Μια μουσική βραδιά με Στίβεν Σπίλμπεργκ

Και να που η παρεξηγημένη (έως και παρακατιανή) ποπ κουλτούρα μπορεί να βρει τον χώρο της ακόμη και στο Ηρώδειο. Ακόμη και να τον υπονομεύσει καταργώντας τη σοβαροφάνεια, σαρκάζοντας πρωτίστως τα υψηλά νοήματα της τέχνης. Η συναυλία της Κρατικής Ορχήστρας Αθηνών με τις κινηματογραφικές μουσικές του Στίβεν Σπίλμπεργκ κινήθηκε σε όλα αυτά τα επίπεδα, με κερδισμένο από πριν – ας μη γελιόμαστε – το στοίχημα της νοσταλγίας και της συγκίνησης. Αν αναρωτιέται κανείς τι μπορεί να καταφέρει μια ορχήστρα και ένας μαέστρος, όπως ο Αντριάν Πραμπάβα (καλεσμένος της ΚΟΑ), μπροστά από τη γιγαντοοθόνη όπου προβάλλονταν χαρακτηριστικές σκηνές, οι περίπου δύο ώρες έδωσαν την απάντηση. Και αυτή αντιστοιχεί στο ερώτημα τι μπορεί να πετύχει κάτι τόσο ελαφρύ στη βαρύτητα του χώρου.

Μπορεί, λοιπόν, να προκαλέσει γέλια στους θεατές με τις πρώτες νότες του Τζον Γουίλιαμς, επειδή στη γιγαντοοθόνη εμφανίζονται πλάνα από τα «Σαγόνια του καρχαρία» (1975). Προτού έρθει η κορύφωση των εγχόρδων τα πλάνα αυτά λειτουργούν σαν ντοκιμαντερίστικα στιγμιότυπα, που μάλλον «προθερμαίνουν» το κοινό. Μπορεί να χτυπήσει φλέβα νοσταλγίας με το που εμφανίζονται στην οθόνη ο Μάικλ Τζέι Φοξ και ο Κρίστοφερ Λόιντ στο «Επιστροφή στο μέλλον», σε σκηνοθεσία Ρόμπερτ Ζεμέκις, όπου ο Σπίλμπεργκ συμμετείχε στην παραγωγή. Τη μουσική στην τριλογία (1985, 1989, 1990) υπέγραφε ο Αλαν Σιλβέστρι, που θα ξανασυναντούσε τον Ζεμέκις στο «Ποιος παγίδεψε τον Ρότζερ Ράμπιτ;» και στο «Φόρεστ Γκαμπ», ενώ αργότερα θα έμπαινε στο σύμπαν των Avengers.

Με τον ίδιο τρόπο η ορχήστρα κατάφερε να θυμίσει στον παιδικό εαυτό μας τη σουίτα από τα «Γκρέμλινς» (1984) του Τζο Ντάντε, όπου ο Σπίλμπεργκ ήταν επίσης παραγωγός (είχε και cameo σε αναπηρικό καροτσάκι) και ο κορυφαίος Τζέρι Γκόλντσμιθ (1929 – 2004) έγραφε τη μουσική. Ενας άλλος κορυφαίος, ο Τζον Γουίλιαμς, έλαμψε όταν ακούστηκαν τα θέματα από την εποποιία «Ιντιάνα Τζόουνς» (1981 – 2008), ειδικά το «Μαρς των κυνηγών», όπου ένιωθες τις δονήσεις από τους διπλανούς σου κάθε φορά που κρατούσαν τέμπο με όλο τους το σώμα. Το σασπένς διά της μουσικής συνεχίστηκε και στο «Jurassic park», για να δώσει τη σειρά του στη «λόγια» στιγμή της βραδιάς με μοτίβα από τη «Λίστα του Σίντλερ»(1993): το «Γκέτο της Κρακοβίας, χειμώνας ’41» και το – ας μας επιτραπεί η παράφραση – μοιρολόι του βιολιού, με σολίστ τον Δημήτρη Σέμση.

Για να μην αδικήσουμε το υπόλοιπο πρόγραμμα οφείλουμε να συμπεριλάβουμε τις μουσικές επίσης του Τζον Γουίλιαμς για τις ταινίες «Ο μεγάλος φιλικός γίγαντας» (2015), «Οι περιπέτειες του Τεντέν: Το μυστικό του μονόκερου» (2011), «Οι αναμνήσεις μιας γκέισας» (το τελευταίο του Ρομπ Μάρσαλ, με παραγωγό τον Σπίλμπεργκ), το θέμα του Μπρους Μπράουτον από το «Ο νεαρός Σέρλοκ Χολμς και η πυραμίδα του φόβου» (1985) και τη μουσική από την ταινία «SUPER 8» (2011) σε σκηνοθεσία Τζέι Τζέι Εϊμπραμς (παραγωγή Σπίλμπεργκ, μουσική Μάικλ Τζιακίνο).

Σε συνέχεια του πρώτου ερωτήματος, πάντως, από τις πιο συγκινητικές στιγμές της βραδιάς ήταν η «Προσεδάφιση» του νεότερου συνθέτη που ανήκε στο πρόγραμμα, του Τζάστιν Χάρβιτς, από την ταινία «Ο πρώτος άνθρωπος» (2018) του Ντάμιεν Σαζέλ, με τον Σπίλμπεργκ και πάλι παραγωγό. Προφανώς επειδή αρκετοί από τους θεατές γνώριζαν τι κρατούσε ο Ράιαν Γκόσλινγκ – Νιλ Αρμστρονγκ στο χέρι και τι θα άφηνε στην επιφάνεια του Φεγγαριού μετά την προσσελήνωση.