«Μεσ(σ)ιανισμός»

Το ζήτημα θα μπορούσε να αποτελεί τον Γόρδιο Δεσμό του ποδοσφαίρου. Γιατί ο Λιονέλ Μέσι δεν αποδίδει τα μέγιστα όταν φορά τη φανέλα της Εθνικής Αργεντινής; Απάντηση έχουν δώσει πολλοί. Στη θεωρητική προσέγγιση του προβλήματος, η λύση φαίνεται απλή. Δεν ταιριάζει το αγωνιστικό στυλ της Αλμπισελέστε στον Μέσι. Δεν έχει παίκτες που να τον τροφοδοτούν όπως στην Μπαρτσελόνα. Του φορτώνουν περισσότερη ευθύνη απ’ όση μπορεί να αντέξει. Είναι αγχωμένος. Δεν αγαπά την Εθνική.

Η περίπτωση της Αργεντινής είναι ζήτημα «μεσ(σ)ιανισμού», με ένα ή δύο «σ». Η άποψη που έχει καλλιεργηθεί πως ο Μέσι θα κερδίσει μόνος του μια διοργάνωση έχει τις ρίζες της στον μύθο που λέει πως ο Ντιέγκο Μαραντόνα κατέκτησε μόνος του το Μουντιάλ του 1986. Φυσικά απέχει παρασάγγες από την πραγματικότητα αλλά ο παμπόνηρος Ντιεγκίτο τον άφησε να αιωρείται για ευνόητους λόγους.

Χωρίς τον Μαραντόνα η Αργεντινή δεν θα κατακτούσε ποτέ τον τίτλο στα γήπεδα του Μεξικού. Αλλά και χωρίς τους συμπαίκτες του ο Μαραντόνα δεν θα σήκωνε ποτέ το Κύπελλο. Αυτή η αλληλουχία ποδοσφαιρικής πραγματικότητας διαγράφεται έντεχνα από τους ποιητές που λάτρεψαν το ποδόσφαιρο ώστε να μπορέσουν να σκιαγραφήσουν με μεγαλύτερη ευκολία τους ήρωες τους και να τους παραδώσουν αμόλυντους στην αθλητική Ιστορία. Ποτέ κανείς, όσο μεγάλος, όσο ταλαντούχος, όσο αλήτης κι αν ήταν, δεν κατάφερε να νικήσει μόνος του στο ποδόσφαιρο.

Ο Μέσι είναι θύμα του μύθου. Χάνει η Αργεντινή αλλά κανείς δεν ασχολείται με τον Αγουέρο, τον Ιγκουαΐν, τον Ντι Μαρία. Κι ας αστοχούν σε τετ-α-τετ σε τελικό Μουντιάλ, σε πέναλτι. Για την Αργεντινή και τον υπόλοιπο κόσμο, η Αλμπισελέστε είναι ο Μέσι. Ενα τεράστιο βάρος που δεν θα μπορούσε να σηκώσει κανείς.

Η σχέση Μέσι – Αργεντινή βλάπτει αμφότερους. Ο πρώτος φέρει μια ευθύνη που δεν του αναλογεί και η δεύτερη παραμένει δεμένη στον μύθο του «μεσ(σ)ιανισμού». Κανείς δεν τολμά ωστόσο να κόψει τον Γόρδιο Δεσμό και περιμένουν όλοι τον πανδαμάτωρ χρόνο να δώσει τη λύση.