Εντυπώσεις (ενός μη ειδικού) από τη συναυλία του Λ. Καβάκου

Τη στιγμή που λίγοι θεατές χειροκρότησαν ανάμεσα στο πρώτο και το δεύτερο μέρος της Συμφωνίας σε μι ελάσσονα (αρ. 64) του Μέντελσον, η αμηχανία ήταν δεδομένη. Αλλά ξεπεράστηκε γρήγορα, καθώς ο Λεωνίδας Καβάκος και η Συμφωνική της Βιέννης δεν φάνηκαν να επηρεάζονται. Η αναζήτηση, ωστόσο, για πληροφορίες στο Διαδίκτυο κατόπιν μουσικής εορτής απέδωσε. Το παρατεταμένο χειροκρότημα μετά το τέλος μιας ολοκληρωμένης σύνθεσης το οφείλουμε εν μέρει στον Μέντελσον, ο οποίος ως ερμηνευτής δεν ήθελε να αποσπάται η προσοχή του από το χειροκρότημα κατά τη διάρκεια της παράστασης. Το κοινό του Ηρωδείου ήταν έτσι κι αλλιώς θερμό το βράδυ του περασμένου Σαββάτου απέναντι στον διεθνή έλληνα σολίστ και μία από τις πλέον «ετοιμοπόλεμες» και λαμπερές ορχήστρες. Η πρώτη κορύφωση – τόσο από την πλευρά της σκηνής όσο και από το κοίλο – ήρθε στην έκρηξη του τρίτου μέρους της Συμφωνίας, εκεί όπου ο Μέντελσον δείχνει ξεκάθαρα τη μουσική ευφορία που ήθελε να παράγει στο μεγαλύτερο μέρος της ζωής του (1809-1847).

Η ιστορία πίσω από την επόμενη Συμφωνία, τη λεγόμενη Παρισινή, που περιελάμβανε το πρόγραμμα, αφορά την τρικυμισμένη ζωή ενός από τους σημαντικότερους καλλιτέχνες διαχρονικά και παγκοσμίως. Ο Μότσαρτ συνέθεσε την 31η Συμφωνία το 1778, σε ηλικία 22 ετών, κατά την αποτυχημένη προσπάθειά του να βρει δουλειά στο Παρίσι. Είναι η εποχή που η ενόργανη μουσική του (συμφωνίες, κοντσέρτα, σερενάτες) αποκτά μεγαλύτερη σημασία σε σχέση με την εκκλησιαστική μουσική του, η οποία προέκυπτε από την υπαλληλική σχέση του στην αρχιεπισκοπή του Ζάλτσμπουργκ. Φτιαγμένη «για να αρέσει» στους γάλλους, σύμφωνα με την επιδίωξη του ίδιου του Μότσαρτ, η Συμφωνία διέθετε μεγάλη ενορχήστρωση για την εποχή της (2 φλάουτα, 2 όμποε, 2 κλαρινέτα – σε λα -, 2 φαγκότα, 2 κόρνα, 2 τρομπέτες, τυμπάνια και έγχορδα). Είναι η πρώτη άλλωστε στην οποία ο συνθέτης χρησιμοποιεί κλαρινέτο, όργανο το οποίο είχε ακούσει κατά την περιοδεία του στο Μάνχαϊμ. Ο πλούσιος ήχος που ακούστηκε στην αρχή της εκτέλεσης (όπου όλα τα όργανα παίζουν μαζί, αλλά σε φαινομενικά διαφορετική κατεύθυνση) και το εκρηκτικό μοτίβο του τέλους, με τις αντιστίξεις πρώτων και δεύτερων βιολιών, ξεσήκωσαν  το κοίλο προετοιμάζοντάς το για την κορύφωση του Μπετόβεν.

ΦΙΝΑΛΕ ΜΕ ΜΠΕΤΟΒΕΝ. Τα περίπου 40 επόμενα λεπτά ανήκαν στην 7η Συμφωνία σε λα μείζονα (έργο 92), την οποία ο διάσημος μουσικοσυνθέτης έγραψε μεταξύ 1811 και 1812, κατά τη διάρκεια της θεραπείας του για τη σταδιακή κώφωση στη λουτρόπολη Τέπλιτσε της Βοημίας. Το δεύτερο μέρος, το Allegretto, ήταν το πιο δημοφιλές μέρος της Συμφωνίας και χρησιμοποιούνταν για το κλείσιμο του κοντσέρτου. Η απήχησή του φάνηκε και το βράδυ του περασμένου Σαββάτου, μαζί με τον ρόλο των πνευστών (φλάουτο, όμποε, κλαρινέτο, φαγκότο, κόρνο, τρομπέτα) και το φινάλε του Allegro con brio.

Λίγο μετά την υπόκλιση, ο απόλυτος επαγγελματίας της βραδιάς, ο άνθρωπος που επιβεβαιώνει ότι η πίσω πλευρά της μουσικής ευαισθησίας είναι η μελέτη και η αριστεία, επέστρεψε για μπιζάρισμα με Γιόχαν Στράους και Πιτσικάτο πόλκα.