Ο έπαινος που μοιάζει με… νάρκη

Φεβρουάριος 2016: Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, υπουργός Οικονομικών ακόμη, σε ομιλία του στο Αμβούργο αυτοτρολάρεται και τρολάρει παράλληλα την ελληνική κυβερνώσα Αριστερά, λέγοντας πως αν η Ελλάδα καταφέρει να βγει κάποια στιγμή από την κρίση, οι Ελληνες θα πρέπει να του στήσουν ανδριάντα. Γιατί προσπάθησε σκληρά για την εφαρμογή των περιλάλητων μεταρρυθμίσεων στη χώρα και την εξυγίανση των δημοσιονομικών της.

Ιούνιος 2019: Ο πρόεδρος πια της Μπούντεσταγκ, Σόιμπλε, μάλλον επιστρατεύει και πάλι το γνωστό στη Γερμανία βιτριολικό του χιούμορ δηλώνοντας στην εφημερίδα «Die Zeit» πως ο Αλέξης Τσίπρας «πέτυχε ένα σημαντικό κατόρθωμα πολιτικής ηγετικής ικανότητας, διότι ξεμπλόκαρε τις σχέσεις με τη Βόρεια Μακεδονία».

Θα μπορούσε να διαβάσει κανείς τον σοϊμπλικό έπαινο ως μια ένδειξη του δηκτικού του στυλ όχι μόνο επειδή δύσκολα θα έβαζε το επίθετο «Τσίπρας» δίπλα στον όρο «statesman» – ο οποίος προϋποθέτει ένα πολιτικό πρόσωπο που έχει μεγάλη εμπειρία, ακεραιότητα και κυρίως τον σεβασμό εκ μέρους όλων, των πολιτικών του αντιπάλων συμπεριλαμβανομένων – αλλά και γιατί η εν λόγω παρέμβαση είναι η μοναδική υπέρ του απερχόμενου έλληνα Πρωθυπουργού που έγινε από κάποιον Ευρωπαίο – δυο μέρες μάλιστα πριν από την κρίσιμη κάλπη της 7ης Ιουλίου. Και δυστυχώς για τον αρχηγό του ΣΥΡΙΖΑ ήρθε από κάποιον που δύσκολα όσα λέει θα ακουστούν ευχάριστα στα αυτιά του σκληρού πυρήνα της κομματικής του βάσης. Γιατί όσο κι αν άλλαξε η διακυβέρνηση τον ίδιο και τους συνεργάτες του, δεν φαίνεται να έχει αλλάξει δραματικά απόψεις ο μέσος αριστερός ψηφοφόρος. Ο Γιάνης Βαρουφάκης θα πρέπει μάλλον να τρίβει τα χέρια του από την παρέμβαση Σόιμπλε.

Για τους ψηφοφόρους του ΣΥΡΙΖΑ, τους οποίους προσπαθεί ο Πρωθυπουργός να συσπειρώσει όλη την τελευταία προεκλογική εβδομάδα, ο 76χρονος Γερμανός παραμένει το πρόσωπο της σκληρής λιτότητας. Ο άνθρωπος που πάντα επέμενε η Ελλάδα να τηρεί τα συμφωνηθέντα και καλούσε τους κυβερνώντες της να μη ρίχνουν την ευθύνη για την οικονομική της κατάσταση στους ξένους. Αντίθετα, επαναλάμβανε μονότονα πως οφείλουν να εφαρμόσουν τη μεταρρυθμιστική ατζέντα, τα Μνημόνια δηλαδή, αντί να προσδοκούν μια μείωση του χρέους. Κι όχι μόνο. Υπήρξε ο Ευρωπαίος που είχε προτείνει ένα «time – out» από την ευρωζώνη το δραματικό καλοκαίρι του 2015. Με δυο δικά του λόγια – που τα είχε πει σε συνέντευξη – λοιπόν, «στην Ελλάδα» ήταν «πάντα ο μπαμπούλας».

Κι από την άλλη, ο Σόιμπλε πλέκει το εγκώμιο του Τσίπρα με αφορμή ένα θέμα, τη Συμφωνία των Πρεσπών, το οποίο κόστισε στα εκλογικά ποσοστά του δεύτερου και – για να το θέσουμε ευγενικά – δύσκολα θα συγκινούσε μια διόλου ευκαταφρόνητη μερίδα του εκλογικού σώματος, τη συντριπτική πλειονότητα των ψηφοφόρων από τα Τέμπη και πάνω. Επομένως, ακόμη και στην περίπτωση που οι προθέσεις του Γερμανού ήταν αγαθές, η δήλωση παραμένει δώρο άδωρο. Ακόμη χειρότερα, επιτρέπει να σταθεί κανείς και στις νέες καταγγελίες Μητσοτάκη για «εξαργύρωση γραμματίων» από τον Τσίπρα στην Ε.Ε. μέσω του Σκοπιανού.