Το χαμένο δικαίωμα της αμφιβολίας

Ο Στέφανος Τσιτσιπάς είχε μέχρι τώρα μόνο μεγάλες επιτυχίες να θυμάται – οι πιο πολλές ήττες του ήταν προβλεπόμενες, χωρίς αυτό να σημαίνει ότι δεν πόνεσαν κιόλας. Αλλά η πρώτη του αληθινή αποτυχία είναι αληθινά σκληρή: ο προχθεσινός αποκλεισμός του στο Γουίμπλεντον στον πρώτο γύρο είναι ένα αποτέλεσμα σχεδόν ανεξήγητο – σίγουρα θα το κουβαλάει καιρό σαν σημάδι. Ο Τσιτσιπάς αποκλείστηκε από ένα Ιταλό, τον Τόμας Φαμπιάνο, που είναι πολύ χαμηλά στην παγκόσμια κατάταξη και δεν είναι καν σπεσιαλίστας στο χόρτο. Είναι ένας παίκτης που πριν κερδίσει τον Τσιτσιπά δεν είχε κερδίσει ούτε ένα σετ στο τουρνουά του Λονδίνου και δύσκολα θα κερδίσει αντίπαλο στη συνέχεια. Ο έλληνας άσος αποκλείστηκε μόνος του. Σίγουρα υποτίμησε τον αντίπαλό του, σίγουρα δεν είχε την πρέπουσα στρατηγική, σίγουρα τα έχει σήμερα με τον εαυτό του.

Διαβάζουν

Ο Τσιτσιπάς έχει δυσκολίες να παίξει στο χόρτο, μολονότι δημιουργεί την εντύπωση ότι αυτό του ταιριάζει – χάρη στα προσόντα του. Δεν έχει αγωνιστεί σε πολλά τουρνουά κι αυτό φαίνεται: επιλέγει την πλέον απλή στρατηγική, σερβίρει και επιτίθεται χωρίς υπομονή. Τα ίδια έκανε και πέρυσι. Ομως φέτος έχει ένα επιπλέον πρόβλημα: δεν είναι πια ο άγνωστος 19χρονος νεαρός, αλλά ένας παίκτης που έχει συμπληρώσει μήνες στην πρώτη δεκάδα και όλοι γνωρίζουν. Πλέον τον μελετούν, διαβάζουν τα αδύνατα σημεία του, τον ξέρουν. Ο Τσιτσιπάς πρέπει σιγά σιγά να αρχίσει να σκέφτεται το επόμενο βήμα της καριέρας του: σε λίγο δεν θα είναι ο τρομερός πιτσιρικάς που όλοι περιμένουν να γράψει ιστορία, αλλά ένας κανονικός παίκτης πρώτης γραμμής που όλοι θέλουν να κερδίσουν. Το έχω ξαναγράψει: οι πολύ μεγάλοι έχουν κερδίσει τουρνουά του Γκραν Σλαμ σε μικρή ηλικία γιατί εκμεταλλεύτηκαν το ότι οι αντίπαλοί τους δεν τους ήξεραν. Οσο κι αν ακούγεται παράξενο ένα προικισμένο παιδί μπορεί να κερδίσει ένα Γκραν Σλαμ τουρνουά ευκολότερα από όσο ένας άντρας. Ο Ναδάλ κέρδισε το Ρολάν Γκαρός στα 18 του, ο Μπέκερ το Γουίμπλεντον στα 19 του, ο Σάμπρας και ο ΜακΕνρόου το Αμερικανικό Οπεν πριν να γίνουν είκοσι χρονών. Και μετά δούλεψαν πολύ για να αποδείξουν πως αυτά τα θεαματικά αποτελέσματα δεν ήταν τυχαία.

Κάκιστη

Ο Τσιτσιπάς είναι λίγο κουρασμένος. Εχει παίξει από τον περασμένο Ιανουάριο πιο πολύ από οποιονδήποτε άλλο παίκτη του τένις στον κόσμο. Πρέπει να καθαρίσει το μυαλό του ενόψει τις δύσκολης συνέχειας: έχει να υπερασπιστεί βαθμούς στην παγκόσμια κατάταξη, αν θέλει να μείνει στην πρώτη δεκάδα. Και πρέπει του χρόνου να επιστρέψει στο Γουίμπλεντον έχοντας κάνει καλύτερη προπόνηση και καλύτερη προετοιμασία για να σβήσει τη φετινή του κάκιστη εμφάνιση.

