Κορυφαίος αθλητής, τεράστιος άνθρωπος

Δεν έχασα ένα φίλο, έχασα τον αδελφό μου! Με τον Μπάμπη δεν είχαμε απλή σχέση, αλλά αδελφική και ειλικρινά σοκαρίστηκα στο άκουσμα της είδησης.

Ομως ακόμα πιο δύσκολο Μπάμπη, είναι τώρα που μας λείπεις, που δεν θα τα πούμε έστω στο τηλέφωνο. Να πειράξουμε ο ένας τον άλλο όπως κάναμε παιδιά, όπου αγωνιζόμασταν από άκρη σε άκρη του πλανήτη. Οσο περνάει ο καιρός γίνεται όλο και πιο δύσκολο.

Αλήθεια τι να πρωτοθυμηθώ από τον Μπάμπη Χολίδη, το χαμόγελό του είναι αυτό που δεν ξεχνάει κανείς με τίποτα και ο χαρακτήρας του. Μπορεί να ήταν ένας εκ των κορυφαίων αθλητών που έβγαλε ποτέ η ελληνική πάλη και ο ελληνικός αθλητισμός αλλά το βασικό είναι ότι ήταν ένας ΤΕΡΑΣΤΙΟΣ άνθρωπος.

Λένε ότι εμείς οι αθλητές μένουμε «αθάνατοι» μέσα από τις επιτυχίες και τα μετάλλια που έχουμε φέρει, αλλά ο Χολίδης είναι κάτι παραπάνω από αυτό. Πάντα να δώσει όλο του το είναι για τον φίλο του, τον αδελφό του, την οικογένειά του, τον συνάνθρωπό του. Δεν του έμενε εμφάνιση ή σορτσάκι σε αγώνες, καθώς ποτέ δεν μπορούσε να πει όχι όταν κάποιος του έλεγε: «Μπάμπη δώσε μου την μπλούζα σου».

Οταν χαμογέλαγε και το έκανε συχνά άνοιγε όλος ο ουρανός μπροστά σου. Σε «αγκάλιαζε» με αυτό το χαμόγελο και σε παρηγορούσε ό,τι και αν σου συνέβαινε.

Αξέχαστη στιγμή στη Μόσχα, στους Ολυμπιακούς Αγώνες του 1980 όταν κατέκτησα το χρυσό μετάλλιο στα 62 κιλά στην Ελληνορωμαϊκή και έτρεξε πάνω μου να πανηγυρίσει σαν να το είχε πάρει ο ίδιος. Τέτοια χαρά είχε και το βράδυ στο Ολυμπιακό χωριό, κλαίγαμε όλοι μαζί από χαρά, όπως και στου Χατζηιωαννίδη το χάλκινο στην ελευθέρα στην ίδια διοργάνωση.

Βλέπεις τότε ήμασταν πραγματικά όλοι μια ομάδα και ίσχυε το ρητό ένας για όλους και όλοι για έναν. Κλαίγαμε και γελάγαμε όλοι μαζί για τις αποτυχίες και τις επιτυχίες του καθενός.

Ο Μπάμπης είχε μεγάλη αγωνία πάντα να ρίξει κιλά και αυτό τον εξαντλούσε. Πολλοί προπονητές τότε ήταν της γνώμης ότι είναι καλύτερα να μπεις σε μια χαμηλότερη κατηγορία γιατί θα υπερισχύσεις, όμως δεν ήταν έτσι.

Σε εξουθένωνε αυτή η διαδικασία. Θυμάμαι σε κάτι αγώνες στο Μόντρεαλ, μόλις έχασε έτρεξε αμέσως στο ψυγείο και είχε πάρει 4-5 κιλά σε ένα βράδυ. Καθώς είχε μείνει σχεδόν μόνο με νερό και κάποιες ώρες χωρίς καν αυτό για να πέσει 6-7 κιλά και να αγωνιστεί στα 52 για παράδειγμα.

«Μπάμπη, γιατί ρίχνεις τόσα κιλά, αφού είσαι αθληταράς παίξε στα κιλά σου» του φώναζα και ήταν η σχεδόν μόνιμη διαφωνία μας. Με άκουσε κάποια στιγμή και άρχισε να κατεβαίνει στα 57 όπου έκανε και μεγάλη καριέρα. Ημασταν μαζί στο Λος Αντζελες το 1984, εμένα ήταν οι τελευταίοι μου Ολυμπιακοί Αγώνες, όταν πήρε το πρώτο του μετάλλιο.

