Ανεπιγνώστως

Εγραφα χθες για το λεγόμενο πανεπιστημιακό άσυλο, για τις συνθήκες ανελευθερίας, ανομίας και βίας που έχει εγκαθιδρυθεί στο όνομά του στα πανεπιστήμια. Αλλά και για την παθιασμένη υπεράσπιση αυτής της εκτρωματικής ελληνικής ιδιοτυπίας από τα κόμματα της Αριστεράς (τον ΣΥΡΙΖΑ, το ΚΚΕ, το κόμμα του Βαρουφάκη κ.λπ.) αλλά και από το ΚΙΝΑΛ. Είναι εντυπωσιακό ότι, εν όψει της διαβεβαίωσης του Κυριάκου Μητσοτάκη ότι αν κερδίσει τις εκλογές θα το καταργήσει, η Φώφη Γεννηματά δηλώνει πως είναι υπέρ του ασύλου.

Η πρόεδρος του ΚΙΝΑΛ είναι προφανές ότι έχει υιοθετήσει τα βασικά συνθήματα και τη φρασεολογία της αριστερής μεταπολιτευτικής κοινοτοπίας. Και επιμένει να τα προβάλλει ακόμα και κόντρα στον ίδιο τον εαυτό της, στα δικά της πεπραγμένα. Ως γνωστόν, η Φώφη Γεννηματά ήταν αναπληρώτρια υπουργός Παιδείας στην κυβέρνηση Γιώργου Παπανδρέου την περίοδο που ψηφίστηκε ο περίφημος νόμος 4009/2011, ο λεγόμενος και «νόμος Διαμαντοπούλου», ο οποίος μεταξύ πολλών άλλων περιελάμβανε, ρητώς και απολύτως καθαρά, την κατάργηση του ασύλου. Θυμίζω ότι ο μεταρρυθμιστικός νόμος Διαμαντοπούλου είχε ψηφιστεί από την πλειοψηφία 255 βουλευτών του τότε Κοινοβουλίου – κι ότι η Φώφη Γεννηματά δεν ψήφισε απλώς την κατάργηση του ασύλου, αλλά ήταν και στο υπουργείο που την είχε εισηγηθεί.

Σύμφωνα με το άρθρο 3 του νόμου 4009/2011, προβλέπονταν τα εξής: «1. Στα ΑΕΙ κατοχυρώνεται η ακαδημαϊκή ελευθερία στην έρευνα και τη διδασκαλία, καθώς και η ελεύθερη έκφραση και διακίνηση των ιδεών. 2. Σε αξιόποινες πράξεις που τελούνται εντός των χώρων των ΑΕΙ εφαρμόζεται η κοινή νομοθεσία.  […]». Και η αιτιολογική έκθεση του νόμου διασαφήνιζε: «η περί “ασύλου” νομοθεσία ακυρώθηκε στην πράξη, καθόσον δεν εφαρμόστηκε, και “στέγασε” παρανομίες κάθε μορφής, επέτρεψε τον δημόσιο εξευτελισμό δασκάλων και εντέλει οδήγησε σε απαράδεκτη συρρίκνωση της ελευθερίας του λόγου, της έρευνας και της διδασκαλίας, εκεί όπου εξ ορισμού θα έπρεπε κατ’ εξοχήν να προστατεύεται. Παράλληλα, αποτέλεσε άλλοθι και δικαιολογία για την αστυνομία και τις εισαγγελικές αρχές προκειμένου να μην παρεμβαίνουν, ακόμη και όταν διαπράττονται αυτόφωρα κακουργήματα».

Κατανοεί άραγε η Φώφη Γεννηματά ότι υιοθετεί πολιτικές που η ίδια έχει αντιστρατευθεί; Κατανοεί ότι πολεμάει τον ίδιο τον εαυτό της, τις πολιτικές πρωτοβουλίες που η ίδια έχει στηρίξει; Είναι δυνατόν να περιφρονεί το ίδιο το παρελθόν, του κόμματός της αλλά και το προσωπικό, το δικό της; Συνειδητά άραγε; Ή ανεπιγνώστως;