Είμαστε όλοι «Athens Voice»

Η αίσθηση ήταν τρομακτική. Οι εργαζόμενοι είχαν πέσει κάτω από τα γραφεία στο ισόγειο του τότε κτιρίου του ΔΟΛ στη Μιχαλακοπούλου και άκουγαν τους θορύβους από τα χτυπήματα και τις τζαμαρίες να σπάνε. Δεν ήξεραν τι ήταν, δεν ήξεραν πότε θα τελειώσει ούτε αν θα έβγαιναν σώοι από τον εφιάλτη. Αργότερα θα διαπίστωναν ότι είχαν δεχθεί επίθεση από κουκουλοφόρους με πέτρες, ξύλα και βαριοπούλες. Και θα μάθαιναν ότι η αιτία αυτής της «πολιτικο-εικαστικής παρέμβασης», όπως χαρακτηρίστηκε η επίθεση από τους δράστες προφανώς επειδή πέταξαν και μπογιές, ήταν ένα άρθρο που στοχοποιούσε κάποια άτομα του αντιεξουσιαστικού χώρου.

Ηταν Ιούνιος του 2007. Το κτίριο δέχθηκε επίθεση και δέκα χρόνια αργότερα, όταν πια οι δημοσιογράφοι είχαν φύγει (αλλά υπήρχαν ακόμη εκεί εργαζόμενοι). Οπως δέχθηκε επίθεση με εκρηκτικό μηχανισμό τον περασμένο Δεκέμβριο ο Σκάι. Το απόγευμα της Πέμπτης ήταν η σειρά της Athens Voice: τρομακτικές σκηνές, απύθμενο μίσος, κανονικός πόλεμος. Χωρίς να είναι μικρότερης σημασίας οι επιθέσεις σε μη δημοσιογραφικούς στόχους, γιατρούς, πολιτικούς, επιχειρηματίες, καταστήματα, εφορίες, πρεσβείες.

Κάθε φορά υπάρχει φυσικά ένας λόγος. Στην περίπτωση των μέσων ενημέρωσης, ο λόγος είναι η ιδεολογική τοποθέτηση του μέσου, η προσωπικότητα του ιδιοκτήτη ή κάποιο κείμενο/σχόλιο/ρεπορτάζ που δεν άρεσε στους δράστες. Εχει σημασία τι λέει αυτό το κείμενο, αν είναι καλό ή κακό, καίριο ή προσβλητικό, εύστοχο ή ατυχές; Για τον διάλογο σε μια δημοκρατική κοινωνία, ναι. Ο διάλογος αυτός πρέπει να είναι ανοιχτός, ελεύθερος, επώνυμος, υπεύθυνος, κατά το δυνατόν ήπιος, αλλά όχι «προσεκτικός». Οι οπαδοί της βίας, δεξιοί ή αριστεροί, δεν ζυγίζουν τα επιχειρήματα που διαβάζουν στις εφημερίδες προκειμένου να αποφασίσουν τη δράση τους. Μπορεί να ενθαρρύνονται από τον φανατισμό ή την ανοχή της εξουσίας και των οργάνων της. Μπορεί ακόμη και να επικοινωνούν μαζί της με τη λογική των συγκοινωνούντων δοχείων. Αλλά δεν «οπλίζονται» από τους δημοσιογράφους.

Η σχέση του ΣΥΡΙΖΑ με τη βία, ένοπλη ή μη, ήταν για καιρό αμφιλεγόμενη. Οι επίσημες ανακοινώσεις καταδίκης ήταν συνήθως «ναιμεναλλάδικες», ενώ αρκετά στελέχη δικαιολογούσαν ή φλέρταραν ανοιχτά με τη χρήση αντιδημοκρατικών μέσων για τιμωρητικούς ή εκδικητικούς σκοπούς.

Η κατασκευή εχθρών, που προσφέρονταν ως βορά στους φανατισμένους και τους διαταραγμένους, βρίσκεται χρόνια τώρα στην ημερήσια διάταξη. Η προσδοκία λοιπόν από τη νέα κυβέρνηση είναι ότι θα ξεκαθαρίσει αυτό το κεφάλαιο με αποφασιστικότητα και δυναμισμό, αλλά ταυτόχρονα με απόλυτο σεβασμό του κράτους δικαίου και χωρίς ρεβανσισμούς.

Στο μεταξύ, η ψυχή μας και το μυαλό μας είναι με τους ενεργούς πολίτες που προχθές απειλήθηκαν, τρομοκρατήθηκαν και κακοποιήθηκαν εξαιτίας όχι ενός κακού σχολίου, αλλά της αφορμής που έδωσε αυτό το σχόλιο στους εχθρούς της δημοκρατίας να εκδηλώσουν το μένος τους εναντίον μιας παθιασμένης φιλελεύθερης φωνής. Σήμερα είμαστε όλοι Athens Voice.