Η διαχείριση {LF}των λάθος συμβόλων

Μια ομπρέλα δεν σε κάνει αυτομάτως Μαίρη Πόπινς. Αν όμως την κρατήσεις πάνω από το σωστό κεφάλι, μπορεί να σε κάνει υπουργό.

Αδικεί άραγε κανείς την Ελευθερία Χατζηγεωργίου εάν τη στριμώξει σε αυτό το απλουστευτικό σχήμα; Είναι σωστό να ταυτίζει κανείς την πολιτική της διαδρομή με την εικόνα της ίδιας ως ομπρελοκρατούσας; Ας πούμε πως θα την αδικούσε. Αλλά εάν η πολιτική είναι η διαχείριση των συμβόλων, τότε η Χατζηγεωργίου επέλεξε να διαχειριστεί το λάθος σύμβολο.

Είναι κάτι που δεν ισχύει μόνο για την υφυπουργό Μακεδονίας και Θράκης. Η επιλογή των λάθος συμβόλων έγινε ο κανόνας μιας κυβέρνησης που παραδόξως επένδυσε πολλά στην επικοινωνία ή, στις πιο αμήχανες στιγμές της, και στην ωμή προπαγάνδα. Τι θα μείνει από τη Θεανώ Φωτίου εάν όχι τα γεμιστά της; Πώς μπορεί να θυμάται κανείς τον Αλέκο Φλαμπουράρη χωρίς το καλαμάκι του φρέντο στα χείλη; Σχεδόν σε κάθε μέλος της κυβέρνησης αντιστοιχεί ένα τέτοιο σύμβολο ή μια δήλωση τέτοιας παραδοξότητας που παίρνει την αξία συμβόλου. Είναι η στραβή στη βάρδια της Ρένας Δούρου με την οποία η πρώην περιφερειάρχης υποβάθμισε μια εθνική τραγωδία στο επίπεδο της προσωπικής γκαντεμιάς. Είναι τα δύο χρόνια στο Αιγάλεω με τα οποία ο Τζανακόπουλος εμφάνισε περίπου ως επώδυνο αγροτικό τη διετή διαμονή του σε μια λαϊκή γειτονιά.

Είναι ο Δρομέας της Μυρσίνης Ζορμπά που τη μετέτρεψε από υπουργό Πολιτισμού σε εξαγωγέα αγαλμάτων βαλκανικού βεληνεκούς. Είναι οι σαρανταποδαρούσες του Τσακαλώτου που έκαναν το βήμα της Βουλής να μοιάζει με ερασιτεχνική σκηνή σταντ απ κόμεντι για απόφοιτους του Ιτον. Είναι και τα εγκαίνια του Σπίρτζη πότε με τους ζωγραφισμένους μουσαμάδες και άλλοτε με τα ακίνητα βαγόνια που έμοιαζαν με αντιαισθητικό σίκουελ της κινηματογραφικής ηθογραφίας του Μαυρογιαλούρου. Είναι τα ρωμαλέα φοιτητικά κινήματα του Γαβρόγλου, οι ηλιόλουστοι μετανάστες της Χριστοδουλοπούλου, οι διαστημικές φιλοδοξίες του Παππά, ο Βούτσης που «ξέρω να χτυπάω κι εγώ ρε μ…», είναι ολόκληρη η κυβέρνηση ως Travel Plan του Τέρενς Κουίκ όσο και εάν ένα ταξίδι στην Αντίς Αμπέμπα ή πολλά ταξίδια μέσα σε λίγους μήνες δεν σε κάνουν Φιλέα Φογκ – το γνωρίζει πολύ καλά η Χατζηγεωργίου με την ομπρέλα που δεν έγινε Μαίρη Πόπινς. Και είναι από μόνος του ο πολακισμός, αυτός ο παραληρηματικός λόγος στα σόσιαλ μίντια των κεφαλαίων που εναλλάσσονται με τα πεζά και των θαυμαστικών με τα αποσιωπητικά.

