Οπως θα έλεγε κι ο Αναστασιάδης, «βοήθειά μας»…

Θα απολυθεί ο Αγγελος Αναστασιάδης; Στην ΕΠΟ, από ό,τι έχω καταλάβει, χθες όλη μέρα μαδούσαν τη μαργαρίτα: «Θα φύγει, δεν θα φύγει, θα φύγει, δεν θα φύγει κ.τ.λ.». Ενώ η σωστή ερώτηση είναι αν ο προπονητής μπορεί να μείνει, ύστερα από όσα έγιναν από το περασμένο Σάββατο μέχρι σήμερα.

Ομάδα

Ας κάνουμε μια υπόθεση εργασίας: ας πούμε πως ο πρόεδρος της ΕΠΟ Βαγγέλης Γραμμένος και το υπόλοιπο κονκλάβιο των συμβούλων αποφασίζουν την παραμονή του προπονητή. Υπάρχει ένας άνθρωπος που να πιστεύει πως αρκεί αυτό για να λυθούν τα προβλήματα της Εθνικής; Τι θα γίνει δηλαδή; Θα του ζητήσουν συγγνώμη ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος και ο Κώστας Μανωλάς, που, καθώς φαίνεται, ζήτησαν την απομάκρυνσή του, και θα θέσουν τις υπηρεσίες τους στη διάθεσή του; Ή θα αποκλείσει τους δύο παίκτες ο κόουτς και η Εθνική, που στα τελευταία της πέντε ματς δεν έχει δεχτεί γκολ μόνο από το Λιχτενστάιν, θα αρχίσει να παίζει καλύτερα; Ή θα φοβηθούν οι υπόλοιποι παίκτες και θα παίξουν για τον προπονητή με το μαχαίρι στα δόντια; Τίποτα από αυτά δεν πρόκειται να συμβεί. Απλά ο Αναστασιάδης θα απομακρυνθεί στην επόμενη ήττα, που θα είναι και η ταφόπλακα στην προσπάθεια της Εθνικής όχι να προκριθεί στα τελικά του Euro του 2020, αλλά να γίνει μια κανονική ομάδα. Εχει πολλά προβλήματα η Εθνική, αλλά το πιο μεγάλο, κατά τη γνώμη μου, είναι αυτό: δεν είναι πλέον μια κανονική ομάδα.

Ιεραρχία

Τι χαρακτηρίζει μια κανονική ομάδα; Πρώτα από όλα η εσωτερική ιεραρχία. Υπάρχει πάντα μια διοίκηση που προσλαμβάνει έναν προπονητή κι έχει κι ένα σχέδιο για το πώς θα τον στηρίξει, πώς θα τον βοηθήσει και πώς θα του δώσει τη δυνατότητα να δουλέψει όπως θέλει. Του Αναστασιάδη τού έδωσαν μια ομάδα χωρίς έδρα, φρόντισαν (;!) στα ματς του Ιουνίου να φτάσουν χωρίς ματς στα πόδια τους οι παίκτες που αγωνίζονται στο ελληνικό πρωτάθλημα και στο πρώτο κακό αποτέλεσμα τον παράτησαν μόνο του «μοιράζοντας» στις εφημερίδες, ήδη την περασμένη Δευτέρα, ότι αναζητούν τον διάδοχό του.

Κρίση

Τι άλλο έχει μια κανονική ομάδα; Εναν προπονητή που κάνει επιλογές με αγωνιστικά κριτήρια. Είμαστε βέβαιοι ότι οι επιλογές που γίνονται στην Εθνική ακολουθούν κάποια ποδοσφαιρική λογική; Εγώ έχω πάψει να το πιστεύω. Αυτή την υποψία μου τη δημιουργούν όχι μόνο οι ακατανόητοι πειραματισμοί, αλλά και αποφάσεις που είναι τόσο παράξενες ώστε να δημιουργούν βάσεις για την ανάπτυξη θεωριών συνωμοσίας που κατά πάσα πιθανότητα διέλυσαν και τα αποδυτήρια. Παίζει π.χ. η Εθνική μας στη Βοσνία και κάνει ένα καλό δεύτερο ημίχρονο. Το λογικό θα ήταν στο ματς με την Ιταλία να ξαναδούμε την ίδια ενδεκάδα: αντιθέτως, γίνονται του κόσμου οι αλλαγές! Αλλάζουν όχι μόνο παίκτες, αλλά και το σχήμα και η διάταξη. Αν ρωτήσεις τον προπονητή γιατί το κάνει αυτό, ακούς θεολογικές εξηγήσεις, ενώ πίσω από την πλάτη του κυκλοφορούν ένα σωρό φήμες. Οτι πιέζεται να χρησιμοποιήσει συγκεκριμένους παίκτες, ότι προσπαθεί να έχει ευχαριστημένους με τις επιλογές του τους συμβούλους της ΕΠΟ που προέρχονται από τον ΠΑΟΚ και την ΑΕΚ, ότι κόντρα στην Αρμενία δεν χρησιμοποίησε τους παίκτες της Ενωσης γιατί πίστευε πως υπάρχει κάποιου είδους συνωμοσία εναντίον του κ.τ.λ. Είναι αλήθεια αυτά; Δεν έχει καμία σημασία. Σημασία έχει πως κυκλοφορούν. Και γίνονται και πιστευτά, αφού επιλογές όπως π.χ. ο προχθεσινός αποκλεισμός του Μπάρκα από την αρχική ενδεκάδα (του Μπάρκα, που ήταν ο καλύτερος στο τραγικό ματς με την Ιταλία) προκαλούν απορίες για τις δυνατότητες κρίσης του προπονητή. ,

