώναζε να καθίσουμε στις θέσεις μας, αλλά μάταια».

Γιατί δεν κεφαλαιοποιήθηκε ο θρίαμβος και πήγε στράφι ως γενικότερη επένδυση του ελληνικού ποδοσφαίρου;
«Συμφωνώ και επαυξάνω. Η μόνη που ωφελήθηκε ήταν η ίδια η Εθνική ομάδα όσο κράτησε η μπογιά μας, για άλλα δέκα χρόνια. Δεν υπήρξε κανένας σχεδιασμός, όλα αφέθηκαν στη μοίρα τους, ενώ με τις διαδοχικές προκρίσεις και τις συμμετοχές μας στις μεγάλες διοργανώσεις είχαμε τα χρήματα για μια μεγάλη και μακρόπνοη επένδυση».

Εάν έκανες κουμάντο στο ελληνικό ποδόσφαιρο, τι θα διέταζες να συμβεί;
«Πρώτον, την επόμενη μέρα κιόλας θα αρχίζαμε να χτίζουμε το σπίτι των εθνικών ομάδων: ένα σύγχρονο και άρτιο αθλητικό κέντρο με γήπεδα, γυμναστήρια, ξενοδοχείο για όλη την αναπτυξιακή πυραμίδα, από τη βάση έως την κορυφή. Δεύτερον, θα καθιέρωνα τη λειτουργία κλιμακίων των εθνικών ομάδων σε 5-6 μεγάλες πόλεις της Ελλάδας. Είδα πώς λειτουργεί αυτό το σύστημα το 2012 στην Πολωνία, όπου είχε την επιστασία ο Μπόνιεκ και μελαγχόλησα, διότι εμείς τα αφήσαμε όλα στο έλεος του Θεού».
Θυμήσου κάτι από την ατμόσφαιρα εκείνων των ημερών, είτε στην Πορτογαλία, είτε στην Ελλάδα;
«Χαμός. Οργια, τι να σου πρωτοπώ; Πηγαίναμε κάπου ή κυκλοφορούσαμε στον δρόμο, μας πολιορκούσαν και μας κατέβαζαν από τα αυτοκίνητα. Για τις επόμενες είκοσι μέρες ζούσαμε σε μια παράνοια από την οποία ξέφυγα πηγαίνοντας ένα ταξίδι με την Ιντερ στην Ιαπωνία».

Πού θα αφιέρωνες τώρα το έπος;
«Σε αυτούς που το αφιέρωσα και τότε. Στους γονείς μου, άλλωστε ήμουν μοναχοπαίδι και στάθηκαν δίπλα μου από την πρώτη στιγμή, όταν ήρθαμε από το χωριό στην Αθήνα. Και ασφαλώς σε όλους τους Ελληνες από τους οποίους εισπράξαμε θετική ενέργεια και τεράστια αγάπη. Μπαίναμε σε κάθε γήπεδο, τους βλέπαμε και παίρναμε κουράγιο. Μου είπε μια ωραία ιστορία η μητέρα μου, που γύρισε για τρεις ημέρες στην Αθήνα, ανάμεσα στον προημιτελικό και στον ημιτελικό και πήγε να προσκυνήσει στον ναό του Αγίου Εφραίμ στη Νέα Μάκρη και είδε δεκάδες παιδάκια. Τα ρώτησε τι έκαναν εκεί και της απάντησαν ότι είχαν πάει για να ανάψουν ένα κεράκι και να προσευχηθούν ώστε να πάρει η Εθνική το Κύπελλο»!

Υπάρχουν αφανείς ήρωες στο θαύμα;
«Δεν είναι ακριβώς αφανείς, αλλά αξίζουν κάθε τιμής τα παιδιά που δεν έπαιξαν καθόλου. Ημασταν 23 παίκτες και όλοι συνέβαλαν στον θρίαμβο, ο καθένας με τον τρόπο του, γι’ αυτό κιόλας το πριμ μοιράστηκε ισομερώς».