Εθνική αυτοπεποίθηση

Η πρόσφατη συμπεριφορά της Τουρκίας σε Κύπρο και Αιγαίο μου έφερε στον νου μια ιστορία στο χωριό φίλου μου. Η οικογένειά του είχε κληρονομήσει ένα πολύ καλό χωράφι, δίπλα σε πολλά νερά, με εύφορο έδαφος και εξαιρετικό κλίμα. Το ιδιοκτησιακό του καθεστώς ήταν σαφώς καθορισμένο από τον νόμο. Οι γείτονές του, όμως, στο χωράφι το λιμπίζονταν για χρόνια και προσπαθούσαν να βρουν ευκαιρία να βάλουν τα διαχωριστικά πασάλια τους όλο και πιο μέσα στο καλό χωράφι. Ο ιδιοκτήτης του εύλογα αντιδρούσε και οι σχέσεις του με τους γείτονες πήγαιναν από το κακό στο χειρότερο. Αντεγκλήσεις, μηνύσεις και τα σχετικά. Κάποια μέρα αποφασίζει να εκμεταλλευτεί το εύφορο χωράφι του και να βάλει βιολογική καλλιέργεια διαφόρων λαχανικών υψηλής στη διεθνή αγορά αξίας. Ομως, η επένδυση σε τεχνολογικό εξοπλισμό και υποδομές, εξειδικευμένο εργατικό δυναμικό και μεταφορά – πρόσβαση στις αγορές του εξωτερικού είναι πολύ μεγάλη και δεν την αντέχει μόνος του. Προτείνει, λοιπόν, στους γείτονες να συμμετέχουν στην επένδυση στο καλό δικό του χωράφι. Οι γείτονες συμφωνούν, επενδύουν χρήματα στο χωράφι που χρόνια προσπαθούσαν να κλέψουν κουτοπόνηρα με τα κινητά πασάλια τους. Το καλό χωράφι δεν βρίσκεται πλέον σε αμφισβήτηση ιδιοκτησιακού καθεστώτος και η ευφορία του αποτελεί κοινή πηγή πλούτου ιδιοκτήτη και γειτόνων.

Η απλή αυτή ιστορία δίνει ιδέες για το πώς θα μπορούσε η χώρα μας να χειριστεί την επιθετικότητα των γειτόνων της και τις εδαφικές αναθεωρητικές τους βλέψεις. Η επένδυσή τους στο δικό μας χωράφι θα μπορούσε να μας φέρει πιο κοντά, με τα συμφέροντά μας να ήταν κοινά, ενώ η επένδυση θα αποτελούσε έμμεση αποδοχή του ιδιοκτησιακού καθεστώτος. Ο τουρισμός, η αιολική και θαλάσσια ενέργεια, η αλιεία, ο ορυκτός πλούτος του υπεδάφους είναι κάποιες, όχι οι μόνες, περιοχές κοινής εμπορικής, επιχειρηματικής δραστηριότητας. Η συνεργασία για την ανάπτυξη των νέων τεχνολογιών που απαιτούνται για τις σύγχρονες αυτές δραστηριότητες θα μπορούσε να αποτελέσει αντικείμενο επιστημονικών συνεργασιών των πανεπιστημίων και των ερευνητικών κέντρων των χωρών της περιοχής. Τα κοινά συμφέροντα θα διευκόλυναν την προσέγγιση των δυο λαών και των οικονομικών, επιστημονικών και πολιτικών ελίτ τους. Οι κοινές φιλοδοξίες θα προωθούσαν σχέσεις απεξάρτησης και πιο ισότιμης συνεργασίας με τους ισχυρούς του κόσμου που αρέσκονται στο διαίρει και βασίλευε. Η χώρα μας θα προωθούσε τον ιστορικό της ευρωπαϊκό ρόλο ως συνόρου Δύσης και Ανατολής.

Σε αυτές τις περιπτώσεις ο νομικά ισχυρός με αυτοπεποίθηση ιδιοκτήτης είναι αυτός που πρέπει να έχει την πρωτοβουλία των κινήσεων. Ακόμη και στον κακόβουλο, κουτοπόνηρο γείτονα. Η γενναιόδωρη, με ενσυναίσθηση στις αγωνίες των άλλων εξωτερική πολιτική φέρνει τον δεύτερο σε δύσκολη θέση ενώπιον της διεθνούς κοινότητας και αδυνατίζει τις ακραίες φωνές εντός του. Είναι προφανές ότι τα πράγματα στις διεθνείς σχέσεις δεν είναι τόσο απλά, μήπως όμως η πρόσφατη πολιτική αλλαγή που συντελέστηκε στις τοπικές εκλογές στη μεγάλη γείτονα είναι μία ευκαιρία για μας; Μήπως ο ενδιαφέρον πολιτικός λόγος του νέου δημάρχου της Πόλης και η υπερβατική αναφορά του σε όλες τις εθνότητες της χρήσει έμπρακτης στήριξης με δικές μας πρωτοβουλίες; Ισως ευκαιρίες για τη νέα κυβέρνηση για μια εξωτερική πολιτική με αυτοπεποίθηση.