Παίκτες

Φυσικά το γεγονός ότι μιλάμε για μια μη κανονική ομάδα προκύπτει και από τις ίδιες τις αντιδράσεις των παικτών. Εντός αγωνιστικού χώρου βλέπεις απίθανα πράγματα, όπως π.χ. να μην πανηγυρίζει κανείς το γκολ του Ζέκα, με το οποίο η Εθνική μας μείωσε σε 1-2 στο παιχνίδι με τους Αρμένιους, ή να μη νοιάζεται κανείς για έναν τραυματία συμπαίκτη: όταν π.χ. στο 44′ χτύπησε ο Σιόβας, πιο πολύ ενδιαφέρθηκαν οι Αρμένιοι παρά οι δικοί μας. Οταν αυτά συμβαίνουν, δεν είναι καθόλου παράξενο που ο Σωκράτης Παπασταθόπουλος βγαίνει στο τέλος του αγώνα και κάνει επίθεση στον προπονητή και στην Ομοσπονδία: κάποιος θα έσπαζε την ομερτά και το ότι το έκανε ο αρχηγός της Εθνικής θα ‘λεγα ότι τον τιμάει. Ο Παπασταθόπουλος είναι έτοιμος να πληρώσει για την πράξη του, αλλά δεν θα μπορούσε να μείνει σιωπηλός μπροστά στο απερίγραπτο χάλι. Απίστευτο, κατά τη γνώμη μου, είναι ότι το αμίλητο νερό έχουν πιει όσοι ευθύνονται για την κατάσταση αυτή: πρώτα από όλα οι ίδιοι οι σύμβουλοι της Ομοσπονδίας που χθες μαδούσαν τη μαργαρίτα («θα φύγει, δεν θα φύγει κ.τ.λ.») κάνοντας πως δεν καταλαβαίνουν ότι έτσι όπως εξελίχθηκαν τα πράγματα η παραμονή του κόουτς είναι αδύνατη.

Σκίμπε

Λέγεται ότι η Εθνική πήρε τα κάτω της από τη φυγή του Φερνάντο Σάντος το 2014. Μόνο που ο ίδιος ο Σάντος τότε αρνήθηκε την πρόταση της Ομοσπονδίας να ανανεώσει το συμβόλαιό του, διότι του είχε υποσχεθεί ο Ζήσης Βρύζας ένα συμβόλαιο της τάξης του 1 εκατ. ευρώ για να επιστρέψει στον ΠΑΟΚ. Η Εθνική μας όντως ταλαιπωρήθηκε στη μετά Σάντος εποχή, αλλά αν θέλουμε να είμαστε δίκαιοι με την πραγματικότητα, στην προηγούμενη συμμετοχή της σε προκριματικά δεν είχε αποτελέσματα σαν τα τωρινά. Στα προκριματικά του Παγκοσμίου Κυπέλλου, με προπονητή τον Μίκαελ Σκίμπε, η Εθνική μας δεν έπαιξε σούπερ ποδόσφαιρο, αλλά δεν είχε ποτέ της δύο ήττες συνεχόμενες έχοντας δεχτεί έξι γκολ. Επίσης στον όμιλο τερμάτισε δεύτερη: αν και τώρα τερμάτιζε δεύτερη, θα προκρινόταν στα τελικά του Euro. Οντως μετά το 2014 η Εθνική έχασε πολλά: έχασε τη σταθερότητά της, έχασε ηγετικές προσωπικότητες όπως ο Καραγκούνης και ο Κατσουράνης, έχασε την ικανότητά της να κερδίζει, έστω και δύσκολα, ομάδες όπως η Αρμενία, η Εσθονία και τα Νησιά Φερόες. Αλλά ποτέ δεν υπήρχε το τωρινό απερίγραπτο χάλι. Γιατί ακόμα και η ομάδα του Σκίμπε ήταν μια ομάδα. Μια μέτρια ομάδα, αλλά ομάδα. Ενώ αυτή που έχουμε σήμερα υπάρχει μόνο για να προκαλεί απορίες.

Θεός

Μια διοίκηση εντελώς ανίκανη να προγραμματίσει το παραμικρό εμπιστεύθηκε μια ομάδα σε έναν έλληνα προπονητή που ποτέ δεν κατάφερε να στηρίξει. Αυτός διαλύθηκε από την πίεση κι άρχισε δημοσίως να παρακαλάει τον Θεό να κάνει ένα θαύμα, όπως κάθε απελπισμένος άνθρωπος. Στο τέλος οι ποδοσφαιριστές απελπίστηκαν μαζί του. Αργά ή γρήγορα θα φύγει. Αλλά δεν καταλαβαίνω πώς αυτοί που τον διάλεξαν θα κάνουν μια καλή επιλογή στη συνέχεια. Οπως θα έλεγε κι ο Αγγελος Αναστασιάδης, «βοήθειά μας».