Πρωθυπουργός σε απόγνωση

Αν τα αναγνώσματα του Πρωθυπουργού δεν περιορίζονταν στα αριστερά τοτέμ, θα το ήξερε. Θα ήξερε αυτό που είχε διαγνώσει ήδη από τον Μεσαίωνα ένας καθολικός μοναχός: «Οποιος δεν αποφεύγει τα μικρά σφάλματα», έλεγε ο Θωμάς ο Κεμπήσιος, «σιγά σιγά πέφτει σε μεγαλύτερα». Το πρώτο σφάλμα του Αλέξη Τσίπρα ήταν η απόφασή του να μη στήσει τριπλές κάλπες στις 26 Μαΐου, αγνοώντας τα πρόσφατα ιστορικά προηγούμενα των κυβερνήσεων Καραμανλή το 2009 και Σαμαρά το 2014. Εκτοτε, στην προσπάθειά του να διορθώσει τις συνέπειες της συγκεκριμένης του επιλογής κάνει το ένα λάθος μετά το άλλο, μέσα και σε ένα ιδιαίτερα πιεστικό δημοσκοπικό κλίμα. Δίνοντας την αίσθηση πως βρίσκεται σε στρατηγικό αδιέξοδο.

Η αλήθεια είναι ότι η λαϊκή ετυμηγορία των ευρωεκλογών καθιστά την κίνηση Τσίπρα κάτι παραπάνω από ένα απλό σφάλμα. Και αυτό επειδή για πρώτη φορά στα μεταπολιτευτικά χρονικά μια κυβέρνηση εξωθείται σε πρόωρες εκλογές εξαιτίας ενός εκλογικού αποτελέσματος. Μέχρι το 2019 όλοι οι πρωθυπουργοί έστηναν νωρίτερα κάλπες, είτε αφού είχαν χάσει τη δεδηλωμένη – του Τσίπρα συμπεριλαμβανομένου το καλοκαίρι του 2015, όταν αποχώρησαν 30 βουλευτές του -, είτε γιατί αυτές εξυπηρετούσαν τους σχεδιασμούς τους.

Η 7η ΙΟΥΛΙΟΥ. Η κάλπη της προσεχούς Κυριακής, όμως, δεν μοιάζει να υπηρετεί κανένα από τα σχέδια του Πρωθυπουργού για τη επόμενη μέρα. Ούτε οι τακτικές που υιοθετεί στην προεκλογική του εκστρατεία. Σύμφωνα, μάλιστα, με μια διαδεδομένη εκτίμηση στους κόλπους των πολιτικών αναλυτών, «ο Τσίπρας κάνει τώρα λάθη που θα του στοιχίσουν αργότερα». Εννοούν ότι οι τακτικισμοί του «δεν ευνοούν τη στρατηγική του να αναδειχθεί σε βασικό παίκτη ενός δικομματικού συστήματος, μια και θα έχει όχι μία, αλλά δύο μεγάλες ήττες στο ενεργητικό του». Ποιοι είναι οι τακτικισμοί που αναμένεται να οδηγήσουν σε μια ακόμη μεγάλη ήττα;

Σε πρώτη φάση η αντίδραση του κυβερνώντος κόμματος στην ψαλίδα του 9,35% ήταν η επίθεση στο εκλογικό σώμα που «δεν κατάλαβε». Επειτα ξαναγύρισαν στη συνταγή της προεκλογικής περιόδου των ευρωεκλογών. Στα επιχειρήματα περί παλαιοκομματικού συστήματος και ακροδεξιάς στροφής της ΝΔ. Τι κι αν το αφήγημα δοκιμάστηκε σε κάλπη και αποδοκιμάστηκε; Ο Πρωθυπουργός, μιλώντας στο κομματικό του ακροατήριο, στο Θησείο, παρουσιάζει ως δίλημμα των εθνικών τη νίκη του κόμματός του ή την «επιστροφή στις μέρες της απόλυτης ανασφάλειας. Να γυρίσουν οι ίδιοι άνθρωποι που έσυραν τη χώρα στη χρεοκοπία».

ΤΟ ΕΜΠΑΡΓΚΟ. Ως ενδεικτική του αδιεξόδου του ΣΥΡΙΖΑ εκλαμβάνουν κάποιοι και την απόφασή του να παραβιάσει το εμπάργκο που ο ίδιος είχε επιβάλει στον  Σκάι, δίνοντας σήμερα συνέντευξη στο κεντρικό του δελτίο. Το λένε επειδή οι πληροφορίες θέλουν την κίνηση να περιορίζεται αποκλειστικά στον ίδιο και να μη συνεπάγεται άρση του και για τα υπόλοιπα στελέχη του κόμματος – που είχαν, μάλιστα, απειληθεί και με διαγραφές εάν εμφανίζονταν στο ίδιο στούντιο.

ΜΑΚΕΔΟΝΙΚΟ ΞΑΝΑ. Οι κακεντρεχείς επισημαίνουν σαν το πιο χαρακτηριστικό παράδειγμα της αδυναμίας του αριστερού στρατοπέδου να χαράξει ένα αποτελεσματικό σχέδιο την επίθεση του Τσίπρα στον Κώστα Καραμανλή. Υστερα από τεσσεράμισι χρόνια που ο τελευταίος βρισκόταν στο συριζαϊκό απυρόβλητο – και ορισμένοι μιλούσαν για «τρίτη συνιστώσα της κυβέρνησης» -, ο Πρωθυπουργός άνοιξε μέτωπο με τον Καραμανλή τον νεότερο. Κατηγορώντας τον πως «άφησε τη χώρα με 24 δισ. ευρώ πρωτογενές και έφυγε στη μέση» ή ότι «μίλησε 16 λεπτά, άρα 1,5 λεπτό περίπου για κάθε χρόνο σιωπής». Παρεμπιπτόντως, τα φίλια στην κυβέρνηση Μέσα επιτίθενται πλέον στον Καραμανλή για τη στάση του στο Μακεδονικό. Η αριστερή αμηχανία, λοιπόν, φθάνει μέχρι την επανεμφάνιση της εξαφανισμένης από την προεκλογική ρητορική του ΣΥΡΙΖΑ Συμφωνίας των Πρεσπών.

Είναι μια μάλλον απεγνωσμένη προσπάθεια να προσεγγίσει τους κεντροαριστερούς ψηφοφόρους. Τόσο απεγνωσμένη όσο να αφήσει στη θέση του τον Πέδρο Σάντσεθ στη Σύνοδο Κορυφής, όπου λαμβάνονται αποφάσεις για τον επόμενο πρόεδρο της Κομισιόν, για να προλάβει να μιλήσει σε προεκλογική συγκέντρωση στο Ηράκλειο Κρήτης.