Αληθινός αρχηγός και ψυχάρα

Ηρθα στον Πανιώνιο το ’74. Ο Δημήτρης Μαυρίκης, ο Μήτσος για όλους μας, ήταν εκεί. Από το ’72. Εγώ εντάχθηκα στην εφηβική ομάδα, αλλά αμέσως άρχισα να μαθαίνω ιστορίες για τους παλιούς. Ενας από αυτούς ήταν φυσικά ο Μαυρίκης. Τον ανακάλυψε ο Τέλης Νικολιδάκης, ένας πολύ καλός άνθρωπος, φίλος της ομάδας και τότε παράγοντας του Πανιωνίου. Μου είπαν επίσης πως λίγο διάστημα μετά το κλείσιμο της μεταγραφής, μετέβη στον Μελιγαλά να δώσει φιλικό με την ομάδα του Μήτσου, η δεύτερη δική μας ομάδα. Οι πάντες έδειξαν μεγάλη ζεστασιά, κανένας παίκτης μας δεν έμεινε σε ξενοδοχείο. Ολοι φιλοξενήθηκαν, ενώ δυο – τρεις έμειναν στο σπίτι του Μαυρίκη. Με τον ερχομό του στην ομάδα προσπάθησε να βρει θέση σε ένα σύνολο που κατά πολλούς ήταν το καλύτερο στην ιστορία του Πανιωνίου. Στην κορυφαία ενδεκάδα. Με διακρίσεις στο Πρωτάθλημα και το Κύπελλο, συμμετοχή στην Ευρώπη, πολλούς καταπληκτικούς ποδοσφαιριστές. Παίκτες που έγραψαν ιστορία στο ελληνικό ποδόσφαιρο.

Ο Μαυρίκης ως χαρακτήρας ήταν ένα συνεσταλμένο άτομο, χωριατόπαιδο θα μπορούσα να τον χαρακτηρίσω, λιγομίλητος και ντροπαλός. Απέφευγε να λέει πολλά. Είχα ακούσει πως ήθελε να σπουδάσει στη Νομική. Το ’77 ανέβηκα κι εγώ στην πρώτη ομάδα, με τους παίκτες – ονόματα της εποχής. Μην ξεχνάμε ότι είχαν επιστρέψει από την ΑΕΚ και οι Σκρέκης, Δέδες, ενώ ο Εμβολιάδης ήταν αυτός που υπήρξε φίλος και κολλητός του Μαυρίκη. Εντελώς διαφορετικός, βέβαια, ως χαρακτήρας. Κι ας έκαναν παρέα. Κι ας έγιναν και συνέταιροι. Θα μπορούσα να πω ότι ο Μητσάρας, όπως ήταν το όνομα που του έμεινε και το άξιζε πέρα ως πέρα, ήταν ένα παιδί, αληθινός αρχηγός ακόμη και χωρίς περιβραχιόνιο. Τον άκουγαν όλοι. Αρχηγός στην ψυχή και πραγματικά αυτό είναι που μένει. Μπορεί άλλοι να έβγαιναν πιο μπροστά από αυτόν, όπως ήταν ο Λίμα για παράδειγμα, αλλά ο Μαυρίκης ήταν ΨΥΧΑΡΑ και δεν βάζω εδώ τυχαία τα κεφαλαία.

Ο Μήτσος βοηθούσε πολύ τους νέους. Του άρεσε επίσης να δίνει στους συμπαίκτες του παρατσούκλια. Δεν θα τα πω για όλους. Ας μην τα αποκαλύψω. Εμένα, πάντως, λόγω μιας συνέντευξης που είχα δώσει εκείνη την εποχή και μπήκε τίτλος «Ελπιδοφόρος τερματοφύλακας ο Μανίκας», με φώναζε «Ελπιδοφόρο». Τον Λίμα «Σκούρο». Τον Γραβάνη «Σκουλήκι». Θέλω να πω, δηλαδή, πως είχε την αίσθηση του χιούμορ. Φυσικά, δεν ήταν ο πλακατζής της παρέας όπως ο Εμβολιάδης, αλλά ώρες ώρες έδειχνε μια άλλη πτυχή της προσωπικότητάς του. Για να επανέλθω στη βοήθεια που έδινε στους νέους συμπαίκτες, ήταν μια περίοδος που έρχονταν αρκετοί πιτσιρικάδες, γιατί υπήρχε και φυγή δυνατών ονομάτων και σταδιακά δόθηκε χρόνος προκειμένου να αγωνιστούν και να κερδίσουν χρόνο συμμετοχής οι νέοι. Που όλοι τα κατάφεραν. Ημασταν σε αυτόν τον τομέα μια τυχερή γενιά. Θυμάμαι πως βοήθησε τον Γραβάνη από τον Δομοκό, τον Ζαχαρόπουλο από τη Λαμία ή τον Χάρη Σοφιανό. Toν Νίκο Αναστόπουλο που έφτασε από τη Δάφνη. ‘Η και τον Σαραβάκο.

Κατά τη δική μου γνώμη, η εποχή που σφράγισε με την παρουσία και την καθοριστική του συμβολή ο Μαυρίκης, ήταν τα δύο κολλητά μπαράζ, τα νικηφόρα για τον Πανιώνιο απέναντι στον Μακεδονικό και τον ΠΑΣ Γιάννινα. Στα μέσα της δεκαετίας του ’80. Εβαλε εκεί τα στήθη του μπροστά. Αλλοι ίσως μιλήσουν για το Κύπελλο, αλλά εκτιμώ πως οι αγώνες αυτής της διοργάνωσης  είναι πάντα αγώνες χαράς. Τα ματς πρωταθλήματος είναι τα δύσκολα. Γίνεσαι άνδρας. Το κάναμε εμείς και ο Μαυρίκης είχε ρόλο ηγετικό στην όλη προσπάθεια. Ηταν αληθινός αρχηγός, έβαλε τη σφραγίδα του στην καριέρα που κάναμε όλοι μας. Το λέω και το πιστεύω. Ισοδυναμούσε σε δύσκολους καιρούς με την ψυχή του Πανιωνίου. Δεν ήταν γκολτζής μεγάλος, ούτε ο πολύ σπουδαίος ποδοσφαιριστής, αλλά έμεινε χρόνια, μια ζωή στη Νέα Σμύρνη. Οι οπαδοί του Πανιωνίου, που δεν είναι γεννημένοι για τις νίκες, ούτε έχουν μάθει μόνο σε επιτυχίες, τον αγάπησαν πολύ. Ο Μαυρίκης ανταπέδωσε αυτή την αγάπη, αφοσιώθηκε στον Πανιώνιο, κατέθεσε την παλικαριά του και αγωνίστηκε με υπερηφάνεια και ψυχή όταν φορούσε τη φανέλα της ομάδας μας.

Οσον αφορά, τέλος, τη διασκέδαση, τον έζησα από κοντά μόνο όταν βγαίναμε έξω όλη η ομάδα. Δεν πήγαινα πολύ συχνά στα μπουζούκια μαζί του. Ηταν διαφορετικό στυλ. Του άρεσε η λαϊκή διασκέδαση, λαϊκό παιδί εξάλλου ήταν. Από την πλευρά μου είχα διαφορετικό στυλ. Ακουγα περισσότερο ξένα. Ωστόσο, αυτό το γεγονός δεν έλεγε από μόνο του τίποτα. Μια παρέα ήμασταν όλοι. Δεθήκαμε, είχαμε τον Μητσάρα μπροστά και όλοι αγαπήσαμε τον Πανιώνιο. Και δεν ξεχνάμε ποτέ αυτά τα χρόνια και όσα μας ένωσαν. Γιατί αληθινά ήταν χρόνια άλλης εποχής που δεν φεύγουν ποτέ από τη μνήμη μας. Οπως άλλωστε και ο Μητσάρας ο Μαυρίκης.

Ο Αντώνης Μανίκας είναι παλαίμαχος ποδοσφαιριστής του Πανιωνίου και νυν τεχνικός διευθυντής του Απόλλωνα Σμύρνης