Πώς φτάσαμε από το {LF}«go back, madame Merkel» {LF}στο «μπράβο, Αλέξη»

«Το γεγονός ότι ο Αλέξης Τσίπρας ξεμπλόκαρε τη σχέση με τη Βόρεια Μακεδονία θεωρείται μια αξιοσημείωτη στάση ενός πολιτικού, ειδικά εφόσον έπρεπε να αντιμετωπίσει την εσωτερικοπολιτική αντίδραση». Η δήλωση είναι του Βόλφγκανγκ Σόιμπλε, προέδρου της Ομοσπονδιακής Βουλής, στη χθεσινή έκδοση της εβδομαδιαίας εφημερίδας «Ντι Τσάιτ». Αναφέρεται στη Συμφωνία των Πρεσπών, την οποία προώθησε ενεργά η κυβέρνηση του Βερολίνου και υποστηρίζουν όλα τα κόμματα της Γερμανίας. Η λύση του Μακεδονικού «ξεμπλόκαρε» την πρόσδεση όλων των χωρών των Δυτικών Βαλκανίων στο ΝΑΤΟ και στην ΕΕ, που ήταν στρατηγική επιλογή των γερμανικών κυβερνήσεων και μορφοποιήθηκε στη Διαδικασία του Βερολίνου, τις ετήσιες συναντήσεις κορυφής, όπως αυτή που πραγματοποιείται σήμερα στην Πολωνία παρουσία και της καγκελαρίου Μέρκελ.

Οι έπαινοι Σόιμπλε είναι λοιπόν ειδικής – αποκλειστικής αναφοράς. Διότι οι σχέσεις του πρώην υπουργού Οικονομικών της Γερμανίας με τον Πρωθυπουργό Αλέξη Τσίπρα πέρασαν από σαράντα κύματα. Ο Τσίπρας είχε συναντηθεί με τον Σόιμπλε πριν από τις εκλογές του 2015, όταν κραύγαζε μπροστά στο αντιμνημονιακό ακροατήριο «go back, madame Merkel» και υποσχόταν ότι θα σκίσει τα Μνημόνια. «Με είχε επισκεφθεί προηγουμένως και του είπα: “Εάν αυτό υπόσχεσθε προεκλογικά, πρέπει να σας ευχηθώ, για το δικό σας συμφέρον, να μην εκλεγείτε. Διότι δεν θα μπορέσετε να τηρήσετε αυτή την υπόσχεση. Η Ελλάδα δεν μπορεί να μείνει στο ευρώ χωρίς πρόγραμμα βοήθειας συνδεδεμένο με μέτρα”» θύμιζε ο Σόιμπλε στη συνέντευξή του στα «ΝΕΑ» (1-7-2017). «Ο Τσίπρας το έκανε, παρ’ όλα αυτά, κέρδισε τις εκλογές, αλλά δεν μπόρεσε να εκπληρώσει την υπόσχεσή του. Γι’ αυτό η Ελλάδα πέρασε ένα πικρό εξάμηνο. Αυτός ο μισός χρόνος και η πρόσθετη ζημιά που προκλήθηκε είναι δική του ευθύνη» συμπλήρωνε ο Σόιμπλε.

Ο πανίσχυρος, τότε, υπουργός Οικονομικών που έβαλε τη σφραγίδα του στη διαχείριση της ελληνικής κρίσης μέχρι τον Σεπτέμβριο του 2017, είχε πλήρη εικόνα των πολιτικών διεργασιών στην Ελλάδα και του τρόπου με τον οποίο ο Τσίπρας εργαλειοποίησε την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας για να ανέλθει στην εξουσία, ενώ η χώρα είχε κάνει το πρώτο δειλό άνοιγμα στις αγορές. «Στην ίδια θέση είχε βρεθεί η Ελλάδα ήδη το 2014, προτού η τότε αντιπολίτευση του ΣΥΡΙΖΑ – ενόψει της απαιτούμενης ενισχυμένης πλειοψηφίας για την εκλογή προέδρου της Δημοκρατίας – αποφασίσει να χρησιμοποιήσει αυτό το εργαλείο για να επιβάλει πρόωρες εκλογές» έλεγε ο Σόιμπλε στην ίδια συνέντευξη.

