Το «Νήμα» που ενώνει τον Vangelis με τον Μάλιφαντ

«Ο Ράσελ Μάλιφαντ δημιουργεί μια μαγευτική βραδιά υπό τη συνοδεία της επικής ηλεκτρονικής μουσικής του Vangelis. Οι 18 χορευτές ενσαρκώνουν κάθε ιδέα του σύμπαντος του Μάλιφαντ με απόλυτη άνεση και αφοσίωση. Μια συναρπαστική βραδιά, τελείως διαφορετική από όλες τις μέχρι τώρα δημιουργίες του Μάλιφαντ… Ενας συναρπαστικός συγκερασμός λαμπερού στυλ και φλογερής φιλοδοξίας». Η αποτίμηση των «Times» του Λονδίνου για το «Thread» σκιαγραφεί ένα σημαντικό μέρος των εμπλεκόμενων δημιουργών. Οχι όμως το σύνολο της ιδέας της Γεωργίας Ηλιοπούλου, η οποία πήρε σάρκα και οστά μέσα από τον σπουδαίο χορογράφο, τα κοστούμια της Μαίρης Κατράντζου και τον ευφυή έλληνα συνθέτη. Στη χθεσινή παρουσίαση στο Μέγαρο Μουσικής Αθηνών με αφορμή την παράσταση του έργου στο αρχαίο θέατρο της Επιδαύρου στις 24 Αυγούστου, μέσα από το βιντεοσκοπημένο μήνυμά του ο Βαγγέλης Παπαθανασίου ανέφερε πρωτίστως τους λόγους για τους οποίους επιστρέφει επί ελληνικού εδάφους ύστερα από 22 χρόνια. «Αποφάσισα να πάρω μέρος σε αυτή την προσπάθεια γιατί από μικρό με ενδιέφερε η παραδοσιακή μας μουσική. Είναι η πιο αρχέγονη που έρχεται από χιλιάδες χρόνια πίσω, από τότε που αρχίζει ο άνθρωπος να δημιουργεί. Στη δικιά μας περίπτωση ήταν σαν να κάνουμε μια ανασκαφή στο παρελθόν και στο μέλλον. Εχουμε συνηθίσει να κάνουμε ανασκαφές για αντικείμενα, αλλά πρέπει να είναι για όλη μας την ύπαρξη. Γι’ αυτό το έργο το ονομάσαμε “The thread” (“Το νήμα”). Να αποτυπώσουμε δηλαδή πώς κάποια πράγματα άρχισαν και πώς διατηρούνται ακόμα σαν να είναι καινούργια. Πόσο σύγχρονη και μοντέρνα μπορεί να είναι η παράδοση. Και το αφηγηθήκαμε όλο αυτό μέσα από τον συνδυασμό μουσικής και χορού – δύο ανθρώπινες μορφές έκφρασης που υπάρχουν από τότε που υπάρχει ο άνθρωπος».

Η ΜΑΙΡΗ ΚΑΤΡΑΝΤΖΟΥ. Κάποια αποστάγματα της σκέψης του σουπερστάρ συνθέτη απόλαυσε και η Μαίρη Κατράντζου – όσο συνεργάζονταν για το πρότζεκτ -, η οποία παραβρέθηκε ενώπιον των εκπροσώπων του Τύπου διά μέσου Skype. Οπως είπε η διεθνούς φήμης σχεδιάστρια, «εμπνευστήκαμε – εκτός από τη μουσική και τη χορογραφία – και μέσα από μια συλλογή μυκηναϊκών αγγείων. Ετσι είδε ο Ράσελ μέσα από τα πρώτα γραφιστικά που πήρε στα χέρια του πώς μπορεί να “παίξει” η χορογραφία με τις πιέτες που δημιουργήσαμε. Θέλαμε να πάλλονται με τη μουσική και την κίνηση. Νιώθω τεράστια τιμή που είχα την ευκαιρία να συνεργαστώ με τον Βαγγέλη Παπαθανασίου. Οποτε πήγαινα στο σπίτι του στο Παρίσι, μέναμε μέχρι τις 7 το πρωί και συζητούσαμε. Αλλαξε την πορεία και τη φιλοσοφία της ζωής μου μέσα από αυτές τις συναντήσεις».