«Είμαι 20 ετών. Εχω 32 ετεροθαλή αδέλφια. Αυτή είναι η ιστορία μου…»

Η ιστορία του Ιλάι Μπάντεν – Λαζάρ (Eli Baden – Lasar) βρήκε τον δρόμο προς τη δημοσιότητα όταν τη διηγήθηκε στη Σούζαν Ντόμινους των «New York Times». Αλλωστε ποιος δεν θα ήθελε να αφηγηθεί μια περιπέτεια που περιέχει αγωνία, μυθιστορηματική αναζήτηση και… σπέρμα; Και πόσο θα πουλούσε με τη λεζάντα «Βρήκε τα 32 αδέλφια του, που γεννήθηκαν από τον ίδιο δότη σπέρματος»; Η συζήτηση γύρω από αυτό το θέμα θα μπορούσε να έχει πολλές συνισταμένες: από τη βιοηθική μέχρι τα δικαιώματα ενός δότη σπέρματος. Σε αυτήν τη σελίδα όμως χωράνε μόνο τα γεγονότα, τα οποία από μόνα τους έχουν υψηλή ένταση και θερμοκρασία.

Ο 20χρονος λοιπόν Ιλάι γεννήθηκε στο Οκλαντ, όπου και μεγάλωσε, πριν από 20 χρόνια, από ένα ζευγάρι λεσβιών. «Μέχρι τα 11 του χρόνια η αγάπη από τις δύο μητέρες του αλλά και η ξεγνοιασιά της ηλικίας δεν του άφηναν περιθώρια να μπουν στο μυαλό του σκέψεις περίεργες. Γνώριζε ότι γεννήθηκε από δωρητή σπέρματος και ποτέ δεν τον απασχόλησε κάτι περισσότερο. Αλλά η στιγμή των ερωτήσεων γύρω από την ύπαρξη του πατέρα του δεν άργησε να έρθει» γράφει η Ντόμινους στο άρθρο για το περιοδικό των «New York Times». Οι μητέρες του φάνηκαν πρόθυμες να του λύσουν απορίες και να του δώσουν απαντήσεις μέχρι εκεί που μπορούσαν. Τον μίτο της Αριάδνης άρχισε να ξετυλίγει ένα αντίγραφο ερωτηματολογίου που συμπλήρωσε ο δωρητής – πατέρας του το 1996, δύο χρόνια πριν γεννηθεί. Το αντίγραφο αυτό – το οποίο είχε έναν αριθμό που αντιστοιχούσε σε συγκεκριμένο πρόσωπο – το έβαλε μέσα στο σακίδιό του, το έβγαζε περιστασιακά, το διάβαζε χωρίς να ξέρει γιατί και τι ακριβώς ήθελε να κάνει με το συγκεκριμένο. Το μόνο που σκεφτόταν ήταν πως ο πατέρας του συμπλήρωσε τη φόρμα που απαιτούσε η τράπεζα με το χέρι του και απάντησε σε ερωτήσεις που ήταν τυπωμένες. Σε αυτό το σημείο άρχισε να παίρνει σχήμα και μορφή. Η φόρμα – μέρος της γραφειοκρατικής διαδικασίας – που συμπλήρωσε τον έκανε συγκεκριμένο. Ο Ιλάι γνώριζε και άλλα παιδιά που γεννήθηκαν με τον ίδιο τρόπο, αφού πήγε σε ένα καμπ για οικογένειες ομοφυλοφίλων. Εκεί έμαθε ότι δύο παιδιά προσπαθούσαν να συνδεθούν με άλλα αδέλφια τους – παιδιά δηλαδή που γεννήθηκαν από τον ίδιο δότη σπέρματος. Εκείνο που ενίσχυσε την πεποίθησή του για την ύπαρξη και άλλων αδελφών του είναι το γεγονός ότι οι μητέρες τους θα επέλεγαν κάποιον επιτυχημένο δωρητή.

