Εξι πρόσωπα για τη νέα Ευρώπη

Κανείς από τους τρεις spitzenkandidaten – ο Μάνφρεντ Βέμπερ, ο Φρανς Τίμερμανς και η Μαργκρέτε Βεστάγκερ – δεν κέρδισε αρκετή υποστήριξη την Πέμπτη το βράδυ στις Βρυξέλλες στη μάχη για την προεδρία της Κομισιόν. Οι ευρωπαίοι ηγέτες θα ξανασυναντηθούν τώρα στις 30 Ιουνίου. Μέχρι τότε θα συνεχίζεται το σκληρό πόκερ για τη νέα ηγεσία της ΕΕ: Κομισιόν, Ευρωκοινοβούλιο, Ευρωπαϊκό Συμβούλιο, ΕΚΤ και ύπατος εκπρόσωπος Εξωτερικής Πολιτικής. Σίγουρο είναι μόνον ένα: απόφαση κόντρα σε Γαλλία και Γερμανία δεν μπορεί να υπάρξει. Αλλά Βερολίνο και Παρίσι δεν τα βρίσκουν στη μοιρασιά και ο νέος πρόεδρος της Κομισιόν θα πρέπει να έχει τη στήριξη τουλάχιστον 21 από τις 28 χώρες-μέλη, αλλά να ψηφιστεί και στο Ευρωκοινοβούλιο, όπου για πρώτη φορά δεν έχουν πλειοψηφία οι δύο μεγάλες ομάδες, το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα και οι Σοσιαλδημοκράτες – Σοσιαλιστές.

1. Μάνφρεντ Βέμπερ

Ο 46χρονος βαυαρός χριστιανοκοινωνιστής (CSU) διεκδικεί τη θέση του προέδρου της Κομισιόν, αλλά η προχθεσινή νύχτα δεν ήταν καλή γι’ αυτόν. Είναι ο υποψήφιος της μεγαλύτερης ομάδας, του ΕΛΚ, χρειάζεται όμως τη στήριξη τουλάχιστον δύο άλλων ομάδων.

Ηταν επικεφαλής της λίστας του ΕΛΚ στις ευρωεκλογές και ικανοποιεί την προϋπόθεση που θέτουν οι μεγάλες κοινοβουλευτικές ομάδες να προέρχεται ο πρόεδρος της Κομισιόν από τους επικεφαλής των κομμάτων που ψηφίστηκαν από τους πολίτες. Η Ανγκελα Μέρκελ τον υποστηρίζει. Ο Μακρόν όμως τον απορρίπτει επειδή δεν έχει καμία κυβερνητική εμπειρία. «Δεν είμαι εναντίον μιας γερμανικής υποψηφιότητας», δήλωσε χθες ο γάλλος πρόεδρος. «Αν ήταν υποψήφια η καγκελάριος, θα την υποστήριζα γιατί έχει όλες τις ικανότητες. Αλλά δεν το θέλει και το σέβομαι».

2. Φρανς Τίμερμανς

Ο 58χρονος ολλανδός σοσιαλδημοκράτης, αντιπρόεδρος της Κομισιόν και πρώην υπουργός Εξωτερικών, φιλοδοξεί να είναι ο επόμενος πρόεδρος της Κομισιόν στηριζόμενος από μία «προοδευτική συμμαχία» με τους Πράσινους, τους Φιλελεύθερους και την Αριστερά. Και πάλι όμως δεν βγαίνουν τα νούμερα.

Κι όπως είπε ένας ευρωπαίος διπλωμάτης «δεν μπορείς να ζητήσεις από το ΕΛΚ να αυτοκτονήσει δύο φορές: την πρώτη να παραιτηθεί από την υποψηφιότητα Βέμπερ και τη δεύτερη να ψηφίσει τον υποψήφιο μιας άλλης ομάδας».

3. Μαργκρέτε Βεστάγκερ

Η 51χρονη επίτροπος Ανταγωνισμού έγινε ευρύτερα γνωστή για τη σθεναρή στάση της κόντρα στα μεγαθήρια όπως Google και Apple για κατάχρηση των κανόνων της αγοράς και φοροδιαφυγή. Απέσπασε για αυτό πολλούς επαίνους και από τον Εμανουέλ Μακρόν, γεγονός που ενίσχυσε την υποψηφιότητά της να διαδεχθεί τον Ζαν-Κλοντ Γιούνκερ, στηριζόμενη από τους Φιλελεύθερους στους οποίους προσχώρησε και το κόμμα του Μακρόν. «Δεν ήταν όμως πραγματικά σπίτσεν-καντιντάτιν» έλεγε με νόημα κορυφαίος παράγων του Σοσιαλδημοκρατικού Κόμματος της Γερμανίας.

4. Μισέλ Μπαρνιέ

Το ίδιο μειονέκτημα με τη Βεστάγκερ έχει και ο 68χρονος επίτροπος, διαπραγματευτής της ΕΕ για το Brexit. Θεωρείται το «τζόκερ» της παρτίδας, αλλά είναι απίθανο να στηριχτεί από την ομάδα του, το ΕΛΚ, που έχει υποψήφιο τον Βέμπερ. Το ΕΛΚ «θα γελοιοποιηθεί πλήρως» λέει ο Βέμπερ «εάν βγάλει εκ των υστέρων από το καπέλο ένα άλλο πρόσωπο».

5. Γενς Βάιντμαν

Ο 51χρονος πρόεδρος της Μπούντεσμπανκ προαλείφεται για τη διαδοχή του προέδρου της ΕΚΤ Μάριο Ντράγκι. Η αλλαγή στη Φρανκφούρτη θα ακολουθήσει το φθινόπωρο, αλλά το όνομά του είναι στο πόκερ της μοιρασιάς των κορυφαίων θέσεων της ΕΕ. Ο Βάιντμαν έχει απέναντί του το μέτωπο των νοτιοευρωπαϊκών χωρών, Πορτογαλία, Ισπανία, Ιταλία και Ελλάδα, που θα δυσκολέψει και τον γάλλο πρόεδρο Μακρόν, αν αποφάσιζε να αποδεχθεί τον Βάιντμαν παίρνοντας άλλα ανταλλάγματα.

6. Γκι Φέρχοφστατ

Μια συμφωνία μεταξύ των Συντηρητικών και των Φιλελεύθερων της ΕΕ μπορεί να οδηγήσει τον 66χρονο ηγέτη της φιλελεύθερης ομάδας στο Ευρωκοινοβούλιο και πρώην πρωθυπουργό του Βελγίου στο αξίωμα του προέδρου του Ευρωκοινοβουλίου και να εξασφαλίσει την προεδρία της Κομισιόν για το Ευρωπαϊκό Λαϊκό Κόμμα, γράφουν οι «Financial Times» επικαλούμενοι πολιτικούς στις Βρυξέλλες και ευρωπαίους διπλωμάτες. Μια τέτοια συμφωνία μπορεί να γείρει την πλάστιγγα στον αγώνα για την προεδρία του Ευρωκοινοβουλίου αλλά και, ουσιαστικά, να αφαιρέσει από τους ηγέτες των κρατών-μελών την απόφαση για την προεδρία της Κομισιόν όπως προβλέπουν οι συμφωνίες της Ευρωπαϊκής Ενωσης.