Ο Βαρουφάκης «προπονείται» τώρα σε ρόλο… Τσίπρα

Η πρόσφατη παρέμβαση του Αλέκου Αλαβάνου δεν πέρασε απαρατήρητη από πολλούς. Ο πολύπειρος παράγων της Αριστεράς στηρίζει Λαϊκή Ενότητα απερίφραστα για τις εθνικές εκλογές. Με μια προσεκτική, όμως, διατύπωση λέει: «Το εκλογικό τοπίο της Αριστεράς μένει κατακερματισμένο. Ας μη το επιδεινώσουμε κι άλλο με εξ οικείων δηλητηριώδη βέλη, όπως αυτά ενάντια στον Γιάνη Βαρουφάκη και το ΜέΡΑ25, που έχουν τη δική τους γόνιμη συμβολή στην επεξεργασία ενός εναλλακτικού προγράμματος για την αναγέννηση της χώρας».

Και κάνει εντύπωση μια τέτοια τοποθέτηση επειδή ακριβώς είχε προηγηθεί μια σκληρή κριτική στον πρώην υπουργό Οικονομικών από τη ΛΑΕ και τον ίδιο τον Παναγιώτη Λαφαζάνη, μια κριτική που έφτανε μέχρι και την «πρώτη φορά Αριστερά» και την περιπετειώδη τότε διαπραγμάτευση. Η στάση Αλαβάνου όμως δεν έχει για πολλούς να κάνει με μια ενωτική διάθεση. Ο άλλοτε αρχηγός του ΣΥΡΙΖΑ βλέπει το κόμμα Βαρουφάκη ως δυνητικό πόλο συμβολής στην επόμενη μέρα της Αριστεράς.

Το αποτέλεσμα των ευρωεκλογών αλλά και η διαρκής διαρροή της συριζαϊκής δεξαμενής που σημειώνεται αυτές τις μέρες και που δείχνει πως οδηγείται προς το ΜέΡΑ25, καθιστούν τον νέο πολιτικό σχηματισμό κυρίαρχο στις διεργασίες του πολιτικού τόξου στα αριστερά. Τα κακά αποτελέσματα για ΛΑΕ και Πλεύση Ελευθερίας, η μηδαμινή επιρροή της ΑΝΤΑΡΣΥΑ αλλά και ο μοναχικός δρόμος του ΚΚΕ, επιτείνουν την εικόνα ενός κόμματος που δείχνει μεγάλη ευελιξία στο πώς υποδέχεται μια μεγάλη γκάμα προσώπων, από κλασικούς φιλελεύθερους (όπως τον Τάκη Μίχα), μέχρι εθνοκεντρικούς (όπως τον Στάθη Σταυρόπουλο). Χαρακτηριστικό που θυμίζει – έστω με μια δόση υπερβολής – την ευελιξία του προμνημονιακού ΣΥΡΙΖΑ που επίσης είχε τη δυνατότητα να υποδέχεται ετερόκλητα ρεύματα.

ΕΥΕΛΙΞΙΑ. Πολύ περισσότερο σήμερα, που ο ΣΥΡΙΖΑ μοιαζει να πάσχει από όλα τα σύνδρομα ενός κλασικού συμβατικού πια κόμματος (αστική κόπωση, αποξένωση από εκλογικό σώμα κ.λπ.) το κόμμα Βαρουφάκη επιδεικνύει μια αξιοσημείωτη ορμή να εκφράσει ευρύτερα πράγματα στη μεριά της ανυπακοής. Για παράδειγμα, μπορεί να υπερβαίνει το κλασικό Μνημόνιο -αντιμνημόνιο, να ενσωματώνει πιο μοντέρνες τάσεις (π.χ. ριζοσπαστική οικολογία που εκφράζει ο Κρίτωνας Αρσένης) ή κινήματα κατά των εξορύξεων, μπορεί να συγκεντρώνει στις τάξεις του μια κουβέντα που δεν οριοθετείται στις κλασικές ανησυχίες της μεταπολιτευτικής Αριστεράς αλλά πάει πιο πέρα – έχοντας και το μεγάλο όπλο των διεθνών σχέσεων του ίδιου του Βαρουφάκη.

Ακόμη και η στάση του κατά των πρώην συντρόφων του – δεν μίλησε ποτέ για προδοσία ΣΥΡΙΖΑ – η αντιδεξιά ρητορική του κατά Μητσοτάκη, οι γέφυρες σε άλλα αριστερά κομμάτια επιτρέπουν ένα πιο ευρύ πεδίο απεύθυνσης που για πολλούς παρατηρητές δεν σταματά στις εθνικές εκλογές αλλά θα έχει πληθωρική επόμενη ημέρα. Μπορεί για παράδειγμα το MέΡA25 να μη δείχνει να έχει δεσμούς με κλασικές δομές διαμεσολάβησης – π.χ. συνδικάτα ή φοιτητικό κίνημα – αλλά σύμφωνα με μια άποψη αυτό μπορεί να είναι και ατού του σε ένα τοπίο όπου οι πολίτες δείχνουν δυσπιστία σε ό,τι μεταπολιτευτικό ή παραδοσιακό. Ακόμη και οι επιθέσεις που δέχθηκε το MέΡA25 από το ΚΚΕ, τη ΛΑΕ, τον ίδιο τον Τσίπρα (κάποιοι έφτασαν να μιλούν για νέο αριστερό Ποτάμι ή κόμμα του Σόρος), για πολλούς έδειξε πως είναι εδώ για την επόμενη μέρα, θα έχει τη δική του αξιοπρόσεκτη επιρροή στις διεργασίες. Ας μην ξεχνάμε πως στο ενδεχόμενο ο ΣΥΡΙΖΑ να περάσει στα έδρανα της αξιωματικής αντιπολίτευσης από τη Δευτέρα, θα σημάνει και μια ευρύτερη εσωστρέφεια για το κόμμα του Αλέξη Τσίπρα, εξέλιξη που επίσης θα ευνοεί το MέΡA25 και θα απελευθερώνει το εκλογικό ακροατήριο της Κουμουνδούρου να μετατοπίζεται δυνητικά και προς τον πρώην υπουργό Οικονομικών.