Το φαινόμενο {LF}«δεξιοί στον ΣΥΡΙΖΑ»

Τα ετερώνυμα έλκονται. Εντάξει. Αλλά πόσο πια; Τόσο ώστε να γεμίσουν τα ψηφοδέλτια του ΣΥΡΙΖΑ από άστεγους πρώην δεξιούς, που κοντεύουν να φτιάξουν φράξια στην καρδιά της «Αριστεράς»; Τι κάνουν; Προσπαθούν να την αλώσουν από… τα μέσα; Οχι, δεν είναι κάποιο μυστικό σχέδιο της εποχής του Ψυχρού Πολέμου. Είναι απλώς η απελπισία ανθρώπων που η εξουσία τους μαγνήτισε τόσο δυνατά ώστε δεν λογάριασαν ούτε παρατάξεις, ούτε ιδεολογίες, ούτε κόμματα. Τους υπνώτισε τόσο βαθιά, που δεν κατάλαβαν καν ότι έφυγε και πάει.

Το φαινόμενο «δεξιοί στον ΣΥΡΙΖΑ» έλαβε ενδημικές διαστάσεις από την ώρα που ο Τσίπρας στηρίχθηκε σε ένα κόμμα της Ακρας Δεξιάς που ουσιαστικά δεν υπάρχει πια προκειμένου να σχηματίσει κυβέρνηση. Πολλοί από αυτούς που σήμερα κοσμούν τα ψηφοδέλτια της Κουμουνδούρου προέρχονται από τους υποτίθεται Ανεξάρτητους Ελληνες του Καμμένου, όπως ο Θανάσης Παπαχριστόπουλος, ο Τέρενς Κουίκ ή η Ελενα Κουντουρά μα και ο Κώστας Ζουράρις που αποτελεί πάντα μία κατηγορία από μόνος του. Οι «μαθητές» ξεπέρασαν τον «δάσκαλο».

ΔΗΘΕΝ. Από μία άποψη πάντως είναι απολύτως λογικό: Δήθεν «δεξιοί» οι μεν, ακόμα πιο δήθεν «Αριστερά» η δε, γιατί να μην ταιριάξουν; Τι τους χωρίζει; Πάντως, σίγουρα όχι το προτσές και η ανάλυση στο Κεφάλαιο του Μαρξ ή στον Γκράμσι – άλλωστε οι του ΣΥΡΙΖΑ θέλουν όλα αυτά πια να τα ξεχάσουν, ενώ για τη δεξιά πτέρυγα αποτελούν απλώς άγνωστες λέξεις. Υπάρχουν φυσικά κι άλλοι, όπως η Κατερίνα Παπακώστα, που είναι ακόμη πιο προχωρημένοι: βαμμένοι συριζαίοι για να κερδίσουν μερικούς μήνες στην καρέκλα, δηλώνουν ακόμα… δεξιοί, πουλώντας πολιτική τρέλα, αν και είναι λίαν αμφίβολο αν θα βρεθεί κανείς να την αγοράσει σε οκτώ ημέρες από σήμερα. Γιατί ό,τι κι αν είναι η εν λόγω φράξια του ΣΥΡΙΖΑ, με τη σφαγή που επίκειται στις βουλευτικές έδρες του ως αποτέλεσμα της απώλειας του μπόνους των 50 εδρών και της επερχόμενης βαριάς εκλογικής ήττας, η μάχη με τους… αυθεντικούς συριζαίους υποψήφιους για την πολυπόθητη θέση στη Βουλή θα είναι ανελέητη, μέχρι θανάτου.

Υπάρχει όμως και μία δεύτερη ομάδα δεξιών που κινούνται, αυτή τη φορά όχι τόσο εντός των ψηφοδελτίων, αλλά πολιτικά παραπλεύρως του ΣΥΡΙΖΑ όλο αυτό τον καιρό. Οχι απλώς την εποχή της αμφισβήτησης πριν από το 2015, που αποδείχθηκε πικρή, αλλά σε όλη τη διάρκεια της παραμονής του ΣΥΡΙΖΑ στην εξουσία. Ο ίδιος ο υπουργός Παπαγγελόπουλος, τον οποίο ο πρώην πρωθυπουργός Αντώνης Σαμαράς κατονόμασε σε πρόσφατη συνέντευξή του στα «Παραπολιτικά» ως τον «Ρασπούτιν» της ελληνικής πολιτικής ζωής, είναι ένα τέτοιο παράδειγμα: προέρχεται από την ίδια πολιτική μήτρα όπως στελέχη σαν τον Ευάγγελο Αντώναρο ή τον Αρη Σπηλιωτόπουλο, που επί μακρόν δεν έκρυψαν την προτίμησή τους στον ΣΥΡΙΖΑ απ’ ό,τι στον χώρο από τον οποίον αναδείχθηκαν. Αυτή η όψη του φαινομένου «δεξιοί στον ΣΥΡΙΖΑ» σχετίζεται πολύ περισσότερο με δύο άλλες διεργασίες: αφενός της περιόδου της προεδρικής εκλογής του 2015 και, αφετέρου, με τις εσωκομματικές εκλογές στη ΝΔ που οδήγησαν στην ανάδειξη του Κυριάκου Μητσοτάκη στην ηγεσία της. Τότε ήταν που μπροστά σε εκείνη την εξέλιξη κάποιοι ένιωσαν ότι δεν τους χωρούσε πια ο τόπος και μπάρκαραν γι’ αλλού.

Είτε φανεροί στα ψηφοδέλτια, είτε στο ημίφως της γκρίζας ζώνης, όλοι όσοι πέρασαν από τη μία πλευρά στην άλλη, τώρα μάλλον καταριούνται την ώρα και τη στιγμή. Οχι μόνον επειδή βλέπουν το παλιό τους κόμμα να βαδίζει σαρωτικά προς την εξουσία αλλά εκείνοι δεν περνούν καν απ’ έξω. Αλλά και επειδή ο ίδιος ο Τσίπρας τους επιφύλαξε ένα δηλητηριασμένο δώρο: η Συμφωνία των Πρεσπών τους έβλαψε όσο κανέναν άλλο από τους υποψήφιους της «προοδευτικής συμμαχίας» στην οποία έχουν την τιμή να μετέχουν. Η ακροβασία, τελικά, δεν τους βγήκε. Ο πρωθυπουργός επιχειρεί να χωρέσει τα πάντα στο κόμμα του: και με τον Ανδρέα είναι, και με τον Βελουχιώτη είναι, και με τους Αμερικανούς είναι, και – πολύ περισσότερο – με τους Γερμανούς είναι, μέχρι και με την Εκκλησία (προσπαθεί να) είναι: Θυμήθηκε προ καιρού να δηλώσει ότι αυτά που λέει η Αριστερά είναι πιο κοντά στη διδασκαλία του Χριστού! Ομως ο βίος και η πολιτεία της κυβέρνησης σάρωσαν το σουρεαλιστικό, γκροτέσκο αυτό ψηφιδωτό. Και η υπόθεση της Μακεδονίας ανατίναξε τη δεξιά του όψη, από την οποία, στις 8 Ιουλίου, πιθανότατα δεν θα έχει μείνει πια τίποτα…