Απαντήσεις

Υπάρχει κανείς που κατάλαβε γιατί ο Τσίπρας έδωσε συνέντευξη στον Σκάι τέσσερις μέρες πριν από τις εκλογές; Οχι.

Καλύτερα πέρασε ο Μητσοτάκης στον Αρναούτογλου.

Οι ερωτήσεις ήταν δημοσιογραφικά αυτονόητες και χωρίς εκπλήξεις. Αλλες έξυπνες κι άλλες περιττές. Αλλες εύλογες κι άλλες άχρηστες. Αλλες εμπεριστατωμένες κι άλλες πρόχειρες.

Λογικό. Ετσι συμβαίνει σε κάθε συνέντευξη – άλλο τώρα που κανείς δεν τις έθετε στις προηγούμενες συνεντεύξεις του Τσίπρα.

Το πρόβλημα ήταν οι απαντήσεις. Διότι ως γνωστόν στις συνεντεύξεις πρωταγωνιστής είναι ο καλεσμένος. Ούτε το κανάλι, ούτε οι δημοσιογράφοι.

Από τις οποίες προέκυψαν δυο απλά συμπεράσματα.

Πρώτον, ότι ο Τσίπρας δεν είχε τίποτα καινούργιο να πει. Μόνο ένα συνεχές παράπονο και μια γκρίνια που δεν βλέπω να συγκινεί πολλούς.

Στην πολιτική όμως όταν δεν έχεις κάτι να πεις, καλύτερα να αφήσεις το μικρόφωνο.

Δεύτερον, ότι δεν έχει οργανώσει ούτε καν ένα πειστικό αφήγημα ή μια επαρκή αιτιολόγηση για τις ολιγωρίες, τα λάθη ή τις κακές στιγμές της διακυβέρνησής του.

Οι εξηγήσεις για το Μάτι, τη διαπραγμάτευση του 2015, το κότερο της Παναγοπούλου, τον Πετσίτη, τη Novartis κ.λπ. κινήθηκαν στα όρια της αστειότητας. Ποιος θα πάρει σοβαρά ιστορίες με κάμερες και «ευπροσήγορους» κυρίους που συμπτωματικά μισθοδοτούν φίλους του Παππά;

Διότι τελικά η πικρή διαπίστωση είναι ότι έπειτα από τεσσεράμισι χρόνια στην εξουσία, ο Τσίπρας είτε δεν έχει κάτι ενδιαφέρον να διηγηθεί, είτε κανείς δεν ενδιαφέρεται να ακούσει όσα διηγείται.

Το πρόβλημα λοιπόν δεν είναι το κανάλι, ούτε οι ερωτήσεις των δημοσιογράφων, ούτε τα θέματα που του έθεσαν, ούτε πώς τα έθεσαν οι συνομιλητές του. Είναι ο ίδιος.

Και γι’ αυτό έχει ουσιαστικά καταρρεύσει η προεκλογική εκστρατεία του.

Είναι μια εκστρατεία που ήδη από τις ευρωεκλογές οικοδομήθηκε πάνω στη βεβαιότητα ότι ο Τσίπρας αποτελεί ισχυρό χαρτί.

Και τώρα αποδεικνύεται ότι δεν είναι.

Το επιτελείο της ΝΔ είχε την εξυπνάδα να το αντιληφθεί εγκαίρως. Και κάνει μια προεκλογική εκστρατεία αγνοώντας τον Τσίπρα.

Σχεδόν δεν απαντούν σε όσα καθημερινά τους καταλογίζει ο ΣΥΡΙΖΑ. Ο Μητσοτάκης δεν μπήκε καν σε συζήτηση μαζί του. Οσο δεν τον ακούν, τον αφήνει να λέει.

Είναι υπεκφυγή; Οχι. Είναι επιλογή. Θα δούμε αν θα δικαιωθεί.

Αυτό το πλαίσιο πάντως ο Τσίπρας δεν μπόρεσε να το ανατρέψει. Δεν κατάφερε να ξαναμπεί στο παιχνίδι.

Ως εκ τούτου ελάχιστη σημασία έχει πού δίνει συνεντεύξεις, με ποιους και γιατί. Οι απαντήσεις του είναι που πάσχουν. Και δεν βλέπω πώς θα τις διορθώσει έως την Κυριακή που ψηφίζουμε.