Ετσι, πήρε τη μεγάλη απόφαση και επισκέφθηκε στην Καλιφόρνια το μητρώο της τράπεζας σπέρματος. Δακτυλογράφησε τον αριθμό του δότη – πατέρα του και εμφανίστηκαν δώδεκα ονόματα που αντιστοιχούσαν σε παιδιά, ετεροθαλή αδέλφια του, και μητέρες οι οποίες δίσταζαν να δώσουν περισσότερα στοιχεία. Φυσικά και δεν τα παράτησε.

ΣΤΗ ΝΕΑ ΥΟΡΚΗ. Η συνέχεια της ομολογουμένως συναρπαστικής περιπέτειάς τους γράφεται στη Νέα Υόρκη, όταν το προηγούμενο εξάμηνο πήγε να παρακολουθήσει ένα πρόγραμμα βιωματικής μάθησης. Ενας φίλος που απέκτησε εκεί του αποκάλυψε ότι και εκείνος ήταν καρπός δότη σπέρματος. Το όνομά του ήταν Γκας Λαμπ (Gus Lamb). Η επόμενη κίνηση του νεαρού Ιλάι ήταν να τον ρωτήσει αν ήξερε τον αριθμό του δότη του και αν μπορούσε να του τον δείξει. Η αποκάλυψη δεν άργησε να έρθει ή, όπως τη χαρακτηρίζει ο νεαρός εξερευνητής, «η στιγμή της χαράς και της φρίκης». Δεν σταμάτησε να σκέφτεται ότι στο πρόγραμμα βιωματικής μάθησης δεν έπαψαν να τους ζητούν να γράψουν διάφορα δοκίμια για να κατανοήσουν τη ζωή τους και την ύπαρξή τους. Τι ειρωνεία! Ο Ιλάι και ο Γκας διάβαζαν ο ένας τα κείμενα του άλλου χωρίς να ξέρουν ότι είναι αδέλφια. Αφησαν πίσω τους αυτήν τη σχεδόν διεστραμμένη πτυχή της ιστορίας τους και αποφάσισαν να δράσουν μαζί. Την ίδια αγωνία με τον Ιλάι είχε και η αδελφή του Γκας, Ιζι (Ιzzy), η οποία είχε τον ίδιο δωρητή, άρα ήταν αδελφή – ετεροθαλής – και του Ιλάι. Μετά την έκπληξη και την αμηχανία, η επιθυμία να γνωρίσει όσο το δυνατόν περισσότερα αδέλφια του γινόταν ολοένα και πιο μεγάλη. Ηθελε να τα γνωρίζει και να τα απαθανατίζει στα περιβάλλοντα όπου μεγάλωσαν. Με τη βοήθεια της νεότερης αδελφής του Ρούμπι – από διαφορετικό δότη – πήγε στη Βοστώνη, στο σπίτι του Γκας και της Ιζι – των πρώτων αδελφών που εντόπισε -, για να τους φωτογραφίσει. Επειτα πήγε σε μια φοιτητική εστία στο Πόρτλαντ, όπου ζούσε η Σάντι, μία ακόμη ετεροθαλής αδελφή του. Μέσα σε δέκα μήνες ο Ιλάι με την αδελφή του Ρούμπι ταξίδεψαν σε 16 πολιτείες για να συναντήσουν τα 32 αδέλφια του, τα περισσότερα εκ των οποίων ήταν πρόθυμα να γνωριστούν και να συνεργαστούν στο κόνσεπτ της φωτογράφισης. Μόνο ένα αρνήθηκε! Σε ένα από τα ταξίδια εντοπισμού – θα μπορούσαν να λέγονται και αναζήτησης δεσμών αίματος – πήγε στη Χονολουλού, όπου έμενε η ετεροθαλής αδελφή του Κέλσι Ικέντα. Εκεί ένιωσε να τον βασανίζουν τα πρώτα ερωτήματα: Γιατί είμαι εδώ; Γιατί νιώθω έτσι παράξενα και ποιος είναι υπεύθυνος γι’ αυτό; Η τράπεζα σπέρματος; Οι γονείς μου; Ο δωρητής; Ο ίδιος; Και τι θα κερδίσω από όλο αυτό;