Ζήτημα βιτρίνας

Οι πορτογάλοι προπονητές είναι μόδα. Οπως ήταν πριν από μια δεκαετία οι Ισπανοί. Και πιο πριν οι Ολλανδοί. Και κάποτε οι Γάλλοι και οι Γερμανοί. Ετσι είναι οι κύκλοι στο ποδόσφαιρο. Ανοίγουν και κλείνουν όπως στη ζωή.

Ο πορτογαλικός κύκλος άνοιξε ουσιαστικά από τον Φερνάντο Σάντος. Ο φιλέλληνας, πρώην εκλέκτορας της Γαλανόλευκης και επί σειρά ετών προπονητής σε πολλές ομάδες της ημεδαπής διαφήμισε το πορτογαλικό ποδόσφαιρο μέσω των επιτυχιών της εθνικής ομάδας της χώρας του.

Κατέκτησε πέρυσι το Euro στα γήπεδα της Γαλλίας ενώπιον χιλιάδων οικονομικών μεταναστών της πατρίδας του, απομεινάρια της οικονομικής ύφεσης της δεκαετίας του 1950, σήκωσε πριν από λίγες ημέρες το πρώτο τρόπαιο του Nations League, προώθησε νέα παιδιά όπως ο Ζοάο Φέλιξ και ο Μπερνάντο Σίλβα και έστειλε ηχηρό μήνυμα πως το ποδόσφαιρο της Πορτογαλίας συγκαταλέγεται μεταξύ των κορυφαίων του κόσμου.

Η Πορτογαλία δημιουργεί σχολή, αποκτά αξιοπιστία και εξάγει τεχνογνωσία.

Το ακριβώς αντίθετο με ό,τι κάνει η Ελλάδα. Η παρουσία του Αναστασιάδη στην Εθνική είναι από μόνο του ένα μήνυμα ποδοσφαιρικής οπισθοδρόμησης. Ο προπονητής σε ένα τέτοιο επίπεδο αποτελεί τη βιτρίνα για το ποδόσφαιρο που εκπροσωπεί.

Πόσοι έλληνες προπονητές εργάζονται σε κορυφαία κλαμπ της Ευρώπης; Αναρωτήθηκε ποτέ η ΕΠΟ γιατί ο Αναστασιάδης δεν εργάστηκε στην Αγγλία, στην Ισπανία ή τη Γερμανία;

Ποια ομάδα απ΄αυτές τις χώρες θα εμπιστευόταν έναν προπονητή ο οποίος στις ποδοσφαιρικές αναλύσεις του και στα συστήματά του μπλέκει τον Χριστό και τους μισούς Αγίους;

Πόσες επιτυχίες σε διεθνές επίπεδο έχουν στο βιογραφικό τους οι ημεδαποί δοκησίσοφοι της μπάλας;

Και με την ευκαιρία της συμπλήρωσης 15 χρόνων από το έπος του Euro 2004 υπάρχει άνθρωπος που πιστεύει πως αν στη θέση του Ρεχάγκελ βρισκόταν έλληνας προπονητής θα ανεβαίναμε στον Ολυμπο;

Για την ΕΠΟ όλα αυτά είναι ψιλά γράμματα ενός συμβολαίου της πολιτικής της επιβίωσης.