Porca miseria!

Τα τελευταία 15 χρόνια η Ιταλία αναδείχθηκε παγκόσμια πρωταθλήτρια (2006) και έπαιξε στον τελικό του Euro (2012) μεταξύ άλλων.

Ομως μέσα σε αυτό το διάστημα, τρία γκολ στο πρώτο ημίχρονο είχε βάλει μόλις τέσσερις φορές, δύο κόντρα στο Λιχτενστάιν και άλλες δύο απέναντι στα Νησιά Φερόες!

Δυστυχώς η Εθνική μας μπήκε με νοοτροπία μικρής ομάδας και κυρίως φοβισμένης και έγινε η 5η στη λίστα των Ιταλών και η πρώτη που δέχτηκε μέσα σε ένα δεκάλεπτο τα τρία γκολ που διαμόρφωσαν και το τελικό σκορ (3-0).

Οι ακατανόητες εμπνεύσεις του Αγγελου Αναστασιάδη παρουσίασαν μια ομάδα «φοβισμένη» στο γήπεδο όπως έγραψε ορθώς η «Gazzeta dello Sport». Ηταν σαν να μπήκαμε σε μια πισίνα με καρχαρίες και λίγο πριν βουτήξουμε, χαράξαμε το χέρι μας και έσταξε αίμα στο νερό!

Οι Ιταλοί το «μύρισαν» αμέσως και μας έκαναν ξεκούραστα μια χαψιά με τον ομοσπονδιακό μας τεχνικό να πληρώνει τις επιλογές του όχι τόσο σε πρόσωπα αλλά κυρίως σε θέσεις.

Κυρίως αυτή του Ζέκα ως δεξί μπακ (αχρηστεύοντας έτσι τον πιο αξιόπιστο χάφ του) και του Φορτούνη ως μοναδικού και προωθημένου επιθετικού θυσιάζοντας εντελώς τη δημιουργία. Οπως και του Σιόβα ως αμυντικό χαφ σε μια πολύ αργή τριάδα με Σάμαρη και Κουρμπέλη κόντρα σε μια ομάδα με εξαιρετικούς μεσοεπιθετικούς!

Το να χάναμε από τους Ιταλούς ακόμα και στην έδρα μας δεν θα ήταν και distruzione, όπως αποκαλούν δηλαδή την καταστροφή στη γλώσσα τους οι γείτονές μας. Η εικόνα και ο τρόπος είναι αυτά που «πληγώνουν».

Στο αχανές (ακόμα και με την παρουσία κοντά στους 30.000 θεατές ήταν δύσκολο να θυμίσει γεμάτο γήπεδο) ΟΑΚΑ, οι δύο ομάδες πριν αγωνιστούν είχαν διαφορά κλάσης τουλάχιστον μιας σκάλας.

Στο χόρτο φάνηκε 3-4 σκάλες αυτή η διαφορά, πολύ απλά διότι εμείς δώσαμε το δικαίωμα.

Ουσιαστικά η Ελλάδα παρουσιάστηκε (ως αγωνιστικό πρόσωπο) κόντρα στην Ιταλία σαν την… Αρμενία την οποία αντιμετωπίζουμε αύριο στο ίδιο γήπεδο για να μην πούμε το Λιχτενστάιν!

Ανεξήγητες επιλογές

Οι ακατανότητες – τουλάχιστον σε 3-4 θέσεις – επιλογές του ομοσπονδιακού τεχνικού Αγγελου Αναστασιάδη «μίκρυναν» αγωνιστικά την ομάδα μας στα μάτια των Ιταλών που αν μη τι άλλο περίμεναν πολύ μεγαλύτερη αντίσταση.

Ισως γι’ αυτό οι Ιταλοί (που είχαν μπει με ξεκάθαρο πλάνο και νοοτροπία) συνέχισαν να κάνουν φάουλ στα όρια της κίτρινης κάρτας ακόμα και όταν είχαν ήδη «καθαρίσει» το παιχνίδι με τρία γκολ σε ένα δεκάλεπτο!

Αντίθετα οι δικοί μας διεθνείς δίσταζαν να βάλουν το πόδι τους στη φωτιά και αυτό δεν είναι μόνο θέμα προπονητή  – π.χ. ότι δεν τους ενέπνευσε ή ότι χρειάζονταν ιδιαίτερο κίνητρο για να δείξουν κάτι παίζοντας κόντρα στη μεγαλύτερη εθνική ομάδα που ήρθε για επίσημο αγώνα στη χώρα μας, ύστερα από 17 χρόνια και την Ισπανία (2002).

Οταν σε ένα παιχνίδι όπου πρέπει (ακόμα και αν χάσεις που είναι απόλυτα λογικό) να καταθέσεις ψυχή και σώμα, έχεις κορυφαίο παίκτη τον τερματοφύλακα και μετά τον Φορτούνη δεν πας πουθενά.

Αν δεν υπήρχε Μπάρκας…

Διότι πολύ απλά ο Βασίλης Μπάρκας (έσωσε τουλάχιστον 3-4 σίγουρα γκολ με μεγάλες αποκρούσεις ακόμα και σε ανεπανάληπτα τετ α τετ όπως η διπλή σε μια φάση στα σουτ των Μπαρέλα και Ινσίνιε στο 43′ ή οι δύο προς το φινάλε στα σουτ των Πελεγκρίνι και Ινσίνιε) διαφήμισε ακόμα περισσότερο τον εαυτό του και δύσκολα θα παραμείνει κάτοικος Ελλάδας, ενώ ο Κώστας Φορτούνης έχει δείξει πολλάκις την αξία του ακόμα και όταν παίζει ουσιαστικά σε θέση που δεν του ταιριάζει (προωθημένος επιθετικός αντί για δημιουργός και μπροστά του να είχε έναν κανονικό επιθετικό, όπως π.χ. ο Κουλούρης ή ο Ντουρμισάι που είχαν κληθεί σε αυτές τις προεπιλογές).

Οι Ιταλοί έκαναν πάρτι στο πρώτο μέρος με τρία γκολ σε δέκα λεπτά (24′ Μπαρέλα, 30′ Ινσίνιε, 33′ Μπονούτσι) χτυπώντας από την… τρύπα (ελέω Ζέκα τον οποίο έβαλε ως δεξί μπακ αντί για παίκτη στον άξονα ο προπονητής) της δεξιάς πλευράς μας στην άμυνα.

Με Μπαρέλα και Ινσίνιε που είναι έτσι και αλλιώς καλοί παίκτες να μοιάζουν Μαραντόνα και Μέσι!

ΕΛΛΑΔΑ (Αναστασιάδης): Μπάρκας, Σιόβας, Μανωλάς, Παπασταθόπουλος, Κουρμπέλης (46′ Σιώπης), Ζέκα, Σταφυλίδης, Σάμαρης (77′ Μπακασέτας), Φορτούνης, Μασούρας, Κολοβός (46′ Μαυρίας).

ΙΤΑΛΙΑ (Μαντσίνι): Σίριγκου, Φλορέντσι, Εμερσον Παλμιέρι (68′ Ντε Σίλιο), Κιελίνι, Μπονούτσι, Μπαρέλα, Ζορζίνιο, Βεράτι (81′ Πελεγκρίνι), Κιέζα, Μπελότι (84′ Μπερναρντέρσκι), Ινσίνιε.