Ιλαροτραγωδία. Τι θα ήταν η κυβέρνηση ΣΥΡΙΖΑΝΕΛ χωρίς την ομπρέλα και το καλαμάκι; Χωρίς τα γεμιστά και τους μουσαμάδες; Χωρίς τους τσαμπουκάδες και τις κρύες ατάκες; Χωρίς τα αγάλματα και τους δορυφόρους; Τι θα ήταν το ίδιο το Μέγαρο Μαξίμου χωρίς τα μαρούλια του Τσερνόμπιλ; Για να απαντηθεί σωστά το ερώτημα θα πρέπει κανείς να περάσει από την επικράτεια της ιλαρότητας, όπου συνωθούνται τα ιλαρά σύμβολα, σε εκείνη την ιλαροτραγωδίας όπου βρίσκεται η ουσία. Ο Πολάκης, για παράδειγμα, δεν είναι μόνο οι παραληρηματικές αναρτήσεις του στα σόσιαλ μίντια. Είναι και το δόγμα «Δεν ξανακερδίζουμε τις εκλογές, αν δεν βάλουμε κάποιους στη φυλακή και ο νοών νοείτω». Από τις επιθέσεις στους δικαστές και τις εισαγγελικές του φιλοδοξίες έως το σχόλιό του για τον Στέλιο Κυμπουρόπουλο, ο Πολάκης ήταν ένας από τους πλέον αρνητικούς πρωταγωνιστές μιας κυβέρνησης που έχασε πολύ γρήγορα το θετικό της αφήγημα. Δεν ήταν μόνο γραφικός. Ηταν και ένα υπόδειγμα αμετροεπούς εξουσίας και αντιθεσμικής συμπεριφοράς.

Αντιστοίχως, ο Παππάς δεν ήταν μόνο οι κομπασμοί του για μια Ελλάδα που θα εκτοξευόταν από τη Γη στη Σελήνη. Ηταν και οι κύπριοι δικηγόροι που συνταξίδευσαν μαζί στη Βενεζουέλα, οι παιδικοί φίλοι που κυκλοφορούσαν ως εκπρόσωποι του Μαξίμου, τα βοσκοτόπια που θα γίνονταν η πρώτη ύλη ενός νέου, ελεγχόμενου τοπίου στα μέσα ενημέρωσης. Και η Χριστοδουλοπούλου δεν ήταν μόνο οι μετανάστες που τη μία λιάζονταν και την άλλη εξαφανίζονταν, ήταν και ο αντικοινοβουλευτικός σουσουδισμός της στην προεδρία της Βουλής και της Επιτροπής Θεσμών και Διαφάνειας και οι γνωριμίες της για τη μετάταξη της κόρης της. Οπως ο Βούτσης ήταν όλες οι άλλες μετατάξεις και ένας κομματικός πατριωτισμός που κατίσχυσε πολλές φορές του θεσμικού του ρόλου. Οπως ο Γαβρόγλου δεν ήταν μόνο τα τάγματα αυτοάμυνας στα οποία παρακίνησε τους φοιτητές να μετατραπούν. Ηταν και η απροσχημάτιστη υπαγωγή της εκπαιδευτικής πολιτικής, από τις πανελλήνιες εξετάσεις έως την ανωτατοποίηση των ΤΕΙ, σε μια στρατηγική διαρκούς ψηφοθηρίας.

Ακόμη και αυτή που θα γινόταν η Μαίρη Πόπινς της κυβέρνησης, δεν ήταν μόνο η ομπρέλα της. Ηταν και οι εκατοντάδες επιδοτήσεις συλλόγων που υπέγραψε σε μία και μόνο ημέρα, δείγμα του γεγονότος πως υπάρχει μια νέα γενιά πολιτικών που αφομοίωσε αταβιστικά τα πιο παλιά από τα ρουσφετολογικά κόλπα.

Ποτέ τόσοι πολλοί υπουργοί δεν έκαναν τόσο κακό σε μια κυβέρνηση. Και ποτέ ένας Πρωθυπουργός, παραδομένος ενδεχομένως στον προσωπικό του μύθο, δεν άφησε τόσο τα σύμβολα όσο και την ουσία να καθορίσουν τη φυσιογνωμία της κυβέρνησής του. Γιατί αυτή δεν ήταν μόνο η κυβέρνηση της ομπρέλας και των γεμιστών. Ηταν και η κυβέρνηση των Ρασπούτιν. Κι ενός Πρωθυπουργού που πρώτα δικαιολόγησε τις αψάδες ως ενδεικτικό γεωγραφικής καταγωγής κι έπειτα άδειασε μεγαλοπρεπώς τους Ρασπούτιν. Είναι αυτός ο Ρασπούτιν; «Ρωτήστε τον ίδιο». Δεν διαχειρίστηκε μόνο τα λάθος σύμβολα ο επικεφαλής της κυβέρνησης. Τα διαχειρίστηκε και με τον λάθος τρόπο.