Πανηγυρίσαμε σαν μικρά παιδιά και με αγκάλιασε λέγοντας: «Α ρε Στέλιο είχες δίκιο» και έμεινε σε αυτά τα κιλά για να πάρει και το δεύτερο συνεχόμενο το 1988 στη Σεούλ.

Το 1984 μπορούσε να πάει τελικό, είχε κάνει εκπληκτική εμφάνιση στον ημιτελικό με τον Γιαπωνέζο τον Μασάκι Ετο. Προηγήθηκε 6-0, αλλά του βγήκε μετά η κούραση, στάθηκε και λίγο άτυχος και ο αντίπαλός του τον ισοφάρισε (6-6) και πήρε την πρόκριση επειδή πήρε τελευταίος σημείο! Ο Μπάμπης όμως είχε το σθένος και πήρε το χάλκινο.

Τότε στους αγώνες που πηγαίναμε στο εξωτερικό ήμασταν σαν σφουγγάρια, ό,τι βλέπαμε το απορροφούσαμε, θέλαμε να γεμίζουμε εμπειρίες. Εμείς είχαμε μόνο την ψυχή και την αυταπάρνηση κόντρα στο ανατολικό μπλοκ τότε που είχε αθληταράδες, η Σοβιετική Ενωση, η Γιουγκοσλαβία, η Ουγγαρία, η Βουλγαρία και εμείς εκεί με την πάλη μας να χαρίζει συνεχόμενα μετάλλια. Του Γαλακτόπουλου, του Χολίδη, του Θανόπουλου, το δικό μου, του Χατζηιωαννίδη, από το 1972 έως και το 1988 η πάλη ήταν στο βάθρο.

Ο Χολίδης ήταν τρομερός αθλητής, δεν τα παρατούσε ποτέ. Οσο και αν ήταν το σκορ ακόμα και αν φαινόταν αδύνατον, το πάλευε ως το τέλος και γύριζε φοβερά παιχνίδια.

Ημασταν μια ωραία παρέα ιδιαίτερα εκεί στον Εθνικό ΓΣ που βγήκαν τόσες φουρνιές παλαιστών. Και με τον Πέτρο Γαλακτόπουλο, τον Δημήτρη Σάββα, τον Βασίλη Γανωτή, τον Δημήτρη Θανόπουλο, τον Αρκουδέα προπονητή και τόσους άλλους. Εκεί γνώρισα τον Μπάμπη, που ήρθε πιτσιρικάς από τον Ατλαντα και αρχίσαμε να παλεύουε. Είχαμε τρομερή σχέση και μοιραζόμασταν όλα τα προβλήματα, ακόμα και στις αφραγκιές και στα αισθηματικά, πάντα μαζί.

Ο Μπάμπης Χολίδης είχε πάρει αρχές από την οικογένειά του που ήταν εξαιρετική και τις μετέδωσε και στη δική του και στα δύο του παιδιά, ένα αγόρι και ένα κορίτσι που δυστυχώς μένουν ορφανά και μόνο με τη μάνα τους. Εύχομαι και ελπίζω να τα καταφέρουν, αν και η απώλεια του ανθρώπου τους δυστυχώς δεν αναπληρώνεται, ούτε για αυτούς ούτε για μας.

Τότε μπορεί να μην είχαμε την τεχνική υποδομή που υπάρχει σήμερα, διατροφολόγους, ψυχολόγους, βίντεο και πολλά άλλα. Είχαμε όμως απίστευτους δεσμούς φιλίας και αλληλοεκτίμησης και υπήρχε πραγματικά μια μεγάλη εθνική ομάδα, την οποία ο Μπάμπης υπηρέτησε εξαιρετικά και ως προπονητής.

Καλό παράδεισο αδελφέ μου.

Ο Στέλιος Μυγιάκης είναι ο μοναδικός έλληνας παλαιστής που έχει κατακτήσει χρυσό μετάλλιο σε Ολυμπιακούς Αγώνες, στη Μόσχα το 1980 στα 62 κιλά της ελληνορωμαϊκής.