Ποτέ

Μιλώντας για απογοητεύσεις, απογοήτευση ήταν μέχρι τώρα και το Κόπα Αμέρικα. Εντάξει, στη Λατινική Αμερική δεν υπάρχουν πια «μάγοι» και Γκαρίντσα και οι πιο πολλοί παίκτες που σε αυτό αγωνίζονται είναι γνωστοί κι έχουν παίξει και στην Ευρώπη, αλλά το γεγονός ότι τα τρία από τα τέσσερα παιχνίδια των προημιτελικών του ολοκληρώθηκαν χωρίς να μπει έστω ένα γκολ μαρτυρά και έλλειψη ποιότητας. Η Βραζιλία κέρδισε την Παραγουάη στα πέναλτι, το ίδιο συνέβη και στο παιχνίδι του Περού με την Ουρουγουάη. Το ότι στα πέναλτι κρίθηκε και η πρόκριση στο παιχνίδι της Χιλής (που προκρίθηκε) με την Κολομβία (που αποκλείστηκε) δεν είναι παράξενο διότι σε αυτή την περίπτωση μιλάμε για σχεδόν ισοδύναμες ομάδες. Στο Κόπα Αμέρικα δεν υπάρχει παράταση. Μόλις ολοκληρωθούν τα ενενήντα λεπτά ξεκινά η διαδικασία των πέναλτι. Αυτό σημαίνει πως κάποιες ομάδες παίζουν για να οδηγηθεί το πράγμα στην ψυχοφθόρα αυτή διαδικασία – είναι η στρατηγική τους για να προκριθούν. Η Παραγουάη και το Περού αυτό ήθελαν και το πέτυχαν, όμως αυτός ο κανονισμός υπήρχε πάντα και ποτέ τα 0-0 δεν ήταν τόσο πολλά.

VAR

Είναι το κατενάτσιο των μικρότερων ο μόνος λόγος που δεν είδαμε φέτος γκολ στα παιχνίδια του ιστορικού αυτού τουρνουά; Νομίζω υπάρχει ένας πιο σημαντικός, το VAR. Eχω εγκαίρως επισημάνει ότι η χρήση της τεχνολογίας στη διαιτησία των αγώνων θα αλλάξει το σπορ. Oι αλλαγές μπορεί να είναι προς το καλύτερο (αφού θα μειωθούν τα σκληρά μαρκαρίσματα και τα κρατήματα στην περιοχή), μπορεί όμως να είναι και προς το χειρότερο: μια τέτοια αλλαγή βλέπουμε στο φετινό Κόπα Αμέρικα και θα την εξηγήσω. Ολα αυτά τα παιχνίδια που τελείωσαν με 0-0 είχαν ένα κοινό χαρακτηριστικό: σε όλα ακυρώθηκαν γκολ τα οποία πριν από τη χρήση του VAR μετρούσαν κανονικά! Eιδικά στο παιχνίδι της Oυρουγουάης με το Περού, ο Καβάνι και ο Σουάρες πέτυχαν γκολ που για να μη μετρήσουν χρειάστηκε η ομάδα του VAR να μετρήσει το μέγεθος παπουτσιών τους! Οι δυο κυνηγοί συνελήφθησαν σε θέση οφσάιντ έπειτα από εξονυχιστική ανάλυση των ριπλέι, που τους προκάλεσε φυσικά και απίστευτο εκνευρισμό.

Δεκαετία

Πέρυσι τα δύο γκολ των δυο επιθετικών της Ουρουγουάης θα είχαν μετρήσει κανονικά, διότι οι δυο κυνηγοί θα είχαν υπέρ τους το δικαίωμα της αμφιβολίας του επόπτη. Θα θυμόσαστε φαντάζομαι ότι για χρόνια, με οδηγία της η FIFA, ζητούσε σε κάθε οριακή φάση η αμφιβολία να είναι πάντοτε υπέρ της ομάδας που έκανε επίθεση. Η FIFA υπενθύμιζε στους διαιτητές και τους βοηθούς τους ότι πρέπει να αφήνουν το παιχνίδι και για να υποδειχθεί κάποιος σκόρερ σε θέση οφσάιντ έπρεπε η αξιολόγηση της θέσης του να είναι κάτι εύκολο να το δεις με γυμνό μάτι. Στο φετινό Κόπα Αμέρικα παρακολουθούμε μία διοργάνωση στην οποία αυτό το βασικό (για μια δεκαετία) κριτήριο αξιολόγησης μιας επίθεσης έχει πάει περίπατο! Δεν υπάρχει πλέον κανένα πλεονέκτημα του επιθετικού και αντιθέτως βλέπουμε να ακυρώνονται γκολ για τα οποία είναι δύσκολο να έχεις άποψη ακόμα και παρακολουθώντας τα ριπλέι!

Λάθος

Το κριτήριο που ήθελε το αβαντάζ της αμφιβολίας να δίνεται στον επιθετικό είχε ως συνέπεια να δούμε και κάποια γκολ που δεν έπρεπε να μετρήσουν – είναι αλήθεια. Αλλά ένα γκολ ανοίγει πάντα το παιχνίδι: επιβάλλει π.χ. σε όποιον το δέχεται να παίξει επιθετικότερα και όχι να αμύνεται διαρκώς περιμένοντας τη λήξη του ματς. Το γεγονός ότι ο επιθετικός είχε το αβαντάζ της αμφιβολίας έκανε τις ομάδες να παίζουν επιθετικότερα για να εκμεταλλευτούν ακόμα και ένα λάθος των διαιτητών – λάθος που είχε να κάνει με τον καταιγιστικό ρυθμό και τη μεγάλη επιθετικότητα. Τώρα ο ρυθμός σταματά κάθε λίγο για να εξεταστούν τα βίντεο και τα γκολ ακυρώνονται έπειτα από δέκα ριπλέι! Δεν υπάρχει καμία αμφιβολία, παρά μόνο βεβαιότητες. Αλλά το θέαμα είναι χειρότερο και το θέαμα στο ποδόσφαιρο είναι πιο σημαντικό από το λάθος. Ή μήπως όχι;