Συγκρίσεις

Τετάρτη βράδυ. Δυο πρόσωπα από το παρελθόν, επανεμφανίστηκαν σχεδόν ταυτόχρονα στον έλληνα ψηφοφόρο.

Ο Κ. Καραμανλής μίλησε στη Θεσσαλονίκη και ο Γ. Παπανδρέου στην τηλεόραση.

Πρώην Πρωθυπουργοί κι οι δυο, υπήρξαν άμεσοι αντίπαλοι για πέντε χρόνια (2004-2009) κι αμφότεροι ολοκλήρωσαν άδοξα τη θητεία τους.

Εκτοτε και μέχρι νεωτέρας βρίσκονται εκτός προσκηνίου κι επικαιρότητας. Ο ένας μιλάει λιγότερο από όσο θα μπορούσε κι ο άλλος σιωπά λιγότερο από όσο θα έπρεπε.

Δεν θα κάνω τώρα σύγκριση ευθυνών – το έχω επιχειρήσει πολλές φορές… Πιστεύω άλλωστε ότι ο καβγάς για το 2009 είναι πλέον ξεπερασμένος, ανεπίκαιρος κι ανώφελος. Πέρασαν δέκα χρόνια, η ζωή έχει τρέξει μπροστά, όλοι έχουν μιλήσει για όλα, τα πάντα είναι γνωστά. Τα υπόλοιπα θα τα βρουν οι ιστορικοί.

Η συνεχής ανακύκλωση μιας προσωπικής κόντρας θυμίζει πλέον λιγότερο πολιτική αντιπαράθεση και περισσότερο τους δυο γέρους στο «Μάπετ Σόου».

Η προχθεσινή επανεμφάνισή τους επιβάλλει όμως δυο παρατηρήσεις.

Πρώτον, ο Καραμανλής δεν ασχολήθηκε καθόλου με τον Παπανδρέου. Ούτε τον ανέφερε! Ο Παπανδρέου αντιθέτως σπατάλησε τα μισά λόγια του για να την πέσει στον Καραμανλή.

Δεύτερον, ο Καραμανλής στήριξε απερίφραστα τη ΝΔ και τον αρχηγό της. Ο Παπανδρέου την έχωσε στη Φώφη πασχίζοντας να διεκδικήσει για τον εαυτό του έναν διακριτό προσωπικό ρόλο.

Εχουν αυτά σημασία; Επί της ουσίας, μάλλον καμία.

Ο Καραμανλής θέλει προφανώς να καταστεί συμμέτοχος της νίκης, λογικό. Ιδίως έπειτα από ένα κεφάλαιο εξαιρετικά αμφιλεγόμενων σχέσεων με τον ΣΥΡΙΖΑ.

Ακόμη και τώρα δεν έχει πει κακιά κουβέντα για τον Τσίπρα, μιλά με επιείκεια για κάποιο «περιπετειώδες (!) πρώτο εξάμηνο του 2015» κι επαινεί τη στάση της ΝΔ που βοήθησε τον Τσίπρα επειδή «κράτησε την Ελλάδα στην Ευρώπη».

Μπράβο της αλλά αν δεν απατώμαι άλλος κυβερνούσε το καλοκαίρι 2015 και δική του δουλειά ήταν να κρατήσει την Ελλάδα στην Ευρώπη. Οχι της ΝΔ!

Ο Παπανδρέου δεν καταλαβαίνω τι ακριβώς θέλει να κάνει. Γι’ αυτό κι όταν προτείνει συνεργασία της ΝΔ με τον ΣΥΡΙΖΑ και το ΚΙΝΑΛ είναι δύσκολο να διαχωρίσει κανείς την ουσία από την ανοησία.

Κάνει άραγε σέρβις στον ΣΥΡΙΖΑ όπως ορισμένοι υποψιάζονται; Εχει κάποια ακατανόητη προσωπική του ατζέντα; Ψάχνει ακροατήριο; Είπε απλώς μια σαχλαμάρα; Αβυσσος η ψυχή του ανθρώπου!

Ο ένας πάντως εμφανίζεται (έστω καθυστερημένα) να ενισχύει την εκλογική προσπάθεια της παράταξής του. Ο άλλος επιμένει να λύνει παλιούς λογαριασμούς.

Τα υπόλοιπα ας τα βρουν οι οπαδοί τους. Και φυσικά οι ιστορικοί.