Το πεπόνι και το μέλι

Δεν είχαμε δώσει όση σημασία χρειαζόταν και δεν είχαμε καταλάβει αμέσως πόσο σοφή ήταν, όταν είχε πρωτοειπωθεί, η φράση του Γιάννη Τσαρούχη ότι «ένας μόνο τρόπος υπάρχει για να καταργήσουμε τους κλέφτες, να τους περιφρονήσουμε». Για την ακρίβεια, είχε φανεί σε πολλούς ως παραδοξολόγημα καθώς είχαν σκεφτεί πως αν περιφρονούσαν τους κλέφτες, θα ήταν αυτό ακριβώς που θα ήθελαν οι κλέφτες, αφού θα συνέχιζαν να κάνουν ανενόχλητα τη «δουλειά» τους, καθώς ένα αίσθημα απαξίωσης που δεν αποκτά πρακτικό αντίκρισμα ουδέποτε έβλαψε τον άνθρωπο στον οποίο απευθύνεται. Δηλαδή είχαμε θεωρήσει όλοι μας πως αν τους «φτύναμε» δημόσια και τους τιμωρούσαμε, θα υπήρχε περίπτωση να συνέλθουν.

Πόσο λάθος είχαμε κάνει όλοι μας! Αν κάτι τέτοιο ήταν δυνατόν να ισχύσει, οι «κλέφτες» θα είχαν σταδιακά εξαφανιστεί, ενώ παρατηρούμε να έχουν πληθύνει ως η άμμος της θάλασσας. Και ενώ βέβαια ένας πρόσφατος διορισμός, προς όφελος ενός συγγενικού προσώπου κυβερνητικού στελέχους, δεν είναι σαφέστατα κλεψιά, σε κάνει να σκέφτεσαι πως αν η περιφρόνηση είχε παγιωθεί ως τρόπος αντιμετώπισης για καθετί που τη δικαιολογεί, αν δεν την επιβάλλει κιόλας, δεν αποκλείεται μακροπρόθεσμα να είχαμε πιο χειροπιαστά ευεργετικά αποτέλεσμα. Καθώς η περιφρόνηση, όταν διογκώνεται, δημιουργεί έναν αποκλεισμό απείρως πιο αποπνικτικό σε σχέση με οποιαδήποτε ποινή ή τιμωρία.

Το πολύ εντυπωσιακό όμως σε σχέση με τον διορισμό στον οποίο αναφερόμαστε είναι πως, καθώς χρεώνεται στο κυβερνητικό στέλεχος ενός κόμματος με υψηλότατες κάποια στιγμή προδιαγραφές ως προς το τι έπρεπε να αλλάξει, αντιλαμβάνεται κανείς πρώτα απ’ όλα ότι οι ίδιοι δεν είχαν πειστεί σε σχέση με τις αλλαγές που θα επέρχονταν, γι’ αυτό και λειτούργησαν, και συνεχίζουν να λειτουργούν, με βάση τα μικροαστικά σύνδρομα που εξαρχής τους διέκριναν. Θα ήταν και πάλι μικρό το κακό αν με τον τρόπο αυτόν δεν επιβεβαιώνονταν δυο ρήσεις που η ύπαρξή τους ναρκοθετεί το σύνολο της κοινωνίας και αποκλείει όχι πια οποιαδήποτε μορφή εξέλιξης, αλλά μια στοιχειώδη προοπτική αλλαγής.

Οταν ο λαός συνεχίζει να επαναλαμβάνει, ενώ θα έπρεπε να τις είχε ξεχάσει, τις φράσεις «Ποιος έχει το μέλι και δεν βουτάει το δάχτυλο µέσα» ή «Οποιος έχει µαχαίρι τρώει πεπόνι», όλο το κοινωνικό οικοδόμημα μεταβάλλεται σε μια κατασκευή που μόνο τσαλαπατώντας τους άλλους μπορεί κανείς να υπάρξει. Δυστυχώς για όλα τα δεινά είναι υπεύθυνη η κρατική εξουσία, καθώς η προοπτική της εξαχρείωσης φτάνει σε ακόμα μεγαλύτερο βάθος για να μπορεί να σκέφτεται ο καθένας, σε σχέση με τον περιβόητο διορισμό, «μα γιατί τόση σπουδή στην πραγματοποίησή του, αφού ξέρουμε όλοι μας πολύ καλά ότι η επικοινωνία ανάμεσα στα πολιτικά πρόσωπα, οπουδήποτε και αν ανήκουν, είναι τόση ώστε ακόμη και ό,τι δεν έκαναν ως συμπολίτευση μπορούν να το κατορθώσουν ως αντιπολίτευση».