Η σύγκρουση. Ο Αλέξης Τσίπρας παραδέχτηκε στον Σκάι ότι είχε προετοιμαστεί για τη σύγκρουση του πρώτου εξαμήνου με τους δανειστές, «αλλά οι άλλοι ήταν καλύτερα προετοιμασμένοι». Ηταν η περίοδος που στο επιτελείο του Σόιμπλε αναρωτιούνταν για τη διαπραγμάτευση των Τσίπρα – Βαρουφάκη: «Μα γνωρίζουν τι κάνουν;». Σαφώς ήταν προετοιμασμένοι καλύτερα από τους νεόκοπους πολιτικούς μάγους της Αθήνας, που βρέθηκαν μπροστά στο χείλος της εξόδου της χώρας από την ευρωζώνη. Ο Βόλφγκανγκ Σόιμπλε είχε συζητήσει το σενάριο αυτό ήδη με τον υπουργό Οικονομικών Ευάγγελο Βενιζέλο στο Eurogroup του Βρότσλαβ. «Είχα ρωτήσει πριν από χρόνια τον έλληνα συνάδελφό μου μήπως ήταν για εσάς η καλύτερη λύση. Μου είπε: “Οχι, Βόλφγκανγκ, δεν το θέλουμε. Θα κάνουμε ό,τι είναι απαραίτητο, θέλουμε να μείνουμε στο ευρώ”» υπενθύμισε ο Σόιμπλε («ΤΑ ΝΕΑ», 1-7-2017). «Αυτή είναι η καθαρή θέση της πλειοψηφίας του ελληνικού λαού».

Στο τέλος ο Τσίπρας εφάρμοσε το δικό του τρίτο Μνημόνιο, βρίσκοντας μπροστά του τον Σόιμπλε κάθε φορά που προσπαθούσε να φορτώσει σε άλλον την ευθύνη για τη λήψη των μέτρων, λέγοντας ότι δεν είναι δικό του το πρόγραμμα. «Η επεξεργασία των μέτρων γίνεται ανάμεσα στους θεσμούς και στην ελληνική κυβέρνηση, η οποία έχει πολλά περιθώρια να πει: είναι προτιμότερο να γίνει αυτό και όχι το άλλο» σημείωνε ο Σόιμπλε.

«Πόλεμος» δηλώσεων. Ο Τσίπρας ανεβοκατέβαζε «ακραίο νεοφιλελεύθερο» τον Σόιμπλε, δεν έχανε ευκαιρία να επιτεθεί στον «μεγαλύτερο εκπρόσωπο του νεοφιλελευθερισμού». «Ανοησίες» απαντούσε ο Σόιμπλε. «Είμαι Χριστιανοδημοκράτης. Ο Τσίπρας δεν με ξέρει τόσο καλά. Είμαι πεπεισμένος υπερασπιστής της κοινωνικής οικονομίας της αγοράς, που προέκυψε από τις εμπειρίες των Γερμανών με την καταστροφή από τον Χίτλερ και τον Β’ Παγκόσμιο Πόλεμο. Αυτό που οι οικονομολόγοι σήμερα ονομάζουν “inclusive growth” το ζήσαμε ήδη στα πρώτα χρόνια της Ομοσπονδιακής Γερμανίας».

Ο Σόιμπλε δεν έκρυψε την εκτίμησή του στον Ευκλείδη Τσακαλώτο. «Συζητούμε και διαπραγματευόμαστε με το κομμουνιστικό καθεστώς της Κίνας. Γιατί να έχουμε πρόβλημα με τον μαρξιστή Τσακαλώτο;» έλεγε στενός συνεργάτης του. Το πρόβλημα του Σόιμπλε δεν ήταν ο αριστερός Τσίπρας. Ηταν ο αναξιόπιστος Τσίπρας.