«Το “Πικάσο” είναι {LF}ένα ακόμη επίθετο»

Για τους περισσότερους είναι ταυτισμένο με τον κορυφαίο, πιθανόν, ζωγράφο του 20ού αιώνα και με τον άνθρωπο του οποίου το ταμπεραμέντο, ο εκρηκτικός χαρακτήρας και οι ερωτικές περιπέτειες είναι εξίσου διάσημα με το έργο του. Για τον άνδρα με το ατσαλάκωτο μπλε κοστούμι, το ευγενικό χαμόγελο και το χωρίς ίχνος μεσογειακής φλόγας βλέμμα όμως, που κάθεται σε μια καρέκλα του έκτου ορόφου του Μουσείου Κυκλαδικής Τέχνης, δεν είναι παρά απλώς ένα επίθετο, το δικό του.

Είναι ο Μπερνάρ Ρουίζ Πικάσο, ο εγγονός του Πάμπλο Πικάσο (από τον γιο που απέκτησε με την Ολγα Χοχλόβα), ο οποίος βρίσκεται στην Αθήνα με αφορμή την έκθεση «Πικάσο και Αρχαιότητα. Γραμμή και Πηλός», η οποία  ανοίγει για το κοινό από σήμερα στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης. Μια έκθεση όπου 68 κεραμικά και σχέδια του Πικάσο ζευγαρώνουν με 67 αρχαιότητες από ελληνικά μουσεία υπό την επιμέλεια του διευθυντή του μουσείου, καθηγητή Νίκου Σταμπολίδη, και του ιστορικού τέχνης Ολιβιέ Μπεργκρούεν και συχνά προκαλούν σύγχυση στους επισκέπτες, καθώς δεν μπορούν να ξεχωρίσουν τι αποτελεί δημιουργία του 10ου αιώνα π.Χ. και τι έργο του 20ού, κάτι που συνέβη και στον διάσημο αμερικανό εικαστικό Τζεφ Κουνς, ο οποίος αν και σκόπευε να διαθέσει μερικά λεπτά μόνο στην έκθεση, έμεινε τελικά το απόγευμα της Τρίτης περισσότερο από μιάμιση ώρα στον χώρο.

Πόσο βαριά αισθάνεται στους ώμους του το όνομα «Πικάσο» ο 60χρονος νόμιμος κληρονόμος του πολυπράγμονα καλλιτέχνη που θεωρείται ως ο ιδιώτης με τη σημαντικότερη συλλογή έργων Πικάσο παγκοσμίως; «Είναι το όνομά μου και δεν αισθάνομαι άσχημα γι’ αυτό. Αντιθέτως νιώθω τιμή που φέρω αυτό το σπουδαίο επίθετο και προσπαθώ να συνεχίσω την κληρονομιά του Πικάσο. Για μένα είναι ένα ακόμη επίθετο» λέει στο «ΝΣυν» και διευκρινίζει ότι αν και η επαγγελματική του διαδρομή είναι αφοσιωμένη στον κόσμο της τέχνης και ειδικότερα στο εικαστικό σύμπαν του παππού του, δεν ένιωσε ουδέποτε ότι δεν είχε επιλογές και ότι η ενασχόληση με το έργο του Πικάσο ήταν για εκείνον μονόδρομος. «Δεν με ανάγκασε ο Πικάσο να κάνω ό,τι κάνω. Απλώς έλαβα υπόψη μου ότι θα έπρεπε να δώσω προσοχή στο έργο του και σιγά σιγά, αφού πέρασα πολλά χρόνια διαβάζοντας και μαθαίνοντας περί τέχνης, κατάλαβα ότι αυτό ήθελα να κάνω στη ζωή μου. Εγινε το πάθος μου. Δεν ενδιαφέρομαι μόνο για τον Πικάσο, αλλά γενικότερα για τον κόσμο της τέχνης. Αρχισα να συνεργάζομαι με επιμελητές, διευθυντές ιδρυμάτων για εκθέσεις… Οταν είσαι δίπλα σε μια τόσο σπουδαία προσωπικότητα, σε έναν καλλιτέχνη αυτού του διαμετρήματος, δεν μπορείς να μην ασχοληθείς».

Ποια είναι η μεγαλύτερη δυσκολία που αντιμετωπίζει διαχειριζόμενος την κληρονομιά ενός καλλιτέχνη που σφράγισε τον 20ό αιώνα με το έργο και την προσωπικότητά του; «Το γεγονός ότι είμαι εγγονός του και όχι γιος κάνει τα πράγματα λιγότερο δύσκολα διότι υπάρχει μεγαλύτερη χρονική απόσταση ανάμεσά μας. Αλλωστε δεν είμαι μόνος σε αυτή την υπόθεση. Εμπλέκονται μέλη της οικογένειας, υπάρχουν τα μουσεία Πικάσο, η εικαστική κοινότητα. Μοιάζει σαν να βρίσκομαι σε ένα πλοίο και αναπτύσσω διάλογο με τους υπόλοιπους επιβαίνοντες με στόχο να διευκολύνουμε την πρόσβαση στο έργο του Πικάσο 46 χρόνια μετά τον θάνατό του. Από τη μία πλευρά υπάρχει ένα εργαλείο για την προστασία των δικαιωμάτων των φωτογραφιών, των έργων, της παρακαταθήκης του απέναντι σε ανθρώπους που δεν έχουν καλές προθέσεις. Και από την άλλη χρειάζεται να βρίσκονται καινούργιοι τρόποι παρουσίασης της δουλειάς του. Γι’ αυτό και η  μητέρα μου κι εγώ σε συνεννόηση με την ισπανική κυβέρνηση δημιουργήσαμε μουσείο Πικάσο στη Μάλαγα για να μπορεί ο κόσμος να απολαύσει την τέχνη του, χωρίς να εστιάζουμε μόνο σε αυτήν. Πέρυσι μάλιστα φιλοξενήσαμε μια έκθεση για τον Αντι Γουόρχολ. Βρισκόμαστε στον 21ο αιώνα και θεωρούμε σημαντικό να δούμε τον 20ό αιώνα από απόσταση και να τον προσεγγίσουμε συνολικά από πολιτικής, κοινωνιολογικής ή φιλοσοφικής πλευράς και μέσα σε αυτό το πλαίσιο και το έργο του Πικάσο» υποστηρίζει και εκτιμά ότι υπάρχουν νέοι τρόποι για να δούμε τον υπερπροβεβλημένο και υπερδραστήριο καλλιτέχνη που εξακολουθεί να συγκινεί τους φιλότεχνους. «Υπάρχουν πλέον νέοι επιμελητές και μελετητές που μπορούν να δουν με διαφορετικό τρόπο τον σαφώς πιο πολιτικό 20ό αιώνα και μαζί και τις όποιες διασυνδέσεις του έργου του Πικάσο. Η συγκεκριμένη, της Αθήνας για παράδειγμα, ανοίγει έναν διάλογο με το παρελθόν».

INFO{CR}«Πικάσο και Αρχαιότητα. Γραμμή και πηλός» στο Μουσείο Κυκλαδικής Τέχνης (Ν. Δούκα 4) έως τις 20 Οκτωβρίου. Είσοδος 7 ευρώ, μειωμένο 3,5 ευρώ.