«Αύριο κληρώνει»

Τέλειωσαν τα ψέματα. Από Δευτέρα αρχίζουν άλλα. Συνηθισμένα τα βουνά στα χιόνια. Είπα σήμερα, παραμονή των εκλογών, να είμαι αντικειμενικός. Για να δούμε, θα τα καταφέρω; Δεν ξέρω, αν και έχω μεγάλο πρόβλημα. Διότι άλλο το πολιτικό μου πιστεύω, άλλο τι με συμφέρει προσωπικά, κι άλλο τι συμφέρει τον τόπο.

Τρεις διαφορετικές δυνάμεις με τραβάνε από δω κι από κει να χωρέσω στο κρεβάτι του Προκρούστη. Μη χάσουμε και κάνα πόδι στο φινάλε.

Κι άντε πες κάνω πέρα τα προσωπικά (εύκολο τo ‘χεις; Διότι προσωπικά εμένα με έχει πειράξει που με είπανε Νενέκο. Είμαι εγώ Νενέκος;). Το συμφέρον του τόπου όμως ποιο είναι; Εδώ σε θέλω. Ασε που θες ν’ αγιάσεις δεν σ’ αφήνουνε. Λένε οι της κυβέρνησης, τα έχουμε κάνει όλα μια χαρά. Αν έρθουν οι άλλοι, θα μας πάνε πάλι σε επιτηρήσεις και Μνημόνια. Αφού όλα είναι μια χαρά, γιατί να μας πάνε σε Μνημόνια; Τρελοί είναι; Γιατί να μην αρπάξουν την ευκαιρία να συνεχίσουν το θεάρεστο έργο των προηγουμένων; Οπως κορδωνότανε ο Καραμανλής στους Ολυμπιακούς που είχε οργανώσει το ΠΑΣΟΚ και πόζαρε στην έναρξη σε στυλ «πώς τα κατάφερα ο μπαγάσας;». Επίσης λέει, θα δώσουμε τα γκέμια στον γιο του αποστάτη; Ο Μητσοτάκης είναι ο γιος του αποστάτη. Ο Τσακαλώτος ποιανού γιος είναι; Εγώ πάλι είμαι γιος καπετάνιου. Αλλά κανείς δεν λέει όταν με βλέπει, να περνάει ο γιος του καπετάνιου. Ολοι λένε ο ηθοποιός. Το πολύ να κοτσάρουνε από δίπλα κι ένα «σκηνοθέτης» που κάνει πιο μόστρα (ένα άλλο που μ’ έχει καταρρακώσει είναι που με είπανε «Μενωευρωπαίδα». Είμαι εγώ «μενωευρωπαίδας»;).

Τέλος πάντων, το προσπερνάω κι αυτό μη χάσω την ψυχραιμία μου και την αντικειμενικότητά μου που προσπαθώ με νύχια και με δόντια να διατηρήσω ο «ψηφοφόρος». Αυτό με τρελαίνει. Εξαλλο με κάνει που με βλέπουν όλα τα κόμματα ανεξαιρέτως σαν «ψηφοφόρο». Σαν ψηφοδέλτιο. Σαν ένα νούμερο στην κάλπη παραπάνω. Η άλλη η Κιναλομάνα το προχώρησε πολύ το πράμα. Με είδε ως τενεκεδάκι. Μας έχει όλους στο εμπνευσμένο σποτάκι της σαν τενεκεδούπολη. Τενεκέδες ξεγάνωτους που τρέχουμε και δεν φτάνουμε.

Δεν πειράζει, θα το ξεπεράσω κι αυτό. Πάμε παρακάτω. Παρακάτω είναι Δευτέρα. Κι από Δευτέρα θα πρέπει να κάνω αντιπολίτευση. Διότι αυτό κάνει η σάτιρα. Αντιπολίτευση. Μην κοιτάτε που τα τελευταία χρόνια όποιος έκανε αντιπολίτευση ήτανε πράκτορας και μίσθαρνο όργανο σκοτεινών δυνάμεων.

Θα μ’ αφήσουν οι καινούργιοι ή θα με αποκαλούν ευγενέστατα «παλιοκουμμούνα του κερατά».

Παλιά θυμάμαι, όταν ήμουνα του «ελαφρού» (θεάτρου πάντα, να εξηγούμεθα) και παίζαμε επιθεώρηση, ήτανε καλοκαίρι ’81 το ΠΑΣΟΚ ερχότανε καλπάζοντας, μόλις τραγουδάγαμε στο φινάλε απευθυνόμενοι στη Νέα Δημοκρατία,

«Μεσάνυχτα να φύγετε

να πάτε μακριά

να πα να κυβερνήσετε Τζαμάικα»

έπεφτε το θέατρο. Το κοινό παραληρούσε.

Δεν περάσανε τρεις τέσσερις μήνες με το ΠΑΣΟΚ κυβέρνηση πια κι όταν λέγαμε

«Οι Πασοκάνθρωποι

οι Πασοκάνθρωποι

δεν είναι αγριάνθρωποι

είναι θα λέγαμε κάτι σαν ΟΥΦΟ

ΟΥΦΟ με πράσινο σκούφο»

πάλι το ίδιο κοινό ξεσπούσε σε γέλια.

Δεν είδαμε κανέναν να μας στήνει στον τοίχο. Για να δούμε με τους καινούργιους, γιατί με τους παλιούς τα είδαμε τα χαΐρια μας. Να, μου ‘φυγε. Την πήρε ο διάολος και τη σήκωσε την αντικειμενικότητα.

Καλή